Ignatki (powiat białostocki)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł 53°4′6″N 23°5′58″E
- błąd 38 m
WD 53°4'6.06"N, 23°5'57.99"E
- błąd 0 m
Odległość 2 m
Ignatki
wieś
Ilustracja
Państwo  Polska
Województwo  podlaskie
Powiat białostocki
Gmina Juchnowiec Kościelny
Wysokość 132 m n.p.m.
Liczba ludności (2011) 337[1][2]
Strefa numeracyjna 85
Kod pocztowy 16-005[3]
Tablice rejestracyjne BIA
SIMC 0031319[4]
Położenie na mapie gminy Juchnowiec Kościelny
Mapa konturowa gminy Juchnowiec Kościelny, u góry po lewej znajduje się punkt z opisem „Ignatki”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, po prawej nieco u góry znajduje się punkt z opisem „Ignatki”
Położenie na mapie województwa podlaskiego
Mapa konturowa województwa podlaskiego, blisko centrum po prawej na dole znajduje się punkt z opisem „Ignatki”
Położenie na mapie powiatu białostockiego
Mapa konturowa powiatu białostockiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Ignatki”
Ziemia53°04′06″N 23°05′58″E/53,068333 23,099444

Ignatkiwieś w Polsce położona w województwie podlaskim, w powiecie białostockim, w gminie Juchnowiec Kościelny[4][5].

W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa białostockiego.

Powierzchnia gruntów wsi wynosi 381,8 ha.

Integralne części wsi Ignatki[4][5]
SIMC Nazwa Rodzaj
0997105 Przy Gościńcu część wsi

Wierni kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii św. Józefa Rzemieślnika w Księżynie.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wieś szlachecka powstała w XVI w., znajdowała się wówczas w wójtostwie pomichackim, w starostwie suraskim, w ziemi bielskiej, w województwie podlaskim.

Po raz pierwszy zapisana nazwa wsi znajduje się w dokumentach z roku 1598.

Pierwotne nazwy wsi to Ichnatki, Ihnatki, Hihnatki.

W 1914 w Ignatkach w domu Krupickich była karczma, prowadził ją Żyd. Później do ok. 1918 Józef Krupicki miał tam sklep spożywczy

Po zakończeniu wojny w 1920 r. w Ignatkach utworzono szkołę państwową. Była to czteroklasowa szkoła podstawowa. Mieściła się w jednej małej izbie w mieszkaniu Krupickich. Uczniowie, 5-7 osób, przychodzili z Ignatek i z Księżyna. Był jeden nauczyciel, Zygmunt Kalinowicz pochodzący z Galicji.

W tym czasie program nauki szkoły czteroklasowej przewidywał po jednym roku nauki w klasach 1 i 2, dwa lata w klasie 3 oraz trzy lata w klasie 4. Łącznie nauka trwała siedem lat. Na każdy rok nauki był inny program nauczania.

W roku 1922 szkołę przeniesiono do Horodnian.

13 października 1921

W Ignatkach uroczyste poświęcenie krzyża wybudowanego ze składek wszystkich mieszkańców. Stanął on przy drodze pośrodku wsi z napisem: „OD POWIETRZA GŁODU OGNIA I WOJNY WYBAW NAS PANIE. 13 październik 1921”. Powodem wystawienia krzyża z tym napisem była zakaźna choroba bydła, która spowodowała śmierć wszystkich krów we wsi. Od tej pory, co roku, aż do wojny dzień 13 października był świętem wsi. W tym dniu, po mszy w kościele w Niewodnicy, ksiądz był przywożony furmanką do wsi i po modlitwach przy krzyżu poświęcał bydło całej wsi, które na ten czas pastuch przypędzał w pobliże. Później ksiądz był zapraszany na obiad.

W 1934 w Ignatkach przy gościńcu Klemensowiczowie zbudowali krzyż z napisem: „DZIĘKUJEMY CI, PANIE JEZU I BŁOGOSŁAWIMY CIEBIE, ŻEŚ PRZEZ KRZYŻ TWÓJ ŚWIĘTY ŚWIAT ODKUPIĆ RACZYŁ”. Przedtem w tym miejscu był stary krzyż drewniany. Pod nim w czasie Pierwszej Wojny Światowej pochowano dwóch poległych żołnierzy niemieckich. Po zakończeniu wojny ich zwłoki ekshumowano i przeniesiono w inne miejsce, prawdopodobnie na cmentarz wojskowy w Białymstoku.

W czasie II wojny nauczyciele: Henryk Banulewicz, Jadwiga Dzienisówna i Stanisława Kossakowska ze szkoły w Księżynie po wkroczeniu Niemców rozpoczęli tajne nauczanie. Młodsze dzieci z Horodnian i Księżyna w grupkach 5-8 osób nauczała p. Dzienis, starsze w kompletach 3-4 osoby uczył H. Banulewicz. Nauka odbywała się w coraz to innych domach rodziców dzieci. Kossakowska uczyła głównie w Ignatkach, najczęściej w domach Teofila Korola i Zygmunta Klemensowicza.

Grunty rolników w Ignatkach były mocno rozdrobnione. Nierzadko składały się z kilkunastu kawałków ponad kilometrowej długości, a szerokości zaledwie 2–3 m. Przed wojną – w 1939 roku rozpoczęto prace zmierzające do komasacji gruntów. Powrócono do nich po zakończeniu wojny. Komasację prowadził geodeta Popławski.

W 1962 Ignatki zostały zelektryfikowane.

W 1991 w Ignatkach zbudowano wodociąg, w 1995 zainstalowano telefony prawie we wszystkich domach.

Uroczyska w Ignatkach[edytuj | edytuj kod]

  • Borońszczyzna
  • Dombrowa Polna
  • Gołonszczyzna
  • Mańkowszczyzna
  • Nadawki
  • Nowiny
  • Pawłowszczyzna
  • Podrzecze
  • Powłoczki
  • Wyżary
  • Zakrystyjka

Daty pojawienia się nazwisk najdawniejszych mieszkańców Ignatek, których potomkowie mieszkają do dzisiaj[6][edytuj | edytuj kod]

  • 1650 – Sobolewski
  • 1663 – Król (Korol)
  • 1766 – Klemensowicz
  • 1827 – Dunaj
  • 1828 – Borowski

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wieś Ignatki w liczbach, [w:] Polska w liczbach [online], polskawliczbach.pl [dostęp 2020-03-24] (pol.), liczba ludności w oparciu o dane GUS.
  2. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r..
  3. Poczta Polska. Wyszukiwarka kodów pocztowych
  4. a b c GUS. Wyszukiwarka TERYT
  5. a b Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  6. Księgi metrykalne parafii niewodnickiej i juchnowieckiej.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]