I bitwa pod Połockiem

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
I bitwa pod Połockiem
wojna francusko-rosyjska 1812
Ilustracja
Czas 17 sierpnia-18 sierpnia 1812
Miejsce Połock Białoruś
Terytorium Rosja
Wynik taktycznie nierozstrzygnięta
strategiczne zwycięstwo Francji
Strony konfliktu
Francja Imperium Rosyjskie
Dowódcy
Nicolas Charles Oudinot
Laurent de Gouvion Saint-Cyr

Piotr Wittgenstein
Siły
18 tysięcy

120 dział

22 tysięcy

135 dział

Straty
6 tys. 5 tys.
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
miejsce bitwy
miejsce bitwy
55°29′N 28°48′E/55,483333 28,800000
Inwazja na Rosję

OszmianaMirMohylewOstrownoKobryńSmoleńskPołock (I)WalutinoBorodinoCzirikowoTarutinoPołock (II)MałojarosławiecCzaśnikiWiaźmaKrasnyBorysówBerezynaKalisz

I bitwa pod Połockiem – bitwa, która odbyła się pomiędzy 17 a 18 sierpnia 1812 w okolicach miasta Połock. Piotr Wittgenstein, dowódca sił rosyjskich zaatakował wojska francuskie dowodzone przez Nicolasa Charlesa Oudinota w celu powstrzymania Francuzów nacierających w kierunku Sankt Petersburga. Bitwa zakończyła się strategicznym zwycięstwem Francji[1].

Bitwa[edytuj | edytuj kod]

Po bitwie pod Jakubowem siły generała Oudinota wycofały się do miasta Połock, gdzie Francuzi mieli uzupełnić zapasy. 17 sierpnia 1812 1 korpus piechoty dowodzony przez Piotra Wittgensteina zaatakował wojska francuskie w okolicach wioski Spas. Atak ten zmusił częściowo wojska francuskie do wycofania się. Po wycofaniu się Oudinot przeprowadził przegrupowanie swoich wojsk, które zostały uzupełnione oddziałami pomocniczymi. Po uporządkowaniu własnych szyków Francuzi zorganizowali kontratak na centralną pozycję wojsk rosyjskich. Do nocy obie armie utrzymały dotychczasowe pozycje. Ranny w rękę Oudinot przekazał dowództwo generałowi Laurentowi de Gouvion Saint-Cyr.

Rankiem następnego dnia Saint-Cyr przeprowadził ofensywę na wojska rosyjskie. Atakując flanki rosyjskie całkowicie zaskoczył skoncentrowanych w centrum żołnierzy Wittgensteina, doprowadzając do zabicia wielu rosyjskich żołnierzy oraz zdobycia siedmiu dział. Mimo kontrataku kawalerii Wittgensteina, co spowodowało częściowe zahamowanie francuskiej ofensywy, dowódca rosyjski był zmuszony wycofać się do miasta Dryssa. Francuzi odnieśli strategiczny sukces, jednakże w trakcie następnych dwóch miesięcy żadna ze stron nie odniosła przełomowego zwycięstwa.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Hugh Seton-Watson: The Russian Empire, 1801-1917: 1801-1917. Oxford University Press. ISBN 0-19-822152-5.