Ichneumonka białoogonowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ichneumonka białoogonowa
Ichneumia albicauda[1]
(G. Cuvier, 1829)
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd drapieżne
Podrząd kotokształtne
Rodzina mangustowate
Rodzaj Ichneumia
I. Geoffroy Saint-Hilaire, 1837[2]
Gatunek ichneumonka białoogonowa
Synonimy

Rodzaju:

  • Lasiopus I. Geoffroy Saint-Hilaire, 1835[3]

Gatunku:

  • Herpestes albicaudus G. Cuvier, 1829[4]
Podgatunki[5]
  • I. a. albicauda (G. [Baron] Cuvier, 1829)
  • I. a. dialeucos (Hollister, 1916)
  • I. a. grandis (Thomas, 1890)
  • I. a. ibeanus (Thomas, 1904)
  • I. a. loandae (Thomas, 1904)
  • I. a. loempo (Temminck, 1853)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[6]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Ichneumonka białoogonowa[7], mangusta białoogonowa (Ichneumia albicauda) – gatunek drapieżnego ssaka z rodzinyrodziny mangustowatych (Herpestidae), jedyny przedstawiciel rodzaju ichneumonka[7] (Ichneumia)[8].

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Ichneumonka białoogonowa występuje w zależności od podgatunku[5]:

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

  • Lasiopus: gr. λασιος lasios „włochaty, kudłaty”; πους pous, ποδος podos „stopa”[9].
  • Ichneumia: gr. ιχνευμων ikhneumōn „tropiciel”[10]. Nowa nazwa dla Lasiopus I. Geoffroy Saint-Hilaire, 1835 (nazwa zajęta przez Lasiopus Dejean, 1833 (Coleoptera)).

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała (bez ogona) 47–69 cm, długość ogona samców 34,6–47 cm, samic 39,2–48,5 cm, długość tylnej stopy 13–14,7 cm, samic 13–14,8 cm, długość ucha 4,2–5 cm, samic 3,7–5 cm; masa ciała samców 2,9–5,2 kg, samic 3,1–5 kg[5]. Płowoszare ubarwienie ciała z białym zakończeniem ogona (stąd nazwa gatunku albicauda czyli białoogonowa). Jest aktywna w nocy, spotykana pojedynczo lub w małych grupach rodzinnych. Biologia rozrodu tego gatunku jest słabo poznana. Zajmuje różne siedliska – od terenów leśnych po półpustynne, z wyjątkiem terenów wilgotnych i podmokłych.

Ichneumonki białoogonowe są stosunkowo agresywne i terytorialne. Porozumiewają się, używając sygnałów akustycznych i zapachowych. Głównym pożywieniem ichneumonki białoogonowej są owady. Dietę uzupełnia drobnymi kręgowcami i owocami. Podobnie jak Kuman wąskosmugi (Mungotictis decemlineata), również ichneumonka białoogonowa wydobywa pokarm zamknięty w twardej skorupce (np. ptasie jajo) uderzając nim o twardą powierzchnię.

W niewoli żyje do 12 lat. Długość życia w warunkach naturalnych nie jest znana.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ichneumia albicauda, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. I. Geoffroy Saint-Hilaire. Notice sur deux nouveaux genres de Mammifères carnassiers, les Ichneumies, du continent africain, et les Galidies, de Madagascar. „Annales des Sciences Naturelles, Zoologie”. Seconde Série. 8, s. 251, 1837 (fr.). 
  3. I. Geoffroy Saint-Hilaire: Résumé des leçons de mammalogie ou histoire naturelle des mammifères, professées au Muséum de Paris pendant l’année. Paris: Imprimerie de Decourchant, 1831, s. 37. (fr.)
  4. G. Cuvier: Le règne animal distribué d’après son organisation, pour servir de base à l’histoire naturelle des animaux et d’introduction à l’anatomie comparée. Wyd. Nouvelle édition rev. et aug.. T. 1. Paris: Chez Déterville, 1829, s. 158. (fr.)
  5. a b c J.S. Gilchrist, A.P. Jennings, G. Veron & P. Cavallini (koordynator): Family Herpestidae (Mongooses). W: D.E. Wilson & R.A. Mittermeier: Handbook of the Mammals of the World. Cz. 1: Carnivores. Barcelona: Lynx Edicions, 2009, s. 317. ISBN 978-84-96553-49-1. (ang.)
  6. E. Do Linh San: Ichneumia albicauda (ang.). The IUCN Red List of Threatened Species, 2015. [dostęp 2019-10-02].
  7. a b W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 146. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.)
  8. D.E. Wilson & D.M. Reeder (red.): Ichneumia albicauda. W: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. [dostęp 2019-10-02].
  9. Palmer 1904 ↓, s. 365.
  10. Palmer 1904 ↓, s. 346.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. T. Dewey & N. Greene: Ichneumia albicauda (ang.). (On-line), Animal Diversity Web, 1999. [dostęp 1 stycznia 2008].
  2. D.E. Wilson & D.M. Reeder (red.): Ichneumia albicauda. W: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. [dostęp 2019-10-02].
  3. T.S. Palmer. Index Generum Mammalium: a List of the Genera and Families of Mammals. „North American Fauna”. 23, s. 1–984, 1904 (ang.).