IRB Sevens World Series (2004/2005)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
IRB Sevens World Series 2004/2005
2003/2004 2005/2006
Szczegóły turnieju
Termin 2 grudnia 200411 czerwca 2005
Liczba drużyn 33 (z 6 konfederacji)
Stadiony 8 (w 8 miastach)
Gold medal blank.svg I miejsce  Nowa Zelandia
Silver medal blank.svg II miejsce  Fidżi
Bronze medal blank.svg III miejsce  Anglia
Statystyki turnieju
Najlepszy zawodnik Nowa Zelandia Orene Aiʻi (306)
Najwięcej przyłożeń Samoa David Lemi (46)
Media
Strona internetowa

IRB Sevens World Series (2004/2005) – szósta edycja IRB Sevens World Series, organizowanej przez IRB corocznej serii turniejów dla męskich reprezentacji narodowych w rugby 7. Składała się z siedmiu turniejów rozegranych pomiędzy grudniem 2004 a czerwcem 2005 roku, w których startowało po szesnaście zespołów.

Cztery zespoły zwyciężały poszczególne zawody – triumfatorzy cyklu, Nowozelandczycy, okazali się najlepsi w czterech z nich; pozostałe trzy podzielili między sobą reprezentanci RPA, uplasowani ostatecznie na trzeciej pozycji Anglicy, a także, po raz pierwszy w historii, Francuzi. Drużyna Fidżi, która nie wygrała żadnego z turniejów, zajęła jednak drugą pozycję w klasyfikacji generalnej – dodatkowo triumfując w Pucharze Świata.

Informacje ogólne[edytuj]

We wszystkich ośmiu lokalizacjach, które rok wcześniej podpisały trzyletnie umowy[1][2], zaplanowano oficjalne turnieje pod egidą IRB – w siedmiu wchodzące w skład Sevens World Series, zaś w Hongkongu Puchar Świata 2005[3][4]. Początkowo francuski turniej miał odbyć się podobnie w poprzednim sezonie w Bordeaux[5], jednak Fédération Française de Rugby w porozumieniu z IRB ostatecznie przeniosła zawody do Paryża[6][7].

Najlepiej w sezon weszli Anglicy, wygrywając z Fidżijczykami turniej w Dubaju[8], kolejne cztery turnieje zdominowali jednak reprezentanci Nowej Zelandii. Pokonali oni kolejno w poszczególnych finałach Fidżi[9], dwukrotnie Argentynę[10][11] oraz Anglię[12] po trzecim turnieju obejmując samodzielne prowadzenie w klasyfikacji generalnej. Po czterech triumfach z rzędu do europejskiej części cyklu Nowozelandczycy przystępowali zatem niemal pewni kolejnej obrony tytułu, choć matematyczne szanse zachowywały również Anglia i Fidżi[13]. Ćwierfinałowa wygrana z Francją w Londynie zagwarantowała im szósty z rzędu triumf w klasyfikacji generalnej cyklu, choć turniej wygrali ostatecznie Południowafrykańczycy po finałowym zwycięstwie nad Anglią[14]. Niespodzianką zakończyły się natomiast ostatnie zawody sezonu, bowiem swój pierwszy triumf w historii odnieśli Francuzi, w dwóch ostatnich meczach fazy pucharowej pokonując Nową Zelandię i Fidżi[15].

Wśród zawodników wyróżniających się w tym sezonie byli Orene Aiʻi, David Lemi, Tafai Ioasa, Julien Malzieu, Neumi Nanuku, Nick Reily, Pete Richards, Federico Serra-Miras, Andy Turnbull i Amasio Valence[16]. Pierwszy z nich zdobył najwięcej punktów w sezonie (306), drugi zaś triumfował z czterdziestoma sześcioma w klasyfikacji przyłożeń[17]. Indywidualnie Santiago Gómez Cora i Fabian Juries rywalizowali o pobicie rekordu w liczbie przyłożeń w historii cyklu, który dzierżył Karl Te Nana[18], a na koniec sezonu lepszy okazał się Argentyńczyk[17], Ben Gollings pobił zaś rekord Waisale Sereviego w liczbie zdobytych w historii cyklu punktów[19]

Transmisje telewizyjne osiągnęły łącznie liczbę 582 godzin, co oznaczało wzrost z poprzednim sezonem o 60%, potencjalnie docierając do 150 milionów gospodarstw domowych w 130 terytoriach – z tego transmisji na żywo było 230 godzin, blisko dwukrotnie więcej niż rok wcześniej. Zaangażowanych w to było dwadzieścia dziewięć stacji nadających w dziesięciu językach (angielskim, kantońskim, francuskim, włoskim, hiszpańskim, afrikaans, arabskim, japoński i walijskim), wśród których były ITV, Fox Sports, TVNZ, Star, MNet, Orbit, Setanta Sports, ESPN Sur, Canal+ i J Sports, dodatkowo uruchomiono transmisje radiowe w ponad trzydziestu państwach[20][21].

Kalendarz[edytuj]

Turniej Gospodarz Stadion Data Zwycięzca
Dubai Sevens 2004 Zjednoczone Emiraty Arabskie Dubaj Dubai Exiles Rugby Ground 2–3 grudnia 2004  Anglia
South Africa Sevens 2004 Południowa Afryka George Outeniqua Park 10–11 grudnia 2004  Nowa Zelandia
New Zealand Sevens 2005 Nowa Zelandia Wellington Westpac Stadium 4–5 lutego 2005  Nowa Zelandia
USA Sevens 2005 Stany Zjednoczone Carson Home Depot Center 12–13 lutego 2005  Nowa Zelandia
Singapore Sevens 2005  Singapur Stadion Narodowy 16–17 kwietnia 2005  Nowa Zelandia
London Sevens 2005 Anglia Londyn Twickenham Stadium 4–5 czerwca 2005  Południowa Afryka
France Sevens 2005 Francja Paryż Stade Sébastien Charléty 10–11 czerwca 2005  Francja

System rozgrywek[edytuj]

W poszczególnych turniejach brało udział szesnaście zespołów, a każda z nich mogła liczyć maksymalnie dwunastu graczy[22].

W fazie grupowej spotkania toczone były bez ewentualnej dogrywki, za zwycięstwo, remis i porażkę przysługiwały odpowiednio trzy, dwa i jeden punkt, brak punktów natomiast za nieprzystąpienie do meczu. Czołowa dwójka z każdej grupy awansowała do ćwierćfinałów, pozostałe zaś walczyły o Bowl. W przypadku tej samej liczby punktów ich lokaty były ustalane kolejno na podstawie[23]:

  1. wyniku meczu pomiędzy zainteresowanymi drużynami;
  2. lepszego bilansu punktów zdobytych i straconych;
  3. lepszego bilansu przyłożeń zdobytych i straconych;
  4. większej liczby zdobytych punktów;
  5. większej liczby zdobytych przyłożeń;
  6. rzutu monetą.

W przypadku remisu w fazie pucharowej organizowana była dogrywka składająca się z dwóch pięciominutowych części, z uwzględnieniem reguły nagłej śmierci. Jedynie mecze finałowe składły się z dwóch dziesięciominutowych części, w pozostałych zaś spotkaniach połowa meczu obejmowała siedem minut[23].

Punkty liczone do klasyfikacji generalnej przyznawane były zespołom walczącym o Cup, finalistom i półfinalistom Plate oraz zwycięzcy Bowl. W przypadku tej samej liczby punktów w klasyfikacji generalnej lokaty zainteresowanych drużyn były ustalane kolejno na podstawie[22]:

  1. lepszego bilansu punktów zdobytych i straconych;
  2. większej liczby zdobytych przyłożeń;
  3. drużyny były klasyfikowane ex aequo.
Pozycja Pkt
1 (Cup) 20
2 (finał Cup) 16
3–4 (półfinały Cup) 12
5 (Plate) 8
6 (finał Plate) 6
7–8 (półfinały Plate) 4
9 (Bowl) 2
10–16 0

Turnieje[edytuj]

 Osobny artykuł: Dubai Sevens 2004.
Miejsce Reprezentacja
1  Anglia
2  Fidżi
3  Południowa Afryka
 Nowa Zelandia
5  Samoa
6  Argentyna
7  Australia
 Szkocja
  Półfinały Finał
             
3 grudnia 2004
  Anglia 14  
  Południowa Afryka 5  
 
3 grudnia 2004
      Anglia 26
    Fidżi 21
3 grudnia 2004
  Fidżi 22
  Nowa Zelandia 12  
 Osobny artykuł: South Africa Sevens 2004.
Miejsce Reprezentacja
1  Nowa Zelandia
2  Fidżi
3  Argentyna
 Anglia
5  Południowa Afryka
6  Samoa
7  Kenia
 Tunezja
  Półfinały Finał
             
11 grudnia 2004
  Nowa Zelandia 28  
  Argentyna 14  
 
11 grudnia 2004
      Nowa Zelandia 33
    Fidżi 19
11 grudnia 2004
  Fidżi 19
  Anglia 12  
 Osobny artykuł: New Zealand Sevens 2005.
Miejsce Reprezentacja
1  Nowa Zelandia
2  Argentyna
3  Fidżi
 Południowa Afryka
5  Australia
6  Szkocja
7  Anglia
 Samoa
  Półfinały Finał
             
5 lutego 2005
  Fidżi 17  
  Argentyna 21  
 
5 lutego 2005
      Argentyna 7
    Nowa Zelandia 31
5 lutego 2005
  Południowa Afryka 12
  Nowa Zelandia 34  
 Osobny artykuł: USA Sevens 2005.
Miejsce Reprezentacja
1  Nowa Zelandia
2  Argentyna
3  Anglia
 Australia
5  Fidżi
6  Samoa
7  Południowa Afryka
 Francja
  Półfinały Finał
             
13 lutego 2005
  Anglia 0  
  Argentyna 17  
 
13 lutego 2005
      Argentyna 5
    Nowa Zelandia 34
13 lutego 2005
  Australia 12
  Nowa Zelandia 31  
 Osobny artykuł: Singapore Sevens 2005.
Miejsce Reprezentacja
1  Nowa Zelandia
2  Anglia
3  Południowa Afryka
 Fidżi
5  Samoa
6  Australia
7  Szkocja
 Argentyna
  Półfinały Finał
             
17 kwietnia 2005
  Nowa Zelandia 28  
  Południowa Afryka 14  
 
17 kwietnia 2005
      Nowa Zelandia 26
    Anglia 5
17 kwietnia 2005
  Fidżi 12
  Anglia 14  
 Osobny artykuł: London Sevens 2005.
Miejsce Reprezentacja
1  Południowa Afryka
2  Anglia
3  Nowa Zelandia
 Argentyna
5  Fidżi
6  Australia
7  Francja
 Szkocja
  Półfinały Finał
             
5 czerwca 2005
  Nowa Zelandia 26  
  Południowa Afryka 35  
 
5 czerwca 2005
      Południowa Afryka 21
    Anglia 12
5 czerwca 2005
  Argentyna 7
  Anglia 33  
 Osobny artykuł: France Sevens 2005.
Miejsce Reprezentacja
1  Francja
2  Fidżi
3  Nowa Zelandia
 Samoa
5  Południowa Afryka
6  Anglia
7  Szkocja
 Australia
  Półfinały Finał
             
11 czerwca 2005
  Nowa Zelandia 12  
  Francja 14  
 
11 czerwca 2005
      Francja 28
    Fidżi 19
11 czerwca 2005
  Fidżi 29
  Samoa 7  

Statystyki[edytuj]

Lp. Zawodnik Punkty
1 Nowa Zelandia Orene Aiʻi 306
2 Samoa David Lemi 292
3 Anglia Ben Gollings 244
4 Fidżi Neumi Nanuku 175
5 Argentyna Santiago Gómez Cora 147
6 Australia Nick Reily 141
7 Australia James Morgan 135
8 Nowa Zelandia Amasio Valence 122
9 Samoa Mark Tanuvasa 112
10 Południowa Afryka Mzwandile Stick 110
Lp. Zawodnik Przyłożenia
1 Samoa David Lemi 46
2 Fidżi Neumi Nanuku 33
3 Argentyna Santiago Gómez Cora 29
4 Australia Nick Reily 27
5 Nowa Zelandia Orene Aiʻi 24
6 Nowa Zelandia Roy Kinikinilau 21
7 Nowa Zelandia Tafai Ioasa 20
= Fidżi Mosese Luveitasau 20
9 Szkocja Andrew Turnbull 19
10 Anglia Ben Gollings 18

Klasyfikacja generalna[edytuj]

Miejsce Reprezentacja Punkty
DUB GEO WEL LAN SGP LON PAR Ogółem
1  Nowa Zelandia 12 20 20 20 20 12 12 116
2  Fidżi 16 16 12 8 12 8 16 88
3  Anglia 20 12 4 12 16 16 6 86
4  Południowa Afryka 12 8 12 4 12 20 8 76
5  Argentyna 6 12 16 16 4 12 2 68
6  Samoa 8 6 4 6 8 2 12 46
7  Australia 4 2 8 12 6 6 4 42
8  Francja 0 0 0 4 2 4 20 30
9  Szkocja 4 0 6 0 4 4 4 22
10  Kenia 0 4 2 0 0 0 0 6
11  Tunezja 0 4 0 0 4
12  Portugalia 2 0 0 0 2
=  Kanada 0 0 0 2 0 0 0 2
14  Irlandia 0 0 0
= Indie Zachodnie 0 0
=  Tajlandia 0 0
=  Stany Zjednoczone 0 0 0
=  Niue 0 0
=  Meksyk 0 0
= Zatoka Perska 0 0 0
=  Singapur 0 0
=  Urugwaj 0 0
=  Tonga 0 0 0
=  Rosja 0 0 0
=  Chiny 0 0
=  Japonia 0 0
=  Uganda 0 0
=  Gruzja 0 0 0
=  Hongkong 0 0
=  Włochy 0 0 0
=  Chińskie Tajpej 0 0
=  Namibia 0 0
=  Wyspy Cooka 0 0

Przypisy

  1. IRB Sevens goes to Hollywood (ang.). irbsevens.com @ web.archive.org. [dostęp 2017-04-09].
  2. LA and Bordeaux on new IRB Sevens itinerary (ang.). planet-rugby.com @ web.archive.org. [dostęp 2017-04-09].
  3. Sevens dates confirmed (ang.). en.espn.co.uk. [dostęp 2017-04-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-12)].
  4. 2004/05 IRB Sevens boosts rugby’s Olympic appeal (ang.). irb.com @ web.archive.org. [dostęp 2017-04-09].
  5. TOURNAMENTS (ang.). irbsevens.com @ web.archive.org. [dostęp 2017-04-09].
  6. Paris to host last round of IRB Sevens (ang.). irbsevens.com @ web.archive.org. [dostęp 2017-04-09].
  7. TOURNAMENTS (ang.). irbsevens.com @ web.archive.org. [dostęp 2017-04-09].
  8. England win Dubai crown (ang.). irbsevens.com @ web.archive.org. [dostęp 2017-04-09].
  9. New Zealand are kings of George (ang.). irbsevens.com @ web.archive.org. [dostęp 2017-04-09].
  10. NZ win in Wellington (ang.). irbsevens.com @ web.archive.org. [dostęp 2017-04-09].
  11. New Zealand a class apart (ang.). irbsevens.com @ web.archive.org. [dostęp 2017-04-09].
  12. New Zealand champs of Singapore (ang.). irbsevens.com @ web.archive.org. [dostęp 2017-04-09].
  13. Kiwis look a sure bet in London (ang.). planet-rugby.com @ web.archive.org. [dostęp 2017-04-09].
  14. South Africa win in London as NZ retain title (ang.). irbsevens.com @ web.archive.org. [dostęp 2017-04-09].
  15. France win first ever Cup title (ang.). irbsevens.com @ web.archive.org. [dostęp 2017-04-09].
  16. The class of '05: 10 to watch (ang.). irbsevens.com @ web.archive.org. [dostęp 2017-04-09].
  17. a b IRB Sevens stats: Analysis (ang.). irbsevens.com @ web.archive.org. [dostęp 2017-04-09].
  18. Record IRB Sevens season climaxes in Paris (ang.). irbsevens.com @ web.archive.org. [dostęp 2017-04-09].
  19. Gollings breaking records in Wellington (ang.). en.espn.co.uk. [dostęp 2017-04-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-12)].
  20. 2004/05 IRB Sevens boosts rugby’s Olympic appeal (ang.). irbsevens.com @ web.archive.org. [dostęp 2017-04-09].
  21. IRB 7s set for another bumper year (ang.). teivovo.com @ web.archive.org. [dostęp 2017-04-09].
  22. a b OVERALL SERIES RULES (ang.). irbsevens.com @ web.archive.org. [dostęp 2017-04-09].
  23. a b TOURNAMENT RULES - 16 TEAMS (ang.). irbsevens.com @ web.archive.org. [dostęp 2017-04-09].

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]