II Międzynarodowy Konkurs Pianistyczny im. Fryderyka Chopina

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
II Międzynarodowy Konkurs Pianistyczny im. Fryderyka Chopina
Ilustracja
Jurorzy i laureaci II Konkursu Chopinowskiego.
Nazwa angielska II International Fryderyk Chopin Piano Competition
Lokalizacja Warszawa,
 Polska,
(Filharmonia Warszawska)
Data 6–23 marca 1932
Organizator Warszawskie Towarzystwo Muzyczne
Gatunek muzyczny muzyka poważna

II Międzynarodowy Konkurs Pianistyczny im. Fryderyka Chopina – 2. edycja Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina, która rozpoczęła się 6 marca 1932 w Warszawie. Organizatorem konkursu było Warszawskie Towarzystwo Muzyczne[1].

Krótka charakterystyka konkursu[edytuj]

Wzięło w nim udział 89 pianistów z 18 krajów, (dwie osoby nie zadeklarowały przynależności państwowej)[2]. Konkurs odbył się w dniach 6–23 marca 1932[2]. Był on dwuetapowy. Zwyciężył Alexander Uninsky[3].

Zwycięzca Konkursu Alexander Uninsky

Konkurs cieszył się ogromnym zainteresowaniem publiczności i przyciągnął korespondentów z całego świata[2]. Powołano międzynarodowe jury, w skład którego weszły wybitne osobistości życia muzycznego[2].

Gościem honorowym był Maurice Ravel, który podczas koncertu 11 marca prowadził wykonanie swoich utworów: Koncertu fortepianowego G-dur oraz La valse[2].

Podczas finału Konkursu zdarzyła się rzecz bezprecedensowa: z powodu protestu niewidomego, węgierskiego pianisty Imré Ungára, który nie chciał zgodzić się na przyjęcie I nagrody ex aequo z Alexandrem Uninskim, zarządzono losowanie, które wyłoniło zwycięzcę[2].

W czasie Konkursu przeprowadzono plebiscyt na najlepszy i najbardziej popularny fortepian, na którym grali młodzi pianiści[2]. Okazał się nim wyprodukowany w Wiedniu, Bösendorfer[2].

Warto dodać, że do regulaminowego repertuaru Konkursu weszły po raz pierwszy takie utwory jak: Polonez As-dur op. 53, scherza, Fantazja f-moll op. 49 oraz sonaty[1].

Od II Konkursu zapoczątkowano tradycję organizowania wystaw, kiedy to w nowo zbudowanym gmachu Muzeum Narodowego miała miejsce prezentacja dokumentów i pamiątek związanych z postacią i dziełem Fryderyka Chopina[1].

Regulamin[edytuj]

Podczas Konkursu obowiązywała skala ocen od 0 do 15 punktów. Ośmiu uczestników, którzy otrzymali największą liczbę punktów zostało dopuszczonych do wykonania koncertów z orkiestrą. Po wykonaniu koncertów następowała ponowna punktowa ocena, którą dodawano do punktów otrzymanych poprzednio. Przyznanie nagród nastąpiło w kolejności największej ilości otrzymanych punktów. W przypadku równej liczby punktów, o kolejności nagród rozstrzygało losowanie przez zainteresowanych. Zasada ta znalazła zastosowanie dwukrotnie w czasie trwania Konkursu. Pierwszy raz w przypadku: Alexandre Uninskiego i Imré Ungára, oraz drugi raz: Bolesława Kona i Abrama Lufera[4].

Jury[edytuj]

Jurorzy II Konkursu Chopinowskiego

Do konkursowego przebiegu przesłuchań oraz podziału nagród powołano jury, w następującym składzie[2]:

L.p. Juror Kraj Funkcja
1. Adam Tadeusz Wieniawski  Polska przewodniczący jury
2. Stanisław Niewiadomski  Polska wiceprzewodniczący jury
3. Eugeniusz Morawski-Dąbrowa  Polska sekretarz jury
4. Franciszek Brzeziński[a]  Polska członek jury
5. Marian Dąbrowski[a]  Polska członek jury
6. Zbigniew Drzewiecki  Polska członek jury
7. Artur de Greef  Belgia członek jury
8. Alfred Hoehn  Rzesza Niemiecka członek jury
9. Roman Jasiński[a]  Polska członek jury
10. Juliusz Kaden-Bandrowski  Polska członek jury
11. Marguerite Long[b]  Francja członek jury
12. Joseph Marx  Republika Austriacka członek jury
13. Zofia Rabcewicz  Polska członek jury
14. Maurice Ravel[c]  Francja członek jury
15. Richard Rössler  Rzesza Niemiecka członek jury
16. Karol Szymanowski[c]  Polska członek jury
17. Józef Śmidowicz  Polska członek jury
18. Magda Tagliaferro  Brazylia członek jury
19. Józef Turczyński  Polska członek jury
20. Paul Weingarten  Republika Austriacka członek jury
21. Carlo Zecchi  Włochy członek jury
22. Jerzy Żurawlew  Polska członek jury

Komitet Organizacyjny i Honorowy[edytuj]

Komitet Organizacyjny Konkursu[5]
L.p. Osoba Funkcja
1. Włodzimierz Czetwertyński prezes
2. Adam Chromiński sekretarz
3. Leopold Binental członek
4. Wiktor Cichocki członek
5. Tadeusz Czerniawski członek
6. Zbigniew Drzewiecki członek
7. Jan Głowacki członek
8. Aleksander Guttry członek
9. Witold Maliszewski członek
10. Eugeniusz Morawski-Dąbrowa członek
11. Stefan Natanson członek
12. Karol Szymanowski członek
13. Józef Śmidowicz członek
14. Józef Turczyński członek
15. Adam Tadeusz Wieniawski członek
16. Tomasz Wojtkowski członek
17. Jerzy Żurawlew członek
Komitet Honorowy Konkursu[6]
L.p. Osoba Funkcja państwowa
1. Aleksander Prystor Premier
2. August Zaleski Minister Spraw Zagranicznych
3. Janusz Jędrzejewicz Minister wyznań religijnych i oświecenia publicznego
4. Alfons Kühn Minister komunikacji

Nagrody i wyróżnienia[edytuj]

Wszyscy laureaci otrzymali stosownie do zajętego miejsca bądź wyróżnienia odpowiednią nagrodę finansową.

Nagrody główne
Nagroda Laureat Kraj Fundator nagrody
1 Alexander Uninsky[3] bezpaństwowiec Instytucje państwowe m.in.:
Prezydent RP,
Minister Spraw Zagranicznych,
Prezes Rady Ministrów[1]
2 Imré Ungár  Węgry
3 Bolesław Kon  Polska
4 Abram Lufer  ZSRR
5 Lájos Kentner  Węgry
6 Leonid Sagałow  ZSRR
7 Leon Boruński  Polska
8 Teodor Gutman  ZSRR
9 Gyula Károlyi  Węgry
10 Kurt Engel  Republika Austriacka
11 Emanuel Grossman  ZSRR
12 Josef Wagner  Rzesza Niemiecka
13 Maryla Jonasówna  Polska
14 Lily Herz  Węgry
15 Suzanne de Mayère  Belgia
Wyróżnienia
Wyróżniony Kraj Fundator nagrody
Adam Diakow  ZSRR Instytucje państwowe m.in.:
Prezydent RP,
Minister Spraw Zagranicznych,
Prezes Rady Ministrów[1]
Maria Dońska  Polska
Olga Ilwicka  Polska
Aleksandr Jocheles  ZSRR
Aleksander Kagan  Polska
Maria Novik  Łotwa
Wiera Razumowskaja  ZSRR
Aleksander Sienkiewicz  Polska
Paweł Sieriebriakow  ZSRR
Carlo Vidusso  Włochy
Nagroda Specjalna
Nagroda Nagrodzony Kraj Fundator nagrody
Najlepsze wykonanie mazurków Alexander Uninsky[3] bezpaństwowiec Polskie Radio

Uwagi

  1. a b c Zastępował nieobecnego jurora.
  2. Jurorka oceniała pianistów tylko w czwartym dniu przesłuchań.
  3. a b Podczas przesłuchań był gościem przy stole sędziowskim.

Przypisy

  1. a b c d e Barbara Niewiarowska: Międzynarodowy Konkurs Pianistyczny im. Fryderyka Chopina w Warszawie. chopin.pl. [dostęp 2016-07-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-09-14)].
  2. a b c d e f g h i II Międzynarodowy Konkurs Pianistyczny im. Fryderyka Chopina. chopincompetition2015.com. [dostęp 2016-07-10].
  3. a b c Osoby związane z Chopinem. (Alexandre Uninsky). W: Narodowy Instytut Fryderyka Chopina [on-line]. pl.chopin.nifc.pl. [dostęp 2016-07-10].
  4. Dybowski 2005 ↓, s. 64.
  5. Wysocki 1987 ↓, s. 24-25.
  6. Wysocki 1987 ↓, s. 24.

Bibliografia[edytuj]

  • Stanisław Dybowski: Laureaci Konkursów Chopinowskich w Warszawie, Wyd. Przedsiębiorstwo Muzyczne Selene, Wyd. 1, Warszawa 2005, ​ISBN 83-910515-1-X​.
  • Jerzy Waldorff: Wielka gra, Wyd. Wiedza Powszechna, Wyd. 3, Warszawa 1993, ​ISBN 83-214-0940-7
  • Stefan Wysocki: Wokół Konkursów Chopinowskich, Wydawnictwa Radia i Telewizji, Wyd. 2, Warszawa 1987, ​ISBN 83-212-0443-0​.