Zasada identyczności przedmiotów nierozróżnialnych

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Zasada identyczności przedmiotów nierozróżnialnych (łac. principium identitatis indiscernibilium) – teza ontologiczna stwierdzająca, że jeśli dane obiekty, indywidua, zbiory, etc. mają wszystkie własności wspólne, to są one identyczne (stanowią ten sam obiekt, indywiduum, zbiór, etc.). Zasada ta przyczynia się do dowodzenia szeregu twierdzeń o identyczności.

Za twórcę zasady identyczności przedmiotów nierozróżnialnych uważa się filozofa niemieckiego Gottfrieda Wilhelma Leibniza.

Sformułowanie[edytuj]

Dla każdego x i y, jeżeli x i y mają te same właściwości, wtedy x jest identyczny z y.

Dla każdego x i y, jeżeli x nie jest identyczny z y, wtedy istnieje właściwość różniąca x od y.

Zobacz też[edytuj]