Ignacy Paprocki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ignacy Paprocki
Ilustracja
Data urodzenia ok. 1790
Data śmierci po 1858
Prezydent Krakowa
Okres od 19 kwietnia 1849
do 27 czerwca 1853
Poprzednik Józef Walenty Krzyżanowski
Następca Fryderyk Tobiaszek

Ignacy Paprocki (ur. ok. 1790, zm. po 1858) – urzędnik austriacki, dziedzic Cieszacina i Kisielowa[1]

W okresie Rzeczypospolitej Krakowskiej był referendarzem Senatu Rządzącego w 1838 przedstawił projekt ulepszenia obrony przeciwpożarowej[2] Po przywróceniu przez Austriaków Rady Miejskiej uzyskał, wraz dwoma innymi kandydatami rekomendację na urząd wiceprezesa Rady. Po śmierci Józefa Walentego Krzyżanowskiego nie wybrano nowego prezesa Rady Miejskiej wobec czego Paprocki pełnił obowiązki prezesa Rady Miejskiej będąc formalnie jej wiceprezesem. Za jego rządów miasto dotknął ogromny pożar w lipcu 1850. Zaczęła działalność w listopadzie 1850 Izba Przemysłowo-Handlowa, 30 grudnia 1850 został otwarty most cesarza Franciszka Józefa I na Wiśle. W czerwcu 1851 po przyznaniu pożyczki na odbudowę miasta na co zaciągnięto wysoki kredyt rządowy w Wiedniu został wiceprezesem Komisji Rządowej Pożyczki mającej wspomagać odbudowę nieruchomości prywatnych. W dniach 11-13 października witał cesarza Franciszka Józefa I w Krakowie wręczając mu w imieniu władz klucze do miasta [3] Po rozwiązaniu Rady Miejskiej w czerwcu 1853 nie wszedł już w skład nowej Rady składając rezygnację 3 października 1853 uzasadniając ją słabą znajomością języka niemieckiego, co było aluzją do postępującej germanizacji urzędów miejskich. Z władz miasta odszedł ostatecznie 1 stycznia 1858 roku. Dalsze jego losy nie są znane.[4] Był żonaty z Franciszką Łapińską, jego zięciem był notariusz i burmistrz Rzeszowa Jan Pogonowski.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]