Ignacy Giełgud

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ignacy Giełgud
Herb
Giełgud
Rodzina Giełgudowie
Data i miejsce śmierci 13 czerwca 1807
Gniew
Odznaczenia
Order Orła Białego Orderu Świętego Stanisława (Rzeczpospolita Obojga Narodów) Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja)

Ignacy Giełgud herbu własnego (zm. 13 czerwca 1807 w Gniewie) – strażnik wielki litewski w latach 1789-1793, generał dywizji armii Księstwa Warszawskiego,[1] zasłużony działacz polityczny i wojskowy z Litwy.

Był posłem Księstwa Żmudzkiego na Sejm Czteroletni w 1788 roku[2] i członkiem Zgromadzenia Przyjaciół Konstytucji Rządowej. Gorący zwolennik reform. Był członkiem sprzysiężenia, przygotowującego wybuch powstania kościuszkowskiego na Litwie[3]. 24 kwietnia 1794 wybrany do Rady Najwyższej Rządowej Litewskiej. W randze generała lejtnanta walczył w powstaniu kościuszkowskim 1794 roku mimo członkostwa w Radzie. Po III rozbiorze Polski wyzwał na pojedynek przebywającego w Warszawie Platona Zubowa, byłego faworyta cesarzowej Katarzyny II.

W czasie kampanii 1806 marszałek Joachim Murat powierzył mu organizację wojsk w departamencie warszawskim. 13 marca 1807 objął dywizję po rannym Janie Henryku Dąbrowskim i przeprowadził oblężenie Gdańska. Zmarł z trudów wojennych i odniesionych ran.

Odznaczony w 1807 Krzyżem Legii Honorowej. W 1792 otrzymał Order Orła Białego i Order Świętego Stanisława.

Bibliografia[edytuj]

H. P Kosk, Generalicja polska, t. 1 wyd.: Oficyna Wydawnicza "Ajaks", Pruszków 1998

Przypisy

  1. Henryk P. Kosk, generalicja polska, t. I, Pruszków 1998, s. 151.
  2. Kalendarzyk narodowy y obcy na rok ... 1792. ..., Warszawa 1791, s. 320.
  3. Bartłomiej Szyndler, Powstanie kościuszkowskie 1794, Warszawa 1994, s. 116.