Huta Różaniecka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Huta Różaniecka
Kościół pw. Chrystusa Króla
Kościół pw. Chrystusa Króla
Państwo  Polska
Województwo podkarpackie
Powiat lubaczowski
Gmina Narol
Liczba ludności (2011) 394[1]
Strefa numeracyjna (+48) 16
Kod pocztowy 37-610[2]
Tablice rejestracyjne RLU
SIMC 0606731
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
Huta Różaniecka
Huta Różaniecka
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Huta Różaniecka
Huta Różaniecka
Ziemia50°22′36″N 23°12′00″E/50,376667 23,200000
Strona internetowa miejscowości

Huta Różanieckawieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie lubaczowskim, w gminie Narol.

Integralne części wsi Huta Różaniecka[3][4]
SIMC Nazwa Rodzaj
0606748 Gajówka część wsi
0606754 Maziarnia część wsi
0606760 Podsigła część wsi

We wsi znajduje się kapliczka z XIX w. i liczne kamieniołomy powstałe na zboczach Garbu Różanieckiego.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa przemyskiego.

Kościół[edytuj]

Ruiny Cerkwi w Hucie Różanieckiej
Cerkiew Greckokatolicka.

W latach 1825-1836 została zbudowana murowana cerkiew pw. św. Mikołaja, była to cerkiew filialna parochii w Płazowie. Cerkiew wraz z drewniana dzwonnicą została 26 VI 1943 roku spalona przez Niemców, pozostały tylko ruiny z cmentarzem (z krzyżami z XVII i początku XIX wieku)[5].

Kościół Rzymskokatolicki.

Wieś należała do rzymskokatolickiej parafii w Płazowie. W 1913 roku rozpoczęto budowę kościoła, ale z powodu wybuchu I wojny światowej budowę przerwano. Budowę zakończono po wojnie i kościół oddano do użytku w 1926 roku, jako kaplicę dojazdową. Od 1945 roku była stała opieka duszpasterska, a w 1970 roku została erygowana parafia w Hucie Różanieckiej pw. Chrystusa Króla. W 1995 roku do parafii przydzielono Paary i Kocudzę[6]. Parafia przynależy do Dekanatu Narol w diecezji zamojsko-lubaczowskiej.

Oświata[edytuj]

Początki szkolnictwa w Hucie Różanieckiej, są datowane na 1896 rok, gdy powstała szkoła ludowa jednoklasowa. Przydatnym źródłem archiwalnym do poznawania historii szkolnictwa w Galicji, są austriackie Szematyzmy Galicji i Lodomerii, które podają wykaz szkół ludowych, wraz z nazwiskami ich nauczycieli. Pierwszym nauczycielem został Teodor Biłous, a od 1905 roku szkoła posiadała pomocnice: Klementyna Michajłówna (1905)[7], Eugenia Pychówna (1907-1911)[8], Anna Czerniewicz (1911-1914).

Nauczyciele kierujący.
1896-1897. Teodor Biłous[9].
1897-1898. Maria Tarnawska[10].
1898-1903. Michał Perzyło[11].
1903-1904. Józefa Balcerówna.
1904-1907. Aniela Pawlikowska.
1907-1914. Stefania Pychówna[12].

Zobacz też[edytuj]



Przypisy


Linki zewnętrzne[edytuj]