I bitwa pod Fleurus (1794)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bitwa pod Fleurus
Wojna Francji z pierwszą koalicją
Czas 16 czerwca 1794
Miejsce Fleurus
Terytorium Belgia
Wynik zwycięstwo Austriaków i Holendrów
Strony konfliktu
Francja Austria, Holandia
Dowódcy
Jean-Baptiste Jourdan książę Orański
Siły
80 000 żołnierzy 70 000 żołnierzy
Straty
3 000 żołnierzy 4 000
brak współrzędnych
I koalicja antyfrancuska

Verdun - Valmy - Jemappes - Mainz - Neerwinden- Mas Deu - Famars - Bellegarde - Perpignan - Hondschoote Peyrestortes - Tulon - Truillas -Wattignies - Kaiserslautern - Froeschwiller - Tourcoing - Tournay - Ushant (Ouessant) - Fleurus (I) - Fleurus (II) - Tripstadt - Groix - Quiberon - Loano - Montenotte - Mondovì - Lodi - Ettlingen - Lonato - Castiglione - Würzburg - Rovereto - Bassano - Arcole - Rivoli - MantuaPrzylądek św. Wincentego - Fishguard - Kamperduin


Wojny wandejskie

Bitwa pod Fleurus – starcie zbrojne, które miało miejsce 16 czerwca 1794 roku podczas wojny Francji z pierwszą koalicją.

Nowo utworzona Armia Sambry i Mozy dowodzona przez Jourdana, składająca się z 10 dywizji (95 000 żołnierzy) przeprawiła się 12 czerwca przez Sambrę - jedna dywizja obległa Charleroi, natomiast dwie dywizje pilnowały przepraw na Sambrze. Reszta armii (70 000 żołnierzy) rozłożyła się łukiem wokół Charleroi i oparła swe skrzydła o Sambrę (armii francuskiej towarzyszył członek Komitetu Ocalenia Publicznego Louis de Saint-Just).

W odpowiedzi z Nivelles ruszyła armia austriacko-holenderska (60 000 żołnierzy) dowodzona przez księcia Orańskiego. Wobec przeważających sił przeciwnika prawe skrzydło francuskiej armii cofnęło się i odsłoniło skrzydło francuskiego centrum. Ponieważ na lewym skrzydle Francuzi odnieśli sukces, Jourdan wykorzystał to i przegrupował siły, by dokonać próby rozerwania centrum nieprzyjaciela. Próba ta jednak nie powiodła się i toczący walkę we mgle Francuzi pod naporem sprzymierzonych zmuszeni zostali do odwrotu za Sambrę, tracąc 3 000 żołnierzy. Sprzymierzeni, którzy uważali, że trwale wyparli Francuzów, wrócili do Nivelles.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mała Encyklopedia Wojskowa, 1967, Wydanie I.