Idzików

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł

50°16′16″N 16°42′52″E

- błąd

39 m

WD

50°16'N, 16°42'E

- błąd

2324 m

Odległość

1204 m

Idzików
wieś
Ilustracja
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Idzikowie
Państwo

 Polska

Województwo

 dolnośląskie

Powiat

kłodzki

Gmina

Bystrzyca Kłodzka

Wysokość

400–550 m n.p.m.

Liczba ludności (III 2011)

573[1]

Strefa numeracyjna

74

Kod pocztowy

57-512

Tablice rejestracyjne

DKL

SIMC

0851353

Położenie na mapie gminy Bystrzyca Kłodzka
Mapa konturowa gminy Bystrzyca Kłodzka, blisko centrum na prawo znajduje się punkt z opisem „Idzików”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, na dole po lewej znajduje się punkt z opisem „Idzików”
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa konturowa województwa dolnośląskiego, na dole nieco na prawo znajduje się punkt z opisem „Idzików”
Położenie na mapie powiatu kłodzkiego
Mapa konturowa powiatu kłodzkiego, blisko centrum po prawej na dole znajduje się punkt z opisem „Idzików”
Ziemia50°16′16″N 16°42′52″E/50,271111 16,714444

Idzików (niem. Kieslingswalde[2]) – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie kłodzkim, w gminie Bystrzyca Kłodzka.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Idzików to duża wieś łańcuchowa leżąca wzdłuż dolnego biegu potoku Biała Woda, na granicy Krowiarek i Wysoczyzny Idzikowa, na wysokości około 400–550 m n.p.m.[3]

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

W latach 1945–1954 siedziba gminy Idzików. W latach 1954–1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady Idzików. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa wałbrzyskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wieś powstała pod koniec XIII wieku, w wyniku późnośredniowiecznej kolonizacji podgórskich obszarów Kotliny Kłodzkiej przez ludność niemieckojęzyczną[3]. Pierwsza zachowana wzmianka o miejscowości Kieslingswald wraz z parafią pochodzi z roku 1344, kiedy to należała ona do Bernarda von Podetyn[4]. Do roku 1637 Idzików był własnością rodziny von Ullersdorf, do których należały również Ołdrzychowice Kłodzkie, a w 1722 roku przeszedł na własność hrabiego Georga von Wallisa, właściciela Pławnicy[4]. W XIX wieku we wsi była szkoła katolicka, cztery młyny wodne, olejarnia, tartak, tkalnia z foluszem, gorzelnia i kamieniołom wapienia[4].
W roku 1945 niezniszczona przez działania wojenne wieś została włączona do Polski. Jej dotychczasową ludność wysiedlono do Niemiec. W związku z otwarciem w okolicy ośrodka narciarskiego Czarna Góra Idzików nabrał znaczenia turystycznego[4].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Do wojewódzkiego rejestru zabytków nieruchomych wpisane są obiekty[5]:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. GUS: Ludność – struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  2. Rozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 12 listopada 1946 r. o przywróceniu i ustaleniu urzędowych nazw miejscowości (M.P. z 1946 r. nr 142, poz. 262).
  3. a b Słownik geografii turystycznej Sudetów. redakcja Marek Staffa. T. 16: Masyw Śnieżnika i Góry Bialskie. Warszawa: Wydawnictwo PTTK „Kraj”, 1993, s. 105–110. ISBN 83-7005-341-6.
  4. a b c d Waldemar Brygier, Tomasz Dudziak: Ziemia Kłodzka. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, 2010, s. 333, 334. ISBN 978-83-89188-95-3.
  5. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 63. [dostęp 2012-08-28].
  6. a b Adam Bałabuch, Stanisław Chomiak, Marek Korgul, Wiesław Mróz, Stanisław Szupieńko, Sławomir Wiśniewski, Jan Zyzak: Schematyzm Diecezji Świdnickiej. Świdnica: Świdnicka Kuria Biskupia, 2005. ISBN 83-921533-0-8.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]