III wojna samnicka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
III wojna samnicka
wojny samnickie
Czas 298290 p.n.e.
Terytorium Italia
Wynik zwycięstwo Rzymu
Strony konfliktu
Rzymianie
Umbrowie
Samnici
Lukanowie
Sabinowie
Bojowie
Etruskowie
brak współrzędnych

III wojna samnicka – zbrojny konflikt, toczony w latach 298–290 p.n.e. pomiędzy Rzymem z jednej strony a koalicją niezależnych ludów Italii (Samnitów, Lukanów, Sabinów) i Galów, do których przyłączyli się Etruskowie, z drugiej.

Wojna rozpętała się w 299 roku p.n.e., gdy do Italii od północy wkroczyli Galowie. Niemal od razu przyłączyli się do nich plemiona znad Padu i Etruskowie. Na południu walkę rozpoczęli Samnici, niepogodzeni z niekorzystnym dla siebie zakończeniem poprzedniej wojny z Rzymem, w wyniku której zostali odcięci od morza i swoich sojuszników Etrusków, oraz Lukanowie. W 298 roku p.n.e. konsulowi Lucjuszowi Korneliusowi Scipio udało się opanować Lukanię. Następnie na północnym froncie Rzym wyeliminował Etrusków. Z kolei Galowie w koalicji z Samnitami nacierali na Rzym od strony Umbrii. Zostali zatrzymani pod Sentium w 295 roku p.n.e. przez wojsko rzymskie, dowodzone przez Fabiusza Rullianusa i Publiusza Deciusza.

Wskutek rzymskiego zwycięstwa Galowie wycofali się z Italii, Umbrowie przyłączyli się do federacji rzymskiej, zaś Etruskowie w 294 roku p.n.e. zawarli z Rzymem pokój. Samnici do 290 roku p.n.e. toczyli dalsze walki, aż zostali krwawo spacyfikowani przez Maniusza Kuriusza Dentatusa. Wojna zakończyła się zawarciem pokoju, jednym z postanowień którego było zachowanie niezależności przez Samnitów w obrębie własnego terytorium[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. M. Jaczynowska, Historia starożytnego Rzymu, s. 67.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jaczynowska M., Historia starożytnego Rzymu, Warszawa 1974.