Humanistyka cyfrowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Humanistyka cyfrowa – dział badań humanistycznych zajmujący się człowiekiem i jego wytworami w przestrzeni wirtualnej. Wykorzystuje ona narzędzia i metody oparte na technologiach informatycznych. Bada również to, jak tradycyjne działy nauk humanistycznych realizują się w rzeczywistości wirtualnej.

Trudności w cyfryzacji humanistyki[edytuj | edytuj kod]

Dużą rolę odgrywają współczesne media, które kreują nieprzychylny obraz działań humanistów jako niepraktycznych i nieprzydatnych w życiu. Ponadto uważa się, że badacze wykorzystują narzędzia tylko do własnych celów i nie wnoszą nic nowego w rozwój cyfryzacji nauk humanistycznych. Również uniwersytety niechętnie wprowadzają innowacje do codziennych zajęć.[potrzebny przypis][1]

Humanistyka cyfrowa w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza konferencja naukowa poświęcona humanistyce cyfrowej w Polsce pt.: „Zwrot cyfrowy w humanistyce” odbyła się 25-26 listopada 2012 roku w Lublinie[2]. Organizatorami przedsięwzięcia byli Instytut Kulturoznawstwa Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej oraz Uniwersyteckie Centrum Zdalnego Nauczania i Kursów Otwartych UMCS. Owocem konferencji był ebook dostępny na jednej z wolnych licencji Creative Commons.

Równoległym wydarzeniem towarzyszącym konferencji był THATCamp, zorganizowany przez Teatr NN i portal Historia i Media, który zapoczątkował ideę polskich THATCampów rozwijaną do dzisiaj.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. PrzeglądIdei: Gdzie ci humaniści (pol.). Salon24. [dostęp 2014-12-10].
  2. Ogólnopolska konferencja naukowa „Zwrot cyfrowy w humanistyce”. [dostęp 2014-05-04].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]