Ignacy Abramowicz (okulista)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ignacy Abramowicz (ur. 14 kwietnia 1890 w Łodzi, zm. 17 lutego 1982 w Gdańsku) – polski naukowiec, lekarz okulista.

W 1917 ukończył studia w Warszawie i Moskwie, podjął pracę w Instytucie Oftalmicznym w Warszawie, praktykował również w wojskowych szpitalach okręgowych. W 1923 przeniósł się do Kliniki Okulistycznej Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie, gdzie w 1926 obronił doktorat, w 1928 przeprowadził habilitację, a w 1934 został profesorem tytularnym[1].

Po zakończeniu wojny rozpoczął pracę najpierw jako kierownik Katedry i Kliniki Okulistycznej Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie, a od czerwca 1946 jako kierownik Katedry i Kliniki Okulistycznej Akademii Medycznej w Gdańsku - na tym stanowisku pozostał do przejścia na emeryturę w 1962[1].

W 1951 został wybrany prezesem Polskiego Towarzystwa Okulistycznego (funkcję tę pełnił do 1960), był również delegatem Polski w Europejskim Towarzystwie Okulistycznym; w 1965 otrzymał tytuł doktora honoris causa gdańskiej Akademii Medycznej[1].

Był autorem akademickiego podręcznika okulistycznego Chirurgia oka w zarysie[1].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Zbigniew Machaliński: ABRAMOWICZ IGNACY (pol.). W: Encyklopedia Gdańska [on-line]. Fundacja Gdańska, 27 października 2013. [dostęp 2014-04-17].
  2. M.P. z 1954 r. nr 100, poz. 1224.