Ignacy Skowron

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ignacy Skowron
major major
Data i miejsce urodzenia 24 lipca 1915
Osiny
Data i miejsce śmierci 5 sierpnia 2012
Sitkówka
Przebieg służby
Lata służby 1938-1939
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie (II RP); Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej
Jednostki 4 Pułk Piechoty Legionów,
Wojskowa Składnica Tranzytowa (Westerplatte)
Główne wojny i bitwy II wojna światowa:
Późniejsza praca Polskie Koleje Państwowe
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Medal „Za udział w wojnie obronnej 1939” Srebrny Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 Medal za Długoletnie Pożycie Małżeńskie Odznaka „Za Zasługi dla Związku Kombatantów RP i Byłych Więźniów Politycznych”
Odznaka Grunwaldzka
Westerplatte maps 1.png

Ignacy Skowron (ur. 24 lipca 1915 w Osinach[1], zm. 5 sierpnia 2012 w Sitkówce[2]) – major Wojska Polskiego, zmarł jako ostatni z obrońców Westerplatte[3], kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Jana i Klary z Rudników. Miał dwóch braci i siostrę. Skończył trzy oddziały szkoły powszechnej w Pierzchnicy. Przed powołaniem do wojska służył dorywczo w gospodarstwach rolnych, a od 1936 pracował w młynie „Kłos” koło Kadzielni.

W marcu 1938 roku został powołany do 4 Pułku Piechoty Legionów (Kielce-Bukówka). We wrześniu został oddelegowany do szkoły podoficerskiej na Bukówce, którą ukończył w marcu 1939 roku[1] Na Westerplatte przybył 31 marca 1939 jako starszy legionista. 20 maja 1939 awansowany do stopnia kaprala. W czasie obrony walczył w wartowni nr 2. Z niewoli jenieckiej ze Stalagu I A w okolicach Królewca został zwolniony 5 listopada 1940 z powodu choroby. Zamieszkał z żoną i rocznym dzieckiem w Radkowicach koło Chęcin, pracując w gospodarstwie teściów. 15 października 1941 podjął pracę w kolejnictwie jako robotnik fizyczny.

Rozpoczął też działalność konspiracyjną, najpierw w Związku Walki Zbrojnej, później Armii Krajowej. Informował o transportach niemieckich i przemieszczaniu się wojsk[4].

Po wojnie ukończył 7-klasową szkołę podstawową w Kowali. W październiku 1951 został toromistrzem i na tym stanowisku pracował do przejścia na emeryturę w 1975. W 1989 otrzymał nominację na stopień podporucznika w stanie spoczynku, a w następnych latach uzyskał kolejne awanse aż do stopnia majora.

Od śmierci żony Anny Lisek z Radkowic w 2000 mieszkał wraz z córką i zięciem w Sitkówce koło Kielc. Miał sześcioro dzieci: Genowefę (ur. 1939), Leokadię (ur. 1941), Zdzisława (ur. 1943), Teresę (ur. 1948), Tadeusza (ur. 1951) i Stanisława (ur. 1955).

Zmarł w wieku 97 lat. Uroczystości pogrzebowe odbyły się 8 sierpnia 2012, w kościele parafialnym w Brzezinach. Pochowany został na cmentarzu parafialnym w Brzezinach.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]