Ignacy Misiąg

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ignacy Misiąg
Ilustracja
płk Ignacy Misiąg
pułkownik pułkownik
Data i miejsce urodzenia 30 lipca 1891
Tywonia
Data i miejsce śmierci 26 stycznia 1942
Stargard
Przebieg służby
Lata służby 1914 – 1942
Siły zbrojne Armia Austro-Węgier
Wojsko Polskie
Jednostki 14 pułk piechoty
Ministerstwo Spraw Wojskowych
6 Dywizja Piechoty
Stanowiska dowódca batalionu
dowódca 14 pułku piechoty
szef Biura Personalnego MSWojsk.
dowódca piechoty dywizyjnej 6 Dywizji Piechoty
dowódca Oddziału Wydzielonego "Ignacy"
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa (kampania wrześniowa)
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

Ignacy Misiąg (ur. 30 lipca 1891 w Tywoni, zm. 26 stycznia 1942 w Stargardzie) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Służba w c. i k. Armii[edytuj | edytuj kod]

Był synem Jana (niezamożnego chłopa) i Franciszki z domu Krajnig. Uczył się w gimnazjum w Jarosławiu, w którym w 1910 roku uzyskał maturę. W latach 1910-1911 obył jednoroczną ochotniczą służbę wojskową w c. i k. 90 pułku piechoty.

Po wybuchu I wojny światowej został wcielony do cesarskiej i królewskiej Armii, gdzie ukończył szkołę oficerską. Walczył na froncie włoskim jako podchorąży rezerwy, a następnie jako porucznik[1].

Służba w Wojsku Polskim[edytuj | edytuj kod]

1 listopada 1918 roku został przyjęty do Wojska Polskiego. Uczestniczył w organizowaniu oddziałów Wojska Polskiego w Jarosławiu. W tym czasie dowodził batalionem zapasowym 90 pułku piechoty, a następnie I batalionem 9 pułku piechoty (przemianowanego w lutym 1919 r. na 14 pp). Był organizatorem i pierwszym dowódcą 14 pułku piechoty. W szeregach tego oddziału wziął udział w wojnie z bolszewikami. Dowodził wówczas batalionem, a następnie ponownie objął dowództwo 14 pułku piechoty. Odznaczał się odwagą, zmysłem taktycznym i organizacyjnym, czego dowodem było przyznanie mu Krzyża Srebrnego Orderu Virtuti Militari (nadanego Dekretem Wodza Naczelnego z dnia 13 kwietnia 1921 r.[2]) i czterokrotnie Krzyża Walecznych[3].

1 maja 1921 roku przybył wraz z pułkiem do Włocławka i objął jednocześnie stanowisko komendanta tamtejszego garnizonu. Na dzień 1 czerwca 1921 r. pełnił w stopniu majora służbę w 14 pułku piechoty[4]. Dekretem Naczelnika Państwa i Wodza Naczelnego z dnia 3 maja 1922 roku (L. 19400/O.V.) został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dnia 1 czerwca 1919 roku i 205. lokatą w korpusie oficerów piechoty[5]. W roku 1923 zajmował 191. lokatę w swoim starszeństwie wśród majorów korpusu piechoty[6] i był pełniącym obowiązki dowódcy 14 pułku piechoty[7]. Z dniem 1 lipca 1923 roku został awansowany na podpułkownika. W roku 1924 nadal pełnił obowiązki dowódcy 14 pp[8] i zajmował na ten czas 83. lokatę wśród podpułkowników piechoty w swoim starszeństwie[9].

Zarządzeniem Ministra Sprawa Wojskowych, opublikowanym w dniu 20 stycznia 1928 roku, został przeniesiony służbowo z dniem 3 lutego 1928 r. na III unifikacyjny trzymiesięczny kurs dowódców pułków w Doświadczalnym Centrum Wyszkolenia w Rembertowie[10]. W roku 1928 zajmował stanowisko dowódcy 14 pp[11] i zajmował 55. lokatę wśród podpułkowników piechoty w swoim starszeństwie[12]. Podczas pobytu we Włocławku okazał się być doskonałym organizatorem życia społecznego. Okres dowodzenia 14 pp przez Ignacego Misiąga to czas rozkwitu włocławskiego garnizonu. Szczególny wysiłek wkładał płk. Misiąg w rozwój kultury fizycznej w mieście. Pełnił funkcję prezesa klubu sportowego „Cuiavia”, w którym pod jego rządami powstało wiele nowych sekcji. Zwalczał analfabetyzm wśród żołnierzy organizując (wraz z prezesem miejscowego PCK - Anną Boye) kursy, które ukończyło ponad cztery tysiące żołnierzy. Dzięki umiejętnemu gospodarzeniu przyczynił się do wyremontowania zniszczonych budynków koszarowych, zbudowania domu mieszkalnego dla podoficerów i zelektryfikowania koszar[13].

Zarządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej Ignacego Mościckiego został awansowany na stopień pułkownika ze starszeństwem z dnia 1 stycznia 1929 roku i 18. lokatą w korpusie oficerów piechoty[14]. W dniu 27 listopada 1929 roku Prezydent Mościcki nadał płk. Misiągowi Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski za zasługi na polu organizacji, administracji i wyszkolenia wojska[15]. W roku 1930 zajmował 105. lokatę łączną na liście starszeństwa pułkowników piechoty (była to jednocześnie 18. lokata w swoim starszeństwie) i nadal dowodził 14 pułkiem piechoty[16]. W roku 1932 jako dowódca 14 pp[17] zajmował nadal 18. lokatę wśród pułkowników piechoty w swoim starszeństwie[18].

Z dniem 20 czerwca 1933 roku został wyznaczony przez ministra spraw wojskowych na stanowisko szefa Biura Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych[19]. Pozostając na tym stanowisku, na dzień 1 lipca 1933 roku zajmował 83. lokatę łączną wśród pułkowników piechoty (była to 17. lokata w starszeństwie)[20], a na dzień 5 czerwca 1935 roku – 67. lokatę łączną pośród pułkowników korpusu piechoty (16. lokatę w swoim starszeństwie)[21]. 19 marca 1937 roku został odznaczony przez Prezydenta Rzeczypospolitej Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski za wyjątkowe zasługi w służbie wojskowej[22]. Pułkownik Ignacy Misiąg odznaczany był również przez Ignacego Mościckiego Krzyżem Niepodległości w roku 1934[23] i Złotym Krzyżem Zasługi w roku 1935[24]. W lutym 1938 r. został dowódcą piechoty dywizyjnej 6 Dywizji Piechoty w Krakowie. Na dzień 23 marca 1939 roku zajmował 13. lokatę wśród pułkowników korpusu piechoty w swoim starszeństwie[25] i nadal pełnił służbę na stanowisku I dowódcy piechoty dywizyjnej 6 DP[26].

W lipcu 1939 roku został dowódcą Oddziału Wydzielonego „Ignacy” i jako jego dowódca wziął udział w kampanii wrześniowej. Zadaniem OW była ochrona kierunku pszczyńskiego. Walczył w ramach Grupy Operacyjnej „Bielsko” na Śląsku, nad Dunajcem i w pierwszej bitwie pod Tomaszowem Lubelskim. 20 września 1939 r., po kapitulacji 6 Dywizji Piechoty w rejonie Rawy Ruskiej, dostał się do niewoli niemieckiej.

Początkowo przebywał w obozie w Bochni, następnie w Oflagu XI B Braunschweig, w którym pełnił funkcję starszego obozu. W kwietniu 1940 r. został przeniesiony do Oflagu II C Woldenberg, gdzie również objął obowiązki starszego obozu. Kierował również obozową organizacją podziemną. W grudniu 1941 roku z uwagi na stan zdrowia zrezygnował z tej funkcji.

Ciężko chory na chorobę Bürgera, został umieszczony w szpitalu jenieckim w Stargardzie, w którym amputowano mu obie nogi. Pomimo tego choroba rozprzestrzeniała się i w jej wyniku zmarł w szpitalu dnia 26 stycznia 1942 roku. Po jego śmierci w oflagu odbyła się akademia, a na znak żałoby wszelkie imprezy obozowe zawieszono na okres dwóch dni[13]. Pochowany został na cmentarzu wojennym w Stargardzie.

Kadra oficerska 14 pułku piechoty w roku 1930 - płk Ignacy Misiąg siedzi piąty z prawej (czwarty z prawej siedzi ppłk Franciszek Sudoł, piąty z lewej siedzi mjr Mikołaj Świderski).
Kadra oficerska 14 pułku piechoty (listopad 1933) - płk Ignacy Misiąg siedzi w środku (czwarty z lewej siedzi ppłk Franciszek Sudoł, czwarty z prawej siedzi ppłk Hugo Korneliusz Mijakowski, w drugim rzędzie pomiędzy płk. Misiągiem a ppłk. Mijakowskim stoi kpt. Józef Rodzeń).
Ignacy Misiąg

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Wojciechowski 1991 ↓, s. 139.
  2. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 16 z 23 IV 1921, s. 810.
  3. a b Jednodniówka 14 Pułku Piechoty 1934 ↓, s. 43.
  4. Spis oficerów służących czynnie w dniu 01.06.1921 ↓, s. 61, 774.
  5. a b Lista starszeństwa oficerów zawodowych 1922 ↓, s. 30.
  6. Rocznik oficerski 1923 ↓, s. 401.
  7. Rocznik oficerski 1923 ↓, s. 164.
  8. Rocznik oficerski 1924 ↓, s. 156.
  9. Rocznik oficerski 1924 ↓, s. 343.
  10. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 2 z 20 I 1928, s. 9.
  11. Rocznik oficerski 1928 ↓, s. 30.
  12. Rocznik oficerski 1928 ↓, s. 164.
  13. a b Wojciechowski 1991 ↓, s. 139-140.
  14. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 1 z 4 I 1929, s. 1.
  15. a b Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 19 z 12 XII 1929, s. 360.
  16. Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty 1930 ↓, s. 115.
  17. Rocznik oficerski 1932 ↓, s. 544.
  18. Rocznik oficerski 1932 ↓, s. 17.
  19. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 8 z 28 VI 1933, s. 127.
  20. Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty 1933 ↓, s. 6.
  21. Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty 1935 ↓, s. 5.
  22. a b Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 1 z 19 III 1937, s. 1.
  23. a b Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 9 z 19 III 1934, s. 106.
  24. a b Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 4 z 19 III 1935, s. 19.
  25. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 7.
  26. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 532.
  27. Dekret Wodza Naczelnego L. 2864 z 13 kwietnia 1921 r. Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 16, poz. 558

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]