II Grupa Lotnicza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
II Grupa Lotnicza
II dywizjon lotniczy
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1918
Organizacja
Dyslokacja Kraków
Rodzaj wojsk lotnictwo
Podległość Dowództwo Wojsk Lotniczych
Bristol F.2 Fighter - samoloty 9 eskadry

II Grupa Lotnicza - jednostka lotnictwa wojskowego utworzona na mocy rozkazu z dnia 20 grudnia 1918 roku z siedzibą w Krakowie.

Formowanie i zmiany organizacyjne[edytuj | edytuj kod]

Rozkazem Szefa Sztabu Generalnego nr 66 l.dz. 04159 z 20 grudnia 1918 powołano Dowództwo Wojsk Lotniczych z ppłk. pil. Hipolitem Łossowskim na czele, któremu podporządkowano między innymi Dowództwo II Grupy Lotniczej z m.p. Kraków. Grupa obejmowała zasięgiem Krakowski Okręg Generalny i posiadała w dyspozycji: II lotniczy batalion uzupełnień[a], 2 ruchomy park lotniczy[b], 5 eskadrę lotniczą w Krakowie, 6 eskadrę lotniczą w Przemyślu i 7 eskadrę lotniczą we Lwowie[1].

Dowódcą Grupy został kpt pil. Camillo Perini. W jej skład weszły 5 i 9 eskadra oraz od marca 1919 roku także 1 Wielkopolska eskadra polna[2]. 20 września 1919 roku II Grupa stacjonowała w Łucku na froncie wołyńskim, a w jej skład wchodziły:

II dywizjon lotniczy[edytuj | edytuj kod]

Reorganizacja lotnictwa bojowego wiosną 1920 przemianowała grupy lotnicze na dywizjony oraz zniosła numerację odrębną eskadr wielkopolskich i francuskich. Wszystkie istniejące w kraju eskadry otrzymały numerację porządkową od 1 do 21 (bez 20)[3]. W kwietniu 1920 roku grupa przeorganizowana została w II dywizjon lotniczy[2].

W czerwcu 1920 roku dywizjon składał się z:

Operował wówczas na froncie ukraińskim wspierając armie 2 i 3. Dowódcą był mjr pil. Camillo Perini.

W sierpniu 1921 roku II Dywizjon Wywiadowczy składający się z 6 eskadry i 14 eskadry wszedł w skład 2 pułku lotniczego w Krakowie[4].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Lotnicze bataliony uzupełnień składały się 2-3 kompanii w których szkolono żołnierzy dla jednostek lotniczych, obsługi parków i magazynów instytucji lotniczych. Żołnierze trafiali do nich w drodze naboru z Głównego Urzędu Zaciągu oraz przeniesienia z innych rodzajów broni[1].
  2. Zadaniem ruchomych parków lotniczych była obsługa techniczna eskadr lotniczych, tj. przechowywanie płatowców rezerwowych i ich części zapasowych, materiałów pędnych i smarów oraz remont bieżący samolotów[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Pawlak 1989 ↓, s. 30.
  2. a b Hoff 2005 ↓, s. 23.
  3. Pawlak 1989 ↓, s. 45.
  4. Pawlak 1989 ↓, s. 146.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]