Husiatyn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Husiatyn
Ilustracja
Cerkiew Świętego Onufrego w Husiatynie
Herb
Herb
Państwo  Ukraina
Obwód  tarnopolski
Rejon Prapor-Husiatynskoho-rayonu.png husiatyński
Prawa miejskie 1559
Populacja (2017)
• liczba ludności

7139[1]
Kod pocztowy 48205
Położenie na mapie obwodu tarnopolskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu tarnopolskiego
Husiatyn
Husiatyn
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Husiatyn
Husiatyn
Ziemia49°05′N 26°10′E/49,083333 26,166667
Strona internetowa
Portal Portal Ukraina
położenie na mapie województwo tarnopolskiego w roku 1939

Husiatyn (ukr. Гусятин) – osiedle typu miejskiego na Ukrainie, siedziba władz rejonu husiatyńskiego w obwodzie tarnopolskim.

Prywatne miasto szlacheckie lokowane w 1552 roku położone było w XVI wieku w województwie podolskim[2].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Prawa miejskie otrzymał w roku 1559. Od XVI wieku miasto cierpiało z powodu najazdów tatarskich. W 1649 roku Kozacy z czernią wymordowali miejscowych Żydów i spalili zamek. Odbudowa miasta była możliwa po 1683 roku, gdy Husiatyn stał się własnością Potockich. Do roku 1772 wchodził w skład województwa podolskiego Rzeczypospolitej (z tego okresu pochodzi zamieszczony herb), następnie w zaborze austriackim. Rozbiory Polski podzieliły Husiatyn na część austriacką i część rosyjską, która zupełnie podupadła. Po osiedleniu się w Husiatynie rabina Mordechaja Szragi Friedmana miasto stało się jednym z ważniejszych ośrodków chasydyzmu na Podolu. W 1890 roku mieszkało tu 4197 Żydów (ponad 2/3 mieszkańców miasta). Działała drukarnia hebrajska, 4 banki żydowskie, miasto było zelektryfikowane[3][4].

W czasie I wojny światowej miasto doznało poważnych strat, rosyjscy żołnierze spalili 600 z 699 domów, większość żydowskich mieszkańców na zawsze opuściła miasto[4].

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości do 17 września 1939 w powiecie kopyczynieckim województwa tarnopolskiego. Do roku 1914 linia kolejowa oraz przejście graniczne między Galicją a Rosją, do agresji ZSRR na Polskę 17 września 1939 r. przejście graniczne z ZSRR. W II Rzeczypospolitej stacjonował w miejscowości sztab 3 kompanii 23 batalionu celnego.

Od 7 lipca 1941 do 24 marca 1944 okupowany przez Niemców. 6 lipca 1941 Ukraińcy rozstrzelali w Husiatynie około 200 Żydów. Pozostałych Niemcy przesiedlili w marcu 1942 do Probużnej i Kopyczyniec[5][4].

Zabytki[6][edytuj | edytuj kod]

Ludzie urodzeni w Husiatynie[edytuj | edytuj kod]

Ludzie związani z miastem[edytuj | edytuj kod]

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Pobliskie miejscowości[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Чисельність наявного населення України на 1 січня 2017 року. Державна служба статистики України. Київ, 2017, s. 65. (ukr.)
  2. Zenon Guldon, Jacek Wijaczka, Skupiska i gminy żydowskie w Polsce do końca XVI wieku, w: Czasy Nowożytne, 21, 2008, s. 165.
  3. Historia miejscowości (pol.). Wirtualny sztetl. [dostęp 2015-12-30].
  4. a b c Historia (pol.). Wirtualny sztetl. [dostęp 2015-12-30].
  5. Холокост на территории СССР: Энциклопедия, Red. I.A. Altman, Moskwa 2009, ​ISBN 978-5-8243-1296-6​ s. 250
  6. J. Tokarski, Ilustrowany przewodnik po zabytkach kultury na Ukrainie, t.2, Burchard Edition 2001, ​ISBN 83-87654-11-6​, s.66-69
  7. Husiatyn. [dostęp 13.8.13].
  8. Słownik artystów polskich i obcych w Polsce działających : malarze, rzeźbiarze, graficy. Uzupełnienia i sprostowania do tomów 1-6 / Zespół redakcyjny: Jolanta Maurin-Białostocka et al. Wrocław, Warszawa, 2003, s. 109.
  9. І. Дуда, Б. Пиндус: Яжимовський Стефан. [W] Тернопільський енциклопедичний словник. редкол.: Г. Яворський та ін.. T. 4: А—Я. Тернопіль : Видавничо-поліграфічний комбінат «Збруч», 2010, s. 747. ​ISBN 978-966-528-318-8​.
  10. Stefan Jarzymowski.Kurjer Lwowski”. 223, s. 5, 13 sierpnia 1890.
  11. † Stefan Jarzymowski. „Kurjer Lwowski”. 210, s. 5, 31 lipca 1890.
  12. Stanisław S. Nicieja: Dzielnica za Styksem. Wrocław–Warszawa– Kraków: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1998, s. 146.
  13. Wiadomości bieżące. Husiatyn. Obywatelstwo honorowe. „Słowo Polskie”, s. 7, Nr 166 z 17 kwietnia 1906. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]