Sonata fletowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Sonata D-dur na flet i fortepian op. 94sonata na flet poprzeczny i fortepian; utwór kameralny napisany przez Siergieja Prokofjewa w latach 1942-1943[1].

Prawykonanie utworu odbyło się 7 grudnia 1943 w Moskwie. Partię fletu wykonał Mikołaj Charkowski, akompaniował mu zaś Swiatosław Richter. W 1946 nakładem wydawnictwa Muzgiz ukazały się nuty kompozycji w transkrypcji na skrzypce i fortepian (wersji pierwotnej nie wydano drukiem)[2].

Historia[edytuj]

Prokofjew zaczął pisać Sonatę we wrześniu 1942, podczas pobytu w Ałmaty. Dzieło zostało ostatecznie ukończone jesienią następnego roku, kiedy to autor przebywał od lata w Mołotowie.

Budowa[edytuj]

Kompozycja składa się z czterech części:

  1. Moderatoforma sonatowa o śpiewnym temacie głównym[1] oraz prostą fakturą ekspozycji
  2. Prestoscherzo w formie ronda z tematem obocznym stylizowanym na walc oraz środkowym kuplettem w metrum dwudzielnym[3] o charakterze ludowym[4]
  3. Andante[3] – o repryzie przypominającej Sonatę skrzypcową Claude'a Debussy'ego[4]
  4. Allegro con brio – rondo o marszowym refrenie nawiązującym do Piotrusia i wilka oraz temacie obocznym przypominającym temat oboczny z I części Symfonii klasycznej[5]

Sonata skrzypcowa[edytuj]

Dawid Ojstrach, po wysłuchaniu kompozycji, postanowił namówić Prokofjewa do napisania transkrypcji, gdyż jego zdaniem mogła ona „dobrze zabrzmieć na skrzypcach – by tak powiedzieć – w kształcie bardziej pełnokrwistym”[4] (zdaniem Richtera „wersja fletowa jest nieporównanie lepsza”[2]). Skrzypek przygotował na prośbę kompozytora różne warianty przeredagowanych fragmentów, z których Prokofjew dokonał ostatecznego wyboru. Prawykonanie transkrypcji (oznaczonej w numeracji opusowej jako op. 94bis[4]) miało miejsce 17 czerwca 1944 w wykonaniu Ojstracha (skrzypce) i Lwa Oborina (fortepian)[2].

Przypisy

  1. a b Jaroszewicz 1983 ↓, s. 241.
  2. a b c Jaroszewicz 1983 ↓, s. 245.
  3. a b Jaroszewicz 1983 ↓, s. 242.
  4. a b c d Jaroszewicz 1983 ↓, s. 244.
  5. Jaroszewicz 1983 ↓, s. 243.

Bibliografia[edytuj]