Ignacy Antiocheński

Święty
Ignacy Antiocheński

Ἰγνάτιος Ἀντιοχείας

biskup Antiochii Ojciec Apostolski męczennik Boża Pszenica
Ikona przedstawiająca Ignacego (X wiek)
Data i miejsce śmierci	ok. 107/108/110 Rzym
Przyczyna śmierci	pożarcie przez dzikie zwierzęta
Czczony przez	Kościół katolicki, Cerkiew prawosławną
Wspomnienie	17 października (kat.), 20 grudnia/2 stycznia i 29 stycznia/11 lutego (praw.)
Atrybuty	lew u stóp, IHS na piersi

Ignacy Antiocheński, zwany Teoforem (gr. Θεοφόρος, cs. Игна́тий Богоно́сец, епископ Антиохийский; zm. ok. 107/108/110 w Rzymie) – biskup Antiochii, męczennik wczesnochrześcijański, święty wielu Kościołów (katolickiego, prawosławnego, orientalnych, anglikańskich, reformowanych), jeden z pierwszych Ojców Kościoła, wymieniany w Modlitwie Eucharystycznej Kanonu rzymskiego.

Życiorys

Męczeństwo św. Ignacego Antiocheńskiego w Menologium Bazylego II

Niewiele wiadomo o jego młodości. Około 68 roku został biskupem Antiochii. Około 105 roku został aresztowany w Antiochii, podczas prześladowań chrześcijan za panowania cesarza Trajana. Został wówczas skazany na śmierć przez pożarcie przez dzikie zwierzęta, która miała nastąpić w Rzymie. Był eskortowany do Filadelfii i Smyrny, by dotrzeć do Troady. Zatrzymując się w tych miastach spotykał się z miejscowymi biskupami, między innymi z Polikarpem ze Smyrny i wysyłał listy do gmin chrześcijańskich. Z Troady został dostarczony do Macedonii, gdzie ślad po nim znika. Według Euzebiusza z Cezarei i Hieronima ze Strydonu zginął śmiercią męczeńską w Rzymie około 107 albo 108 albo 110 roku.

Jako pierwszy wprowadził śpiew antyfonalny.

Poglądy i twórczość

W czasie podróży do Rzymu Ignacy przygotował szereg listów do gmin chrześcijańskich, które dzielą się na trzy zbiory:

1. Wersja krótsza: do Efezjan, do Rzymian, do Polikarpa i do Smyrneńczyków
2. Listy interpolowane: do Antiocheńczyków, do Filippian, do Herona, do Maryi, do Tarsyjczyków
3. Wersja średnia: do Efezjan, do Filadelfian, do Magnezjan, do Polikarpa, do Rzymian, do Smyrneńczyków, do Trallan.

Ze względu na trudności z identyfikacją i wzajemnymi zależnościami istnieją spory w środowiskach naukowych co do autentyczności zbiorów, zwłaszcza biorąc pod uwagę trójpodział, który wówczas nie istniał. Najbardziej prawdopodobna jest wersja średnia i zbiór 7 listów jest przyjmowany za autentyczny.

Jako teolog zwalczał doketyzm, kwestionujący wcielenie, śmierć i zmartwychwstanie Jezusa. Sprzeciwiał się obchodzeniu szabatu, czcząc go jako dzień zmartwychwstania i podkreślał konieczność jedności Kościoła i roli namiestnika Chrystusa.

Kult

Dzień obchodów

Jego wspomnienie liturgiczne w Kościele katolickim obchodzone jest 17 października i ma rangę wspomnienia obowiązkowego (w nadzwyczajnej formie rytu rzymskiego 1 lutego o randze święta trzeciej klasy).

Kościół prawosławny wspomina świętego męczennika dwukrotnie:

• 20 grudnia/2 stycznia, tj. 2 stycznia w rocznicę śmierci według kalendarza gregoriańskiego,
• 29 stycznia/11 lutego, tj. 11 lutego w rocznicę przeniesienia relikwii.

Ikonografia

W ikonografii Zachodu św. Ignacy ukazywany jest w szatach biskupich rytu wschodniego albo jako młody biskup z raną na piersi.

Jego atrybutami są lew u stóp oraz chrystogram (IHS) na piersi.

W ikonografii Wschodu przedstawiany jest na kilka różnych sposobów. Na każdym z wyobrażeń jest mającym na sobie szaty biskupie, łysiejącym starcem o długiej, siwej rozdwajającej się brodzie. Mimo tego, iż poniósł śmierć męczeńską, ikonografia nie przedstawia go z krzyżem, lecz zazwyczaj z Ewangelią w ręce. Niekiedy w lewej dłoni trzyma ikonę Zbawiciela lub zwój pisma, a prawą błogosławi.

Zobacz też

• Ojcowie Apostolscy
• święci i błogosławieni Kościoła katolickiego
• święci prawosławni
• wstawiennictwo świętych

Linki zewnętrzne

• Angielskie przekłady listów Ignacego ang. 
• Katecheza Benedykta XVI o Ignacym Antiocheńskim – Audiencja generalna 14 marca 2007