Ignacy Ogiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ignacy Ogiński
Herb
Ogiński
Rodzina Ogińscy
Data urodzenia ok. 1698
Data i miejsce śmierci 1775
Halle
Ojciec Marcjan Michał Ogiński
Matka Teresa z Brzostowskich
Żona

Helena Ogińska

Odznaczenia
Order Orła Białego

Ignacy Ogiński herbu własnego (ur. ok. 1698, zm. 25 stycznia 1775 w Halle)[1]marszałek wielki litewski, kasztelan wileński[2], marszałek nadworny litewski 1744-1750, oboźny wielki litewski 1729-1744, marszałek Trybunału Głównego Wielkiego Księstwa Litewskiego w 1732 roku, starosta brasławski 1728-1738, w 1736 odznaczony Orderem Orła Białego[3], w 1729 roku mianowany oboźnym wielkim litewskim[4],dyplomata, chorąży husarski znaku królewskiego, porucznik petyhorski znaku królewicza w 1738 roku, starosta borysowski w 1720 roku, starosta maćkowski, kadaryski, koziański, płotelski i wasiliski.

Był synem Marcjana Michała i Teresy z Brzostowskich.

Poseł witebski na sejm 1729 roku. Należał do opozycji litewskiej, która go zerwała. Poseł brasławski na sejm 1730 roku. Poseł inflancki na sejm konwokacyjny 1733 roku. W 1733 roku był elektorem Stanisława Leszczyńskiego z województwa wileńskiego. Członek konfederacji dzikowskiej. Poseł inflancki na sejm pacyfikacyjny 1736 roku i sejm 1738 roku. Poseł polski w Rosji w 1740 i 1743/1744 roku. Chciał załatwić sprawy korekty granic i postulować by Ernest Jan Biron powrócił na tron kurlandzki. Nic nie osiągnął ponieważ okazało się, że jego postulatów nie popierają August III Sas i Henryk Brühl, którzy chcieli za wszelką cenę uniknąć zadrażnień z Rosją.

W czasie elekcji 1764 roku został sędzią generalnego sądu kapturowego[5]. Był członkiem konfederacji generalnej Wielkiego Księstwa Litewskiego w 1764 roku[6].

Był członkiem lóż wolnomularskich w Wiśniowcu i Dukli (1742 i 1749)[7].

W 1739 roku poślubił Helenę Ogińską.

W 1773 roku wraz z żoną ufundował murowany klasztor zakonu Trynitarzy na Solcu w Warszawie.

Był bezdzietny. Pochowany został w kościele jezuitów w Witebsku[8].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Data na tablicy epitafijnej wdowy: Trzeciecki M., Sprawozdanie z badań archeologicznych przeprowadzonych w 2013 r. w trakcie prac przy porządkowaniu krypt w podziemniach kościoła p.w. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny i św. Józefa Oblubieńca w Warszawie http://www.wmsd.waw.pl/renowacja-krypt/
  2. Historia Dyplomacji Polskiej, tom II 1572-1795 pod red. Zbigniewa Wójcika, PWN Warszawa 1982, s. 736
  3. Kawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705-2008, 2008, s. 166.
  4. Urzędnicy centralni i dygnitarze Wielkiego Księstwa Litewskiego XIV-XVIII wieku spisy opracowali Henryk Lulewicz i Andrzej Rachuba, Kórnik 1994, s. 103.
  5. Akt elekcyi Roku Tysiąć Siedemset Sześćdziesiątego Czwartego, Miesiąca Sierpnia, Dnia dwudziestego siódmego, s. 2.
  6. Volumina Legum, t. VII, Petersburg 1860, s. 73.
  7. Stanisław Małachowski-Łempicki, Wykaz polskich lóż wolnomularskich oraz ich członków w latach 1738-1821, w: Archiwum Komisji Historycznej, t. XIV, Kraków 1930, s. 272.
  8. Internetowy Polski Słownik Biograficzny, hasło autorstwa Zofii Zielińskiej

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Historia Dyplomacji Polskiej, tom II 1572-1795 pod red. Zbigniewa Wójcika, PWN Warszawa 1982, s. 383.