Hugo Korneliusz Mijakowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Hugo Korneliusz Mijakowski
Ilustracja
ppłk Hugo Korneliusz Mijakowski
podpułkownik piechoty podpułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia 31 marca 1891
Wieruszów
Data i miejsce śmierci 2 kwietnia 1940
Katyń
Przebieg służby
Lata służby 1915-1921 i 1923-1940
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie II RP
Jednostki 23 pułk piechoty
29 pułk piechoty
batalion KOP „Borszczów”
26 pułk piechoty
14 pułk piechoty
Szkoła Podoficerów Piechoty dla Małoletnich Nr 1
Stanowiska dowódca kompanii
dowódca batalionu piechoty
zastępca dowódcy pułku
komendant szkoły podoficerskiej
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa (kampania wrześniowa)
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Krzyż Kampanii Wrześniowej 1939 Medal Pamiątkowy Jubileuszowy 10 Rocznicy Wojny Niepodległościowej
Państwowa Odznaka Sportowa
Kadra oficerska 14 pułku piechoty (11 listopada 1933 r.) - czwarty z prawej siedzi ppłk Hugo Mijakowski (w środku siedzi były dowódca pułku płk Ignacy Misiąg).
Ppłk Hugo Mijakowski (siedzi w środku) z członkami zarządu klubu sportowego WKS „Cuiavia” we Włocławku (1935). Drugi od lewej siedzi kpt. Jan Stefan Witkowski[a].
Żołnierze 14 pułku piechoty (I połowa lat 30-tych) - w środku siedzi ppłk. Franciszek Sudoł, na prawo od niego: ppłk Hugo Mijakowski, NN, mjr Stanisław Pietrzyk. Na lewo od płk. Sudoła siedzą: mjr Wilhelm Paszkiewicz i mjr Aleksander Fiszer.
Rok 1934 - delegacja 14 pp u Prezydenta RP Ignacego Mościckiego (ppłk Hugo Mijakowski stoi w środku).

Hugo Korneliusz Mijakowski[b] (ur. 31 marca 1891[c] w Wieruszowie, zm. 2 kwietnia 1940[2] w Katyniu) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w dniu 31 marca 1891 roku w Wieruszowie, w ówczesnej guberni kaliskiej, w rodzinie Władysława i Marii z Wiśniewskich[3]. Uczeń gimnazjum rządowego w Łodzi i (od 1905 roku) Gimnazjum Polskiego „Uczelnia”. Po zdaniu matury (w roku 1912) rozpoczął studia na Wydziale Medycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego, które przerwał wybuch wojny. W dniu 5 maja 1915 r. wstąpił do Legionów Polskich, w których pełnił służbę jako komendant patrolu sanitarnego w 5 batalionie I Brygady[4]. Z dniem 1 listopada 1916 r. został awansowany do stopnia chorążego sanitarnego. W kwietniu 1917 roku służył w 5 pułku piechoty Legionów Polskich[5]. Zwolniony z Legionów w dniu 16 lipca 1917 roku (wskutek kryzysu przysięgowego), został następnie internowany w obozie w Beniaminowie[6], po zwolnieniu z którego (w dniu 25 marca 1918 r.) wstąpił na Uniwersytet Warszawski, żeby kontynuować przerwane przez I wojnę światową studia medyczne[7].

Do Wojska Polskiego przyjęty został w początkach listopada 1918 roku i rozpoczął organizowanie służby sanitarnej w 23 pułku piechoty formowanym w Lublinie. W połowie tegoż miesiąca wyruszył na front ukraiński, jako lekarz w grupie operacyjnej mjr. Wacława Scaevoli-Wieczorkiewicza (grupa ta została następnie przekształcona w I batalion 23 pułku piechoty). W szeregach I baonu 23 pp walczył podczas wojny polsko-ukraińskiej i wojny polsko-sowieckiej (do samego jej końca), zajmując w tym czasie stanowiska oficera sanitarnego i adiutanta pułku. W dniu 17 grudnia 1919 r. został awansowany do stopnia podporucznika sanitarnego, a w dniu 1 maja 1920 r. do rangi porucznika lekarza (ze starszeństwem z dniem 1 kwietnia 1920 roku)[4][8][7]. Za bohaterskie czyny dokonane podczas wojny polsko-bolszewickiej, Dekretem Wodza Naczelnego (dekret L. 3397), odznaczony został w 1921 roku Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari[d]. W dniu 9 listopada 1920 r. został zatwierdzony w randze kapitana, ze starszeństwem z dniem 1 kwietnia 1920 roku[e], w korpusie sanitarnym, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich[9]. Na dzień 1 czerwca 1921 roku kapitan Hugo Mijakowski przebywał na kursie w Centrum Wyszkolenia w Wołkowysku[10] (był to trzymiesięczny kurs wyszkolenia zorganizowany przy 1 Armii), a jego oddziałem macierzystym był nadal 23 pułk piechoty[11]. Po ukończeniu kursu, od lipca 1921 roku, dowodził kompanią w 23 pp[7]. Następnie został przeniesiony do rezerwy i otrzymał przydział do kompanii zapasowej sanitarnej nr 5[12].

W roku 1923 ukończył pięciomiesięczny kurs wyszkoleniowy[7]. Z dniem 1 listopada 1923 r. został przemianowany na oficera zawodowego w stopniu kapitana, ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 891.5 lokatą w korpusie oficerów piechoty[13]. Pod koniec tego roku zajmował już 801. lokatę wśród kapitanów piechoty[14] i pełnił służbę jako oficer 23 pp, który stacjonował wówczas we Włodzimierzu Wołyńskim[15] (dowodził w tym okresie kompanią 23 pp, a funkcję tę sprawował do początków 1924 roku[4]). W lutym 1924 roku został przeniesiony do 29 pułku piechoty w Kaliszu[16][17], służąc w którym zajmował w 1924 roku - 387. lokatę pośród kapitanów korpusu piechoty[18]. W pułku tym piastował między innymi stanowisko dowódcy kompanii szkolnej[2]. W latach 1925 – 1927 pełnił funkcję I oficera sztabu 25 Dywizji Piechoty w Kaliszu[4], kończąc w międzyczasie (w roku 1926) pięciomiesięczny kurs w Doświadczalnym Centrum Wyszkolenia w Rembertowie[2].

Na podstawie zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Ignacego Mościckiego z dnia 12 kwietnia 1927 r.[f] został awansowany na stopień majora, ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 roku i 61. lokatą w korpusie oficerów piechoty[19].

W dniu 31 października 1927 r. ogłoszono przeniesienie majora Mijakowskiego, jako nadetatowego oficera 29 pułku piechoty, do Korpusu Ochrony Pogranicza, z równoczesnym przeniesieniem do kadry oficerów piechoty[20][21]. Przez rok pełnił służbę na stanowisku kwatermistrza batalionu KOP „Borszczów” (funkcję tę pełnił od dnia 3 października 1927 roku[7]), a od 1 grudnia 1928 r. dowodził tym batalionem[4][6]. Zarządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej opublikowanym w dniu 11 listopada 1928 roku odznaczony został, w uznaniu zasług położonych na polu pracy w poszczególnych działach wojskowości, Złotym Krzyżem Zasługi[22]. W roku 1928 zajmował 62. lokatę wśród majorów piechoty w swoim starszeństwie[23], a w roku 1930 była to już 57. lokata w starszeństwie (a jednocześnie 344. lokata łączna pośród majorów korpusu piechoty)[24]. W dniu 28 stycznia 1931 r. ogłoszono jego przeniesienie do 26 pułku piechoty stacjonującego we Lwowie[g], na stanowisko dowódcy batalionu[25]. Pełniąc służbę w 26 pułku piechoty[26] zajmował w 1932 roku - 49. lokatę pośród majorów piechoty w swoim starszeństwie[27].

Zarządzeniem Prezydenta RP Ignacego Mościckiego z dnia 17 stycznia 1933 r. został awansowany do rangi podpułkownika, ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1933 roku i 14. lokatą w korpusie oficerów piechoty[28]. Zarządzeniem Ministra Spraw Wojskowych[h] został w czerwcu 1933 roku przeniesiony do 14 pułku piechoty z Włocławka, na stanowisko zastępcy dowódcy tegoż pułku[29][30]. Na dzień 1 lipca 1933 roku zajmował 271. lokatę łączną pośród podpułkowników korpusu piechoty (była to równocześnie nadal 14. lokata w swoim starszeństwie)[31]. W październiku 1934 r. wszedł w skład delegacji, która wręczała odznakę pamiątkową 14 pułku piechoty Prezydentowi RP - Ignacemu Mościckiemu. Podczas swej służby we Włocławku był aktywnym uczestnikiem życia społecznego i sportowego tego miasta. Propagował rozwój sportów wodnych, a w szczególności kajakarstwa i pływactwa[32]. Znacznie przyczynił się do rozwoju Wojskowego Klubu Sportowego „Cuiavia”[33], którego był jednym ze współorganizatorów i członkiem zarządu[32]. Na dzień 5 czerwca 1935 roku zajmował 232. lokatę łączną wśród podpułkowników piechoty (była to zarazem 13. lokata w swoim starszeństwie)[34]. Za końcowy okres swej służby w 14 pułku piechoty opiniowany był przez gen. bryg. Stanisława Kwaśniewskiego (opinia wystawiona w dniu 8 listopada 1935 r.)[35].

We włocławskim pułku służył do dnia 27 września 1935 roku. Z dniem 30 października 1935 r. objął stanowisko komendanta Szkoły Podoficerów Piechoty dla Małoletnich Nr 1 w Koninie[36][i]. Jako komendant tej szkoły[37] zajmował na dzień 23 marca 1939 roku - 10. lokatę wśród podpułkowników korpusu piechoty w swoim starszeństwie[38]. Stanowisko komendanta konińskiej szkoły piastował do wybuchu wojny 1939 roku.

W bliżej nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Przetrzymywany był w obozie kozielskim, z którego został wysłany na podstawie listy wywozowej z dnia 2 kwietnia 1940 r. Wkrótce potem zamordowany został przez funkcjonariuszy NKWD w Katyniu. W roku 1943 jego zwłoki zostały zidentyfikowane (nr 2174) i pochowane w zbiorowej mogile ofiar mordu[39].

Minister obrony narodowej decyzją Nr 439/MON z 5 października 2007 r. awansował go pośmiertnie do stopnia pułkownika[40]. Awans został ogłoszony w dniu 9 listopada 2007 roku w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Od 1925 roku żonaty był z Marią Magdaleną z Runkowskich. Ich małżeństwo było bezdzietne[39].

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Katyński Dąb Pamięci poświęcony pułkownikowi Hugo Mijakowskiemu zasadzony został w dniu 11 listopada 2009 roku na skwerze przy Placu Zwycięstwa w Kuźni Raciborskiej[41].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. We wrześniu 1939 r. Jan Witkowski w stopniu majora dowodził IV batalionem 73 pułku piechoty. Został ciężko ranny w dniu 19 września pod Bełżcem i przewieziony do szpitala w Rawie Ruskiej, w którym zmarł 21 września 1939 r. Pochowany został na tamtejszym cmentarzu parafialnym.
  2. Zarządzeniem Ministra Spraw Wojskowych, opublikowanym w dniu 26 stycznia 1934 roku, nastąpiło sprostowanie imienia - z „Hugo” - na „Hugo Korneliusz”.[1]
  3. W niektórych opracowaniach jako datę urodzenia podaje się 1 kwietnia 1891 roku.
  4. Opis czynów, które przyniosły ppor. Mijakowskiemu Order Virtuti Militari 5 klasy: „W bitwie pod Stefanopolem nad Dzisną 17 czerwca 1920 r. był z ambulansem na pierwszej linii w ogniu artylerii i granatów rażących nieprzyjaciela. Mimo choroby, z 40° temperaturą nie zszedł z linii, lecz udzielał pomocy, ratując przed śmiercią. 5 sierpnia 1920 r., gdy baon odpoczywał po całonocnym marszu nad Bugiem, został zaatakowany przez konnicę nieprzyjaciela. Ppor. Mijakowski bezpośrednio włączył się do walki, osobiście organizując kontratak tak silny, że spowodował popłoch u nieprzyjaciela. 23 września 1920 r., w czasie bitwy pod Brzostowicą, w czasie natarcia nieprzyjaciela, gdy sąsiednie baony zaczęły się wycofywać, por. Mijakowski widząc zagrożenie okrążeniem swego baonu, zebrał chorych i rannych stając na czele 16 ludzi z 1 kaemem w ręku. Skutecznie zabezpieczył skrzydło baonu, ratując go przed okrążeniem. Za czyny te odznaczony został Orderem VM 5 kl. nr 4895.”[4]
  5. Niektóre opracowania podają, że do stopnia kapitana awansowany został w roku 1921.
  6. Zarządzenie o sygnaturze B.P.L. 3989/III.
  7. W roku 1934 pułk ten został przeniesiony do Gródka Jagiellońskiego, za wyjątkiem III batalionu, który pozostał detaszowany we Lwowie.
  8. Zarządzenie to zostało opublikowane w Dzienniku Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych z dnia 28 czerwca 1933 roku.
  9. Część źródeł podaje, że stanowisko komendanta Szkoły Podoficerów Piechoty dla Małoletnich Nr 1 objął w sierpniu 1937 roku.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 2 z 26 I 1934, s. 24.
  2. a b c Ogrody Wspomnień ↓.
  3. Nekropole ↓.
  4. a b c d e f Banaszek, Roman i Sawicki 2000 ↓, s. 195.
  5. Lista starszeństwa oficerów Legjonów Polskich ↓, s. 58.
  6. a b Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku ↓.
  7. a b c d e Cygan 2006 ↓, s. 150.
  8. Wojewoda 2016 ↓, s. 32.
  9. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 43 z 10 XI 1920, s. 1161.
  10. Spis oficerów służących czynnie w dniu 01.06.1921 ↓, s. 91.
  11. Spis oficerów służących czynnie w dniu 01.06.1921 ↓, s. 771.
  12. Spis oficerów rezerwy 1922 ↓, s. 187.
  13. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 72 z 17 XI 1923, s. 758.
  14. Rocznik oficerski 1923 ↓, s. 412.
  15. Rocznik oficerski 1923 ↓, s. 191.
  16. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 10 z 8 lutego 1924 roku, s. 53.
  17. Rocznik oficerski 1924 ↓, s. 194.
  18. Rocznik oficerski 1924 ↓, s. 356.
  19. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 13 z 20 IV 1927, s. 119.
  20. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 25 z 31 X 1927, s. 329.
  21. Rocznik oficerski 1928 ↓, s. 125.
  22. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 15 z 11 XI 1928, s. 407.
  23. Rocznik oficerski 1928 ↓, s. 180.
  24. Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty 1930 ↓, s. 131.
  25. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 1 z 28 I 1931, s. 31.
  26. Rocznik oficerski 1932 ↓, s. 556.
  27. a b c Rocznik oficerski 1932 ↓, s. 30.
  28. Dziennik Personalny M.S.Wojskowych ↓, Nr 1 z 18 I 1933, s. 1.
  29. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 8 z 28 VI 1933, s. 130.
  30. Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce. Obsada personalna ↓, s. 33.
  31. Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty 1933 ↓, s. 15.
  32. a b Kunikowski 2005 ↓, s. 113.
  33. Ciesielski 2008 ↓, s. 130.
  34. Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty 1935 ↓, s. 15.
  35. Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce. Opinie podpułkowników ↓, s. 354.
  36. Kozłowski 1989 ↓, s. 57-58.
  37. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 459.
  38. a b c Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 13.
  39. a b Cygan 2006 ↓, s. 150-151.
  40. Decyzja Nr 439/MON ↓.
  41. Polska Niezwykła ↓.
  42. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 41 z 6 XII 1921, s. 1609.
  43. a b c Na podstawie [1]
  44. Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej ↓, Nr 2 z 10 IV 1986, s. 30.
  45. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 12 z 6 VIII 1929, s. 239.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]