Hugon Almstaedt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Hugon Karol Almstaedt
Puchacz
Ilustracja
kapitan kapitan
Data i miejsce urodzenia 6 maja 1893
Sosnowiec
Data i miejsce śmierci 15 kwietnia 1958
Wrocław
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 1 pułk piechoty
73 pułk piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
(pod Kozinkiem)
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941)

Hugon Karol Almstaedt ps „Puchacz”[1] (ur. 6 maja 1893 w Sosnowcu, zm. 15 kwietnia 1958 we Wrocławiu)[2] – żołnierz Legionów Polskich, kapitan piechoty rezerwy[3] Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Sosnowcu w rodzinie Wilhelma i Agnieszki z Ciężkich[4]. Ukończy Szkołę Realną w Sosnowcu. W 1910 podjął pracę w administracji państwowej. Od 1912 należał do Związku Strzeleckiego, a w 1914 wstąpił do 1 kompanii kadrowej[5]. W Legionach Polskich walczył w szeregach 1 pułku piechoty. W tym czasie awansował na stopień sierżanta[4]. W 1917 internowany w Szczypiornie, a od jesieni 1918 członek Polskiej Organizacji Wojskowej w Sosnowcu. W styczniu 1919 objął stanowisko dowódcy kompanii milicji ludowej w Zagłębiu Dąbrowskim. W 1930 mianowany na stopień podporucznika. W 1936 sprawował funkcję zastępcy komisarza miasta Sosnowca[6][7], następnie pełnił funkcję prezydenta miasta. Jego staraniem powstał stadion miejskiego komitetu WF i PW[8]. Był prezesem Zarządu Okręgu Sosnowiec Związku Legionistów Polskich[9] i Koła Miejscowego BBWR w Sosnowcu[10]. Był wśród założycieli Obozu Zjednoczenia Narodowego. Jego podpis figuruje pod „aktem erekcyjnym” OZN[11]. Był jednym z założycieli „Towarzystwa Domu Społecznego Pracy dla Państwa w Sosnowcu”[12]. W kampanii wrześniowej walczył w składzie 73 pułku piechoty[4]. Po 1945 przeprowadził się do Wrocławia, gdzie pracował jako urzędnik.

Zmarł 15 kwietnia 1958 we Wrocławiu.

Żonaty z Anną Swobodą, miał córkę Zofię[4].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Hugon Almstaedt w bitwie pod Kozinkiem, działając pod ostrzałem nieprzyjaciela, pomimo odniesionej rany, nawiazął łączność telefoniczną pomiędzy dowództwem batalionu i pułku. W ten sposób przyczynił się do poprawy sytuacji bojowej walczących oddziałów polskich[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stefan Pomarański, W awangardzie - ze wspomnień piłsudczyka, Warszawa 1934, s. 109.
  2. Lista imienna Pierwszej Kompanii Kadrowej (stan 6 VIII 1914 r.), jpilsudski.org [dostęp 2020-05-08] (pol.).
  3. Stefan Pomarański, Z historycznych dni lipca i sierpnia 1914 r., Warszawa 1936, s. 60.
  4. a b c d e Polak (red.) 1993 ↓, s. 13.
  5. „Polska Zbrojna” (R.17, nr 215), 6 sierpnia 1938, s. 3.
  6. „ABC” (R.11, nr 140), 13 maja 1936, s. 5.
  7. Z przeszłości Zagłębia Dąbrowskiego i okolicy : szkice monograficzne., Sosnowiec 1932, s. 282.
  8. „Expres Zagłębia” (R.9, nr 311), 12 listopada 1934, s. 3.
  9. Związek Legionistów Polskich : 1936-1938 r. : sprawozdanie Komendy Naczelnej Związku Legionistów Polskich, 14. Walny Zjazd Delegatów, Warszawa 1938, s. 138.
  10. „Expres Zagłębia” (R.8, nr 114), 26 kwietnia 1933, s. 4.
  11. „Gazeta Polska” (R.9, nr 63), 4 marca 1937, s. 6.
  12. „Monitor Polski” (R. 17, nr 164), 20 lipca 1934, s. 4.
  13. Zarys historji wojennej 1-go Pułku Piechoty Legjonów, Warszawa 1931, s. 103.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]