Ignacy Misiąg

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ignacy Misiąg
Ilustracja
płk Ignacy Misiąg
pułkownik pułkownik
Data i miejsce urodzenia 30 lipca 1891
Tywonia
Data i miejsce śmierci 26 stycznia 1942
Stargard
Przebieg służby
Lata służby 1914 – 1942
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).pngArmia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie II RP
Stanowiska dowódca 14 pułku piechoty
szef Biura Personalnego MSWojsk.
dowódca piechoty dywizyjnej 6 Dywizji Piechoty
dowódca Oddziału Wydzielonego "Ignacy"
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

Ignacy Misiąg (ur. 30 lipca 1891 w Tywoni, zm. 26 stycznia 1942 w Stargardzie) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj]

Służba w c. i k. Armii[edytuj]

Był synem Jana (niezamożnego chłopa) i Franciszki z domu Krajnig. Uczył się w gimnazjum w Jarosławiu, w którym w 1910 roku uzyskał maturę. W latach 1910-1911 obył jednoroczną ochotniczą służbę wojskową w c. i k. 90 Pułku Piechoty.

Po wybuchu I wojny światowej został wcielony do cesarskiej i królewskiej Armii, gdzie ukończył szkołę oficerską. Walczył na froncie włoskim jako podchorąży rezerwy, a następnie jako porucznik[1].

Służba w Wojsku Polskim[edytuj]

1 listopada 1918 r. został przyjęty do Wojska Polskiego. Uczestniczył w organizowaniu oddziałów Wojska Polskiego w Jarosławiu. W tym czasie dowodził batalionem zapasowym 90 pułku piechoty, a następnie I batalionem 9 pułku piechoty (przemianowanego w lutym 1919 r. na 14 pp). Był organizatorem i pierwszym dowódcą 14 pułku piechoty. W szeregach tego oddziału wziął udział w wojnie z bolszewikami. Dowodził wówczas batalionem, a następnie ponownie objął dowództwo 14 pułku piechoty. Odznaczał się odwagą, zmysłem taktycznym i organizacyjnym, czego dowodem było przyznanie mu Krzyża Srebrnego Orderu Virtuti Militari i czterokrotnie Krzyża Walecznych[2].

1 maja 1921 r. przybył wraz z pułkiem do Włocławka i objął jednocześnie stanowisko komendanta tamtejszego garnizonu. Dekretem Naczelnika Państwa i Wodza Naczelnego z dnia 3 maja 1922 r. (L. 19400/O.V.) został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 r. i 205 lokatą w korpusie oficerów piechoty[3]. Z dniem 1 lipca 1923 roku został awansowany na podpułkownika. Zarządzeniem Ministra Sprawa Wojskowych, opublikowanym w dniu 20 stycznia 1928 r., został przeniesiony służbowo z dniem 3 lutego 1928 r. na III unifikacyjny trzymiesięczny kurs dowódców pułków w Doświadczalnym Centrum Wyszkolenia w Rembertowie[4]. Podczas pobytu we Włocławku okazał się być doskonałym organizatorem życia społecznego. Okres dowodzenia 14 pp przez Ignacego Misiąga to czas rozkwitu włocławskiego garnizonu. Szczególny wysiłek wkładał płk. Misiąg w rozwój kultury fizycznej w mieście. Pełnił funkcję prezesa klubu sportowego "Cuiavia", w którym pod jego rządami powstało wiele nowych sekcji. Zwalczał analfabetyzm wśród żołnierzy organizując (wraz z prezesem miejscowego PCK - Anną Boye) kursy, które ukończyło ponad cztery tysiące żołnierzy. Dzięki umiejętnemu gospodarzeniu przyczynił się do wyremontowania zniszczonych budynków koszarowych, zbudowania domu mieszkalnego dla podoficerów i zelektryfikowania koszar[5].

Zarządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej Ignacego Mościckiego został mianowany na stopień pułkownika ze starszeństwem od 1 stycznia 1929 roku i 18 lokatą w korpusie oficerów piechoty[6]. W dniu 27 listopada 1929 r. Prezydent Mościcki nadał płk. Misiągowi Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski za zasługi na polu organizacji, administracji i wyszkolenia wojska[7]. Z dniem 20 czerwca 1933 roku został wyznaczony przez ministra spraw wojskowych na stanowisko szefa Biura Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych[8]. 19 marca 1937 r. został odznaczony przez Prezydenta Rzeczypospolitej Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski za wyjątkowe zasługi w służbie wojskowej[9]. Pułkownik Ignacy Misiąg odznaczany był również przez Ignacego Mościckiego Krzyżem Niepodległości w roku 1934[10] i Złotym Krzyżem Zasługi w roku 1935[11]. W lutym 1938 r. został dowódcą piechoty dywizyjnej 6 Dywizji Piechoty w Krakowie.

W lipcu 1939 roku został dowódcą Oddziału Wydzielonego „Ignacy” i jako jego dowódca wziął udział w kampanii wrześniowej. Zadaniem OW była ochrona kierunku pszczyńskiego. Walczył w ramach Grupy Operacyjnej "Bielsko" na Śląsku, nad Dunajcem i w pierwszej bitwie pod Tomaszowem Lubelskim. 20 września 1939 r., po kapitulacji 6 Dywizji Piechoty w rejonie Rawy Ruskiej, dostał się do niewoli niemieckiej.

Początkowo przebywał w obozie w Bochni, następnie w Oflagu XI B Braunschweig, w którym pełnił funkcję starszego obozu. W kwietniu 1940 r. został przeniesiony do Oflagu II C Woldenberg, gdzie również objął obowiązki starszego obozu. Kierował również obozową organizacją podziemną. W grudniu 1941 roku z uwagi na stan zdrowia zrezygnował z tej funkcji.

Ciężko chory na chorobę Bürgera, został umieszczony w szpitalu jenieckim w Stargardzie, w którym amputowano mu obie nogi. Pomimo tego choroba rozprzestrzeniała się i w jej wyniku zmarł w szpitalu dnia 26 stycznia 1942 r. Po jego śmierci w oflagu odbyła się akademia, a na znak żałoby wszelkie imprezy obozowe zawieszono na okres dwóch dni[5]. Pochowany został na cmentarzu wojennym w Stargardzie.

Kadra oficerska 14 pułku piechoty w roku 1930 - płk Ignacy Misiąg siedzi piąty z prawej (czwarty z prawej siedzi ppłk Franciszek Sudoł, piąty z lewej siedzi mjr Mikołaj Świderski).
Kadra oficerska 14 pułku piechoty (listopad 1933) - płk Ignacy Misiąg siedzi w środku (czwarty z lewej siedzi ppłk Franciszek Sudoł, czwarty z prawej siedzi ppłk Hugo Korneliusz Mijakowski, w drugim rzędzie pomiędzy płk. Misiągiem a ppłk. Mijakowskim stoi kpt. Józef Rodzeń).
Ignacy Misiąg

Awanse[edytuj]

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. a b c Wojciechowski 1991 ↓, s. 139.
  2. a b Jednodniówka 14 Pułku Piechoty 1934 ↓, s. 43.
  3. a b Lista starszeństwa oficerów zawodowych 1922 ↓, s. 30.
  4. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 2 z 20 I 1928, s. 9.
  5. a b Wojciechowski 1991 ↓, s. 139-140.
  6. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 1 z 4 I 1929, s. 1.
  7. a b Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 19 z 12 XII 1929, s. 360.
  8. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 8 z 28 VI 1933, s. 127.
  9. a b Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 1 z 19 III 1937, s. 1.
  10. a b Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 9 z 19 III 1934, s. 106.
  11. a b Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 4 z 19 III 1935, s. 19.
  12. Dekret Wodza Naczelnego L. 2864 z 13 kwietnia 1921 r. Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 16, poz. 558

Bibliografia[edytuj]