Hydrofobizacja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Hydrofobizacja – proces nadawania powierzchniom lub całym przestrzeniom (strukturom wewnętrznym) materiałów hydrofilowych własności hydrofobowych, tj. odpychania wody. Hydrofobizację przeprowadza się w celu zapobiegania wnikaniu wody w głąb struktury materiałów.

Miarą skuteczności hydrofobizacji jest zwilżalność zabezpieczonej powierzchni (lub całej struktury wewnętrznej). Podłoża gorzej zabezpieczone łatwiej i szybciej wchłaniają wodę.

Hydrofobizacji poddaje się wiele materiałów:

  • metale — aby zapobiegać ich korozji
  • tkaniny, skóry, drewno — aby zapobiegać przenikaniu wody do wnętrz, które chronią
  • beton, cegły i inne materiały budowlane — aby zapobiegać zawilgacaniu i gniciu budowli
  • grunty — aby zapobiegać ich nasiąkaniu i rozmiękaniu, jak również wysadzinowości (jako metoda geoinżynierii)
  • szkło — aby poprawić widoczność przez łatwiejsze odprowadzanie wody lub śniegu z powierzchni szyb pojazdów[1].

Hydrofobizację przeprowadza się na wiele różnych sposobów. Są to m.in.:

  • malowanie, czyli pokrywanie ich powierzchni specjalnymi warstwami farb lub lakierów
  • naklejanie na te powierzchnie folii wykonanych z hydrofobowych tworzyw sztucznych
  • impregnacja — która polega na wprowadzeniu do powierzchniowej warstwy materiału lub całej jego struktury wewnętrznej substancji hydrofobowych bez nakładania na tę powierzchnię dodatkowych warstw
  • bezpośrednia modyfikacja samych powierzchni np. poprzez powierzchniowe topienie, szlifowanie, pasywowanie materiałów.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wojciech Frelichowski, Niewidzialna wycieraczka, czyli hydrofobizacja szyb. Czy to działa?, Motofakty, 12 stycznia 2015 [dostęp 2022-11-17].