II wojna bałkańska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
II wojna bałkańska
wojny bałkańskie
Occupied territories in the Balkans, end of April 1913.png
Czas 29 czerwca10 sierpnia 1913
Miejsce Półwysep Bałkański
Terytorium Europa
Wynik przegrana Bułgarii,
układ w Bukareszcie
Strony konfliktu
 Bułgaria  Królestwo Grecji
 Królestwo Czarnogóry
 Królestwo Serbii
 Rumunia
 Imperium Osmańskie
Siły
500 tys. Królestwo Serbii 320 tys.
Królestwo Rumunii 300 tys.
Królestwo Grecji (1832–1924) 250 tys.
Królestwo Czarnogóry 12 tys.
Imperium Osmańskie 355 tys.
Straty
93 tys. zabitych
60 tys. rannych
15 tys. zabitych przez choroby
Królestwo Serbii
9 tys. zabitych
36 tys. rannych
5 tys. zabitych przez choroby
Królestwo Grecji (1832–1924)
5851 zabitych
23 847 rannych
188 zaginionych
Królestwo Czarnogóry
240 zabitych
961 rannych
Królestwo Rumunii
6 tys. zabitych przez choroby
Imperium Osmańskie
4 tys. zabitych przez choroby (łącznie ok. 80 tys. zabitych)

II wojna bałkańska (29 czerwca10 sierpnia 1913) – konflikt zbrojny pomiędzy Bułgarią a Serbią i jej sojusznikami: (Grecją, Czarnogórą, Rumunią) oraz walczącą przeciwko Bułgarii Turcją.

W niespełna miesiąc po zakończeniu I wojny bałkańskiej konflikt na Bałkanach rozgorzał na nowo. Tym razem sojusznicy z Ligi Bałkańskiej zaczęli kłócić się o podział zdobytych terytoriów. Wojna wybuchła po zerwaniu przez cara bułgarskiego Ferdynanda I pertraktacji z Serbią na temat nowego podziału Macedonii. W nocy z 29/30 czerwca 1913 roku, na granicach, Bułgarzy zaatakowali jednocześnie Greków i Serbów, a wypoczywający gościnnie w Salonikach bułgarski pułk wywołał tam powstanie bułgarskiej części ludności miasta[1]. Serbom z pomocą pospieszyli Czarnogórcy, a po kilku dniach Bułgarię zaatakowała Rumunia (żądająca południowej Dobrudży) i Turcja. Bułgarzy, mimo bardzo ciężkich walk, wkrótce musieli się cofnąć. Grecy oraz niebułgarscy Słowianie zarzucają im przy tym popełnienie masowych zbrodni wojennych na ludności cywilnej[2]. Wobec ciężkich porażek militarnych, Bułgarzy w krótkim czasie poprosili o pokój. Odbyło się to dzięki mediacjom rosyjskim.

10 sierpnia 1913 roku podpisano w Bukareszcie traktat pokojowy, w myśl którego Rumunia przejmowała południową Dobrudżę, Serbia część dotychczasowej Macedonii bułgarskiej, Grecja utrzymała Macedonię Zachodnią i Centralną oraz uzyskała jeszcze Macedonię Wschodnią. Osobny układ zawarły (29 września 1913) Turcja i Bułgaria, która utraciła zajęte w I wojnie bałkańskiej obszary Tracji Wschodniej. Turcja odzyskała m.in. Adrianopol. Układy pokojowe przypieczętowane zostały po I wojnie światowej wzajemnymi wymianami ludności, nadzorowanymi bezpośrednio przez personel Ligi Narodów, zrealizowanymi w latach 1923-1930, jako jeden z owoców traktatu lozańskiego i na podobnych zasadach jak wymiana ludności między Grecją a Turcją.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Emeis oi Ellines” – Historia wojen współczesnej Grecji – uniwersytecka praca zbiorowa.
  2. Emeis oi Ellines.

Bibliografia[edytuj]