Ignacy Weinfeld

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ignacy Weinfeld
Data i miejsce urodzenia 22 grudnia 1877
Tarnów, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci 12 marca 1939
Warszawa, Polska
Minister skarbu (p.o.)
Okres od 25 listopada 1920
do 26 listopada 1920
Poprzednik Władysław Grabski
Następca Jan Kanty Steczkowski
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski

Ignacy Weinfeld (ur. 22 grudnia 1877 w Tarnowie, zm. 12 marca 1939 w Warszawie) – polski prawnik, profesor i urzędnik, kierownik resortu skarbu w listopadzie 1920, wicedyrektor GUS, adwokat.

Na Uniwersytecie Jagiellońskim uzyskał doktorat z prawa. W latach późniejszych pracował jako radca Prokuratorii Skarbowej we Lwowie, oraz naukowo - był m.in. profesorem w Szkole Nauk Politycznych w Warszawie. W 1916 r. habilitował się z prawa skarbowego i skarbowości na Wydziale Prawa Uniwersytetu Lwowskiego, gdzie wykładał skarbowość od 1916 do 1939 r.[1]

W latach 1920-1922 był podsekretarzem stanu w resorcie skarbu, a w dniach 25-26 listopada 1920 był tymczasowym kierownikiem tegoż resortu w rządzie Wincentego Witosa.

W latach 1922-1924 był wicedyrektorem GUS.

31 grudnia 1923 został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[2].

Od 1926 prowadził w Warszawie własną kancelarię adwokacką.

Przypisy

  1. A. Redzik, Wydział Prawa [w:] Academia Militans. Uniwersytet Jana Kazimierza we Lwowie, całość zredagował, wstępem i zakończeniem opatrzył A. Redzik, Kraków 2015, s. 529-530.
  2. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 21.

Bibliografia[edytuj]

  • Academia Militans. Uniwersytet Jana Kazimierza we Lwowie, całość zredagował, wstępem i zakończeniem opatrzył Adam Redzik, Kraków 2015.
  • Kto był kim w Drugiej Rzeczypospolitej. Warszawa: BGW, 1994. ISBN 83-7066-569-1.