Igor Korniejew

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Igor Korniejew
Игорь Корнеев
Ilustracja
Imię i nazwisko Igor Władimirowicz Korniejew
Игорь Владимирович Корнеев
Data i miejsce
urodzenia
4 grudnia 1967
Moskwa, Rosyjska FSRR, ZSRR
Pozycja pomocnik
Wzrost 174 cm
Informacje klubowe
Obecny klub  Rosja (asystent)
Kariera juniorska
Spartak Moskwa
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1985-1991
1991-1994
1994-1995
1995-1997
1997-2002
2002-2003
CSKA Moskwa
Espanyol Barcelona
FC Barcelona
SC Heerenveen
Feyenoord Rotterdam
NAC Breda
180 (58)
73 (21)
12 (0)
36 (7)
79 (20)
10 (0)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja M (G)
1991
1992
1993-1994
 ZSRR
 WNP
 Rosja
5 (3)
1 (0)
6 (0)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
2004-2006
2006-
Feyenoord Rotterdam (trener młodzieżowy)
 Rosja (asystent)

Igor Władimirowicz Korniejew (ros. Игорь Владимирович Корнеев, ur. 4 grudnia 1967 w Moskwie), były piłkarz rosyjski grający na pozycji bocznego pomocnika. Podczas kariery piłkarskiej mierzył 172 cm wzrostu, ważył 68 kg.

Kariera klubowa[edytuj]

Korniejew urodził się w Moskwie. Przygodę z piłką rozpoczął w szkółce piłkarskiej Spartaka Moskwa, jednak nie przebił się do pierwszego zespołu i w 1985 roku został graczem CSKA Moskwa. W pierwszej lidze ZSRR zadebiutował w 1987 roku (po awansie klubu z zaplecza pierwszej ligi), jednak na koniec roku spadł z nim do drugiej ligi. W 1989 roku wrócił z CSKA do radzieckiej ekstraklasy. W 1990 roku wywalczył z CSKA mistrzostwo Związku Radzieckiego, a w 1991 roku osiągnął kolejny sukces – zdobył Puchar ZSRR. Został też uznany Piłkarzem Roku w Rosji. W CSKA wystąpił w 166 meczach i strzelił 50 goli.

Na początku 1992 roku Korniejew przeszedł do hiszpańskiego Espanyolu. W jego barwach zadebiutował 5 stycznia w zremisowanym 0:0 meczu z Realem Burgos. W sezonie 1992/1993 był drugim najlepszym strzelcem zespołu, jednak spadł z nim do Segunda División. W 1994 roku pomógł Espanyolowi w powrocie do La Liga, a pod koniec roku trafił do lokalnego rywala, FC Barcelona. W niej swój pierwszy ligowy mecz rozegrał 15 stycznia, a "Barca" pokonała 3:0 CD Logroñés. Natomiast w Lidze Mistrzów zdobył gola w spotkaniu z Paris Saint-Germain (1:1). W Barcelonie grał do końca sezonu, a latem odszedł z zespołu nie mając miejsca w podstawowym składzie.

Latem 1995 Korniejew wyjechał do Holandii. Podpisał kontrakt z SC Heerenveen i dwukrotnie z rzędu zajął z nim 7. miejsce w Eredivisie. W 1997 roku został ściągnięty przez Leo Beenhakkera do Feyenoordu Rotterdam. W sezonie 1998/1999 został mistrzem Holandii, a w mistrzowskim sezonie wystąpił w 17 spotkaniach i strzelił 5 goli. W sezonie 1999/2000 zagrał w Lidze Mistrzów i zajął 3. miejsce w lidze. W 2001 roku został wicemistrzem Holandii, a w 2002 roku znów był z Feyenoordem trzeci. W sezonie 2002/2003 występował w NAC Breda i w jego trakcie zakończył piłkarską karierę.

Sezon Klub Kraj Rozgrywki Mecze Bramki
1986 CSKA Moskwa ZSRR  2. liga 22 2
1987 CSKA Moskwa ZSRR  1. liga 19 3
1988 CSKA Moskwa ZSRR  2. liga 37 13
1989 CSKA Moskwa ZSRR  2. liga 38 14
1990 CSKA Moskwa ZSRR  1. liga 21 8
1991 CSKA Moskwa ZSRR  1. liga 29 10
1991/92 RCD Espanyol Hiszpania  Primera División 14 6
1992/93 RCD Espanyol Hiszpania  Primera División 32 7
1993/94 RCD Espanyol Hiszpania  Primera División 27 8
1994/95 FC Barcelona Hiszpania  Primera División 12 0
1995/96 SC Heerenveen Holandia  Eredivisie 11 2
1996/97 SC Heerenveen Holandia  Eredivisie 25 5
1997/98 Feyenoord Rotterdam Holandia  Eredivisie 20 2
1998/99 Feyenoord Rotterdam Holandia  Eredivisie 17 5
1999/00 Feyenoord Rotterdam Holandia  Eredivisie 15 6
2000/01 Feyenoord Rotterdam Holandia  Eredivisie 17 6
2001/02 Feyenoord Rotterdam Holandia  Eredivisie 10 1
2002/03 NAC Breda Holandia  Eredivisie 10 0

Kariera reprezentacyjna[edytuj]

W reprezentacji ZSRR Korniejew zadebiutował 21 maja 1991 roku w przegranym 1:3 towarzyskim meczu z Anglią. W 1992 roku został powołany przez Anatolija Byszowca do reprezentacji Wspólnoty Niepodległych Państw na Euro 92 i wystąpił tam jedynie w przegranym 0:3 grupowym meczu ze Szkocją. W 1994 roku wystąpił na Mistrzostwach Świata w USA w wygranym 6:1 meczu z Kamerunem. W kadrze ZSRR rozegrał 5 meczów, a w kadrze Rosji – 8 meczów.

Bibliografia[edytuj]