Hyde Parker (1739–1807)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Hyde Parker (ur. 1739, zm. 16 marca 1807) – admirał brytyjskiej Królewskiej Marynarki Wojennej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Devonshire w Anglii, drugi syn admirała Hyde Parkera (1714–1783). Wstąpił do Marynarki Wojennej w młodym wieku, porucznikiem został już 25 stycznia 1758 roku, większość początkowej służby odbył na statku swojego ojca. 16 grudnia 1762 roku, został awansowany na kapitana statku HMS Manila, skąd w 18 lipcu 1763 został przeniesiony do HMS Baleine.

Od końca 1766 roku, przez wiele lat służył w Indiach Zachodnich i na wodach Ameryki Północnej, gdzie szczególnie wyróżnił się w przełamaniu obrony rzeki Hudson w Nowym Jorku w 1776. Służąc przy tej okazji zdobył tytuł szlachecki w 1779 roku. W 1778 walczył w pierwszej bitwie pod Savannah w Georgii, a w następnych latach jego statek został zniszczony na nieprzyjaznym kubańskim wybrzeżu. Mimo wszystko jego żołnierze przeżyli. Parker razem z jego ojcem razem brali udział w Bitwie na Dogger Bank (1781), a z Richardem Howe'em w dwóch potyczkach pod Cieśniną Gibraltarską. Został oficerem flagowym 1 lutego 1793 roku, tego samego dnia Wielka Brytania zadeklarowana wojnę Republice Francji. Jako kontradmirał służył pod Samuelem Hoodem w Tulonie i na Korsyce. Został awansowany na wiceadmirała 4 lipca 1794 roku i wziął udział pod dowództwem Williama Hothama w nierozstrzygniętych działaniach morskich 13 marca 1795 i 13 lipca 1795 roku. Od 1796 do 1800 dowodził na Jamajce i umiejętnie przeprowadził operacje we Wschodnich Indiach.

Zyskał tytuł admirała 14 lutego 1799 roku. W 1801 został mianowany na dowódcę floty której celem było przełamanie północnej zbrojnej neutralności, razem z vice-admirałem Horatio Nelsonem który był drugim dowodzącym. Kopenhaga – pierwszy cel wyprawy upadła 2 kwietnia 1801 roku w bitwie morskiej pod Kopenhagą po gwałtownym ataku eskadry Nelsona – Parker razem z cięższymi statkami, biorącymi mniejszy udział z powodu płytkości kanału kopenhaskiego. W trakcie bitwy Parker który nie miał ochoty naruszać podstawowych reguł wojennych na morzu, podniósł flagę oznaczającą zaprzestanie działań wojennych. Podobno Nelson specjalnie zignorował znak od przełożonego, wyzywająco przyłożył ślepe oko do teleskopu skierowanego na flagę i powiedział „naprawdę nie widzę sygnału” (powszechnie uznano że jest to mit). Nelson kontynuował akcję zbrojną i wymusił w końcu kapitulacje sił Danii. Niepewność jaką wykazał się Parker w podboju morza północnego i jego zwycięstwo, były później wielokrotnie krytykowane. Niedługo później został odwołany, a Nelson go zastąpił. Zmarł 16 marca 1807 roku.

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Hyde Parker był żonaty dwukrotnie. Najpierw, z Anną, córką Johna Palmera Botelera z którą miał trójkę synów, oraz drugi raz w 1800 roku wziął ślub z Fances, córką Admirała Richarda Onslowa i osiedli we dworze w Benhall w hrabstwie Suffolk.

Jego syn – trzeci Hyde Parker (1786–1854) został kontradmirałem 23 listopada 1841 roku, a wiceadmirałem 4 czerwca 1852 roku. Od 1853 roku służył jako pierwszy lord admiralicji w Marynarce wojennej, zmarł 25 maja 1853 roku. Jego syn Hyde, kapitan w marynarce dowodził w zarzewiu HMS Firebrand na Morzu Czarnym, został zabity 8 lipca 1854 roku, podczas szturmu rosyjskiego fortu przy ujściu rzeki Danuble.

Dwóch pozostałych godnych uwagi członków rodziny, którzy brali udział w wojnach napoleońskich są – drugi brat Parkera – John Boteler Parker, który zginął jako generał odznaczony Orderem Łaźni w 1851 roku, oraz najmłodszy Harry, będący porucznikiem w ochronie królewskiej, poległy w bitwie pod Talaverą.