Hvalba (gmina)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy gminy na Wyspach Owczych. Zobacz też: miejscowość Hvalba.
Hvalba
Hvalbiar kommuna
gmina
Ilustracja
Hvalba w sierpniu 2010
Państwo  Dania
Terytorium zależne  Wyspy Owcze
Region Suðuroy
Siedziba Hvalba
Data powstania 1878
Burmistrz Trúgvi Gudmundarson
(Fólkaflokkurin)
Powierzchnia 40,0[1] km²
Populacja (01.01.2014)
• liczba ludności

721[2]
• gęstość 18 os./km²
Nr kierunkowy +298
Kod pocztowy FO 850, FO 860
Adres urzędu:
Bíarvegur 2,
FO-850 Hvalba
Położenie na mapie Wysp Owczych
Położenie na mapie
61°36′07″N 6°56′58″W/61,601944 -6,949444
Strona internetowa
Portal Portal Wyspy Owcze

Hvalba – gmina na Wyspach Owczych, archipelagu wysp wulkanicznych, stanowiących duńskie terytorium zależne na Oceanie Atlantyckim. Graniczy z jedynie z Tvøroyrar kommuna. Siedzibą jej władz jest Hvalba.

Gmina położona jest w północnej części wyspy Suðuroy, jednak w jej skład wchodzi także niezamieszkana wyspa Lítla Dímun. Hvalbiar kommuna zajmuje 40,0 km²[1].

Liczba mieszkańców gminy 1 stycznia 2014 roku wynosiła 721 osób[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Tereny gminy w od roku 1872 wchodziły w skład Suðuroyar Prestagjalds kommuna[3]. Wydzieliła się z niej sześć lat później, jako pierwsza spośród wszystkich gmin na Suðuroy[3].

Populacja[edytuj | edytuj kod]

Piramida wiekowa mężczyzn w gminie Hvalba (2014)
Przedział wiekowy procent
80+
  
4,58
71-80
  
8,40
61-70
  
11,96
51-60
  
11,20
41-50
  
15,27
31-40
  
6,36
21-30
  
18,32
11-20
  
11,45
0-10
  
12,47
Źródło:[2]
Piramida wiekowa kobiet w gminie Hvalba (2014)
Przedział wiekowy procent
80+
  
5,79
71-80
  
8,54
61-70
  
11,59
51-60
  
14,02
41-50
  
13,11
31-40
  
12,20
21-30
  
8,84
11-20
  
12,20
0-10
  
13,72
Źródło:[2]

Liczba ludności gminy wynosi 721 osób[2]. Współczynnik feminizacji wynosi tam ponad 83 (na 328 kobiet przypada 393 mężczyzn)[2]. Społeczeństwo wykazuje oznaki starzenia się. Osoby w wieku powyżej 60 lat stanowią prawie 25% ludności, podobnie, jak ludzie poniżej dwudziestego roku życia[2]. Największą grupę (patrząc w przedziałach co 10 lat) stanowią osoby w wieku 21-30 lat (14,01% społeczeństwa)[2].

Ogólnodostępne dane dotyczące liczby ludności gminy Hvalba zaczynają się od roku 1960[3]. Liczba ludności wynosiła wówczas 829 i malała, by w 1966 roku osiągnąć poziom 751 osób[3]. Od tamtej pory wzrastała jednak sukcesywnie do roku 1990, gdy na terenie Hvalbiar kommuna żyło 836 ludzi[2]. Liczba ta zaczęła jednak drastycznie spadać po kryzysie gospodarczy, jakiego doznały Wyspy Owcze w latach 90.[4], by już w 2000 roku osiągnąć poziom 776 ludzi i stale malejąc[2].

    Liczba ludności gminy Hvalba od roku 1960
    Źródło: [2][3]

Polityka[edytuj | edytuj kod]

Burmistrzem Hvalba kommuna jest startujący z list Partii Ludowej Trúgvi Gudmundarson[5]. Ostatnie wybory do siedmioosobowej rady gminy odbyły się w 2012 roku[6]. Ich wyniki przedstawiały się następująco[6]:

Lista Nazwa partii Głosy Procent Mandaty
A Partia Ludowa (Fólkaflokkurin) 247 53,93 4 -1
B Partia Unii (Sambandsflokkurin) 211 46,07 3 +1
Suma 458 100 7 0
Lista A Lista B
Fólkaflokkurin Sambandsflokkurin
Nr Kandydat Głosy Nr Kandydat Głosy
1. Trúgvi Gudmundarson 58 1. Trygvi Midjord 29
2. Sunrid Olsen 9 2. Signar Olsen 16
3. Rúni Thomsen 40 3. Oddur Holm 2
4. Niels Pauli Hammer 14 4. Niclas Sigurheim 6
5. Niels Olaf Eyvindsson 21 5. Martin í Nesi 31
6. Niels Jacob Thomsen 29 6. Magni Bertholdsen 56
7. Johan Eli Fríði Lyngvej Poulsen 40 7. Kim Mortensen 9
8. Janus Ellendersen 17 8. Jan Poulsen 9
9. Herdis Jensen 10 9. Ingibjørg Vestergaard 6
10. Hans Cesil Poulsen 8 10. Eyðvør Thomsen 6
11. Eyðfinn Debes 41
Lista 1 Lista 0

Frekwencja wyniosła 81,93% (na 559 uprawnionych do urn poszło 458 osób)[6]. Nie oddano kart nieważnych ani niewypełnionych[6].

Miejscowości wchodzące w skład gminy Hvalba[edytuj | edytuj kod]

Miejscowość Liczba mieszkańców (01.01.2014)[2] Krótki opis Zdjęcie
Hvalba 636 W miejscowości od lat 70. XVIII wieku wydobywany jest węgiel, choć obecnie na znacznie mniejszą skalę niż w przeszłości, gdy miał on ogromne znaczenie przy wytwarzaniu energii na Wyspach Owczych[7]. W XVII wieku miejscowość bywała często celem tureckich piratów, których jeden statek zatopiono, a wyrzucone na brzeg ciała pochowano w miejscu zwanym Turkagravir (Tureckie groby)[8]. Znajduje się tam także kościół, którego budowę zakończono 27 października 1935 roku[9].
Hvalba z widoczną plażą i boiskiem klubu Royn Hvalba.
Sandvík 85 Według Sagi o Farerczykach (Faereyingasaga) na plaży, od której nazwę wzięła miejscowość zginąć miał w 1005 roku Sigmundur Brestisson, wiking, który wprowadził chrześcijaństwo na Wyspach Owczych[10]. W 1349 roku wszyscy mieszkańcy zostali zabici przez plagę czarnej śmierci, a teren ten ponownie zamieszkano dopiero w roku 1816[11]. Kościół w miejscowości zbudowano we Froðba w roku 1840[12]. Przeniesiono go następnie do Tvøroyri, by ostatecznie w roku 1908 trafił do Sandvík[12].
Sandvík, widoczny także kamień pamiątkowy ku czci Sigmundura Brestissona.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Kommunustøddir (far.). Umhvørvisstovan. [dostęp 2016-06-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-07-04)].
  2. a b c d e f g h i j k Population by gender, age and village/city, 1. January (ang. • far.). Hagstova, 2014-01-01. [dostęp 2015-02-02].
  3. a b c d e 3.44 Hvalbiar kommuna. W: Frágreiðing um kommunur. T. I. Cz. II. Tórshavn: Landsstýrið, czerwiec 1998, s. 378-386. ISBN 99918-3-044-8. [dostęp 2015-02-02]. (far.)
  4. Współczesność. W: Marcin Jakubowski, Marek Loos: Wyspy Owcze - przewodnik turystyczny. Szczecin: PCIT TRAMP, 2003, s. 30 - 32. ISBN 83-913526-3-3. (pol.)
  5. Húsavíkar kommuna (far.). Føroya Kommunufelag. [dostęp 2015-01-28].
  6. a b c d Kommunuval 2012 - Hvalbiar kommuna (far.). Kringvarp Føroya, 2012. [dostęp 2015-02-02].
  7. Hvalba (ang. • duń. • wł.). FaroeIslands.dk. [dostęp 2015-02-02].
  8. Suðuroy. W: Marcin Jakubowski, Marek Loos: Wyspy Owcze - przewodnik turystyczny. Szczecin: PCIT TRAMP, 2003, s. 103. ISBN 83-913526-3-3. (pol.)
  9. J. P. Gregoriussen: Hvalba (far.). Fólkakirkjan. [dostęp 2015-02-02].
  10. Suðuroy. W: Marcin Jakubowski, Marek Loos: Wyspy Owcze - przewodnik turystyczny. Szczecin: PCIT TRAMP, 2003, s. 104. ISBN 83-913526-3-3. (pol.)
  11. Sandvík (ang. • duń. • wł.). FaroeIslands.dk. [dostęp 2015-02-02].
  12. a b J. P. Gregoriussen: Sandvík (far.). Fólkakirkjan. [dostęp 2015-02-02].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]