Iczyńska Sopka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Iczyńska Sopka
Państwo  Rosja
Kraj  Kraj Kamczacki
Pasmo Góry Środkowe
Wysokość 3607 m n.p.m.
Wybitność 3125 m
Dane wulkanu
Rok erupcji 1956
Typ wulkanu stratowulkan/kaldera
Aktywność aktywny
Położenie na mapie Kraju Kamczackiego
Mapa lokalizacyjna Kraju Kamczackiego
Iczyńska Sopka
Iczyńska Sopka
Położenie na mapie Rosji
Mapa lokalizacyjna Rosji
Iczyńska Sopka
Iczyńska Sopka
Ziemia55°40′42″N 157°43′06″E/55,678333 157,718333

Iczyńska Sopka (ros. Ичинская Сопка; 3621 m n.p.m.) – czynny wulkan w azjatyckiej części Rosji; zaliczany do stratowulkanów; najwyższy szczyt Gór Środkowych.

Leży w środkowej części półwyspu Kamczatka, nieco na zachód od głównego grzbietu Gór Środkowych; współrzędne geograficzne 55°40′42″N 157°43′06″E/55,678333 157,718333. Powierzchnia jego podstawy wynosi 560 km², co czyni go rekordzistą wśród wulkanów Kamczatki.[1] Jego kaldera ma wymiary 3×5 km; liczne boczne stożki; zbudowany z law andezytowych i dacytowych; w najwyższych partiach lodowce i wieczne śniegi.

Wulkan tworzył się kilka tysięcy lat. Obecnie już nie wybucha i znajduje się w stadium fumaroli.[1] Aktywność fumaroliczna występuje wewnątrz kaldery i na północnych zboczach. W roku 1956 obserwowano wyrzut gazów na wysokość 250 m.

Przypisy

  1. a b Šlégl Jíří i zespół: Góry Azji, wyd. Horyzont, Warszawa 2002, s. 264, ​ISBN 83-7311-486-6

Linki zewnętrzne[edytuj]