Ignacy Misiąg

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ignacy Misiąg
Ilustracja
pułkownik pułkownik
Data i miejsce urodzenia 30 lipca 1891
Tywonia
Data i miejsce śmierci 26 stycznia 1942
Stargard
Przebieg służby
Lata służby 1914 – 1942
Siły zbrojne cesarska i królewska Armii
Wojska Polskiego
Stanowiska dowódca 14 Pułk Piechoty Ziemi Kujawskiej, dowódca piechoty dywizyjnej 6 Dywizji Piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa, wojna polsko-bolszewicka, kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

Ignacy Misiąg (ur. 30 lipca 1891 w Tywoni, zm. 26 stycznia 1942 w Stargardzie) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj]

Służba w c. i k. Armii[edytuj]

Był synem Jana i Franciszki z domu Krajnig. W latach 1910-1911 obył jednoroczną ochotniczą służbę wojskową w c. i k. 90 Pułku Piechoty.

Po wybuchu I wojny światowej wcielony do cesarskiej i królewskiej Armii, gdzie ukończył szkołę oficerską. Walczył na froncie włoskim.

Służba w Wojsku Polskim[edytuj]

1 listopada 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego. Był organizatorem i pierwszym dowódcą 14 Pułku Piechoty. W szeregach tego oddziału wziął udział w wojnie z bolszewikami. Dowodził batalionem, a następnie ponownie objął dowództwo 14 Pułku Piechoty.

Z dniem 20 czerwca 1933 został wyznaczony na stanowisko szefa Biura Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych[1]. W lutym 1938 został dowódcą piechoty dywizyjnej 6 Dywizji Piechoty w Krakowie.

W lipcu 1939 został dowódcą Oddziału Wydzielonego „Ignacy” i jako jego dowódca wziął udział w kampanii wrześniowej. 20 września 1939, po kapitulacji 6 Dywizji Piechoty w rejonie Rawy Ruskiej, dostał się do niewoli niemieckiej.

Początkowo przebywał w Oflagu XI B Braunschweig, gdzie pełnił funkcję starszego obozu. W kwietniu 1940 został przeniesiony do Oflagu IIC Woldenbergu, gdzie pełnił również funkcję starszego obozu. W grudniu 1941 z uwagi na stan zdrowia zrezygnował z funkcji.

Ciężko chory na chorobę Bürgera, został umieszczony w szpitalu jenieckim w Stargardzie, gdzie amputowano mu nogi. Pomimo tego choroba rozprzestrzeniła się i zmarł w szpitalu. Pochowany został na cmentarzu wojennym w Stargardzie.

Kadra oficerska 14 pułku piechoty w roku 1929 - płk Ignacy Misiąg siedzi piąty z prawej (czwarty z prawej siedzi ppłk Franciszek Sudoł, piąty z lewej siedzi mjr Mikołaj Świderski).
Kadra oficerska 14 pułku piechoty (listopad 1933) - płk Ignacy Misiąg siedzi w środku (czwarty z lewej siedzi ppłk Franciszek Sudoł, czwarty z prawej siedzi ppłk Hugo Korneliusz Mijakowski, w drugim rzędzie pomiędzy płk. Misiągiem a ppłk. Mijakowskim stoi kpt. Józef Rodzeń).

Awanse[edytuj]

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 8 z 28.06.1933 r.
  2. Dekret Wodza Naczelnego L. 2864 z 13 kwietnia 1921 r. Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 16, poz. 558
  3. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”, s. 1, Nr 1 z 19 marca 1937. Ministerstwo Spraw Wojskowych. 
  4. 27 listopada 1929 „za zasługi na polu organizacji, administracji i wyszkolenia wojska” M.P. z 1929 r. Nr 278, poz. 644

Bibliografia[edytuj]

  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków: Fundacja Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego, 2003. ISBN 83-7188-691-8.
  • Władysław Steblik: Armia "Kraków" 1939. Warszawa: Wydawnictwo MON, 1975.
  • Bogusław Rusztecki, Płk Ignacy Misiąg, Polska Zbrojna