Igor Wołczok

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Igor Wołczok
Imię i nazwisko Igor Siemionowicz Wołczok
Data i miejsce
urodzenia
4 października 1931
Moskwa,
Data i miejsce
śmierci
19 kwietnia 2016
Moskwa,
Pozycja pomocnik
Wzrost 182 cm
Masa ciała 72 kg
Kariera piłkarska
Lata Klub M (G)
1950
1951–1952
Torpedo Moskwa
CSKA Moskwa
0 (0)
0 (0)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1955–1959
1960–1961
1961
1962–1963
1964–1965
1966
1967
1968–1970
1972
1973–1978
1979–1981
1982
1983–1985
1990–1991
1993–1995
1996–1998
1998–2000
2001–2002
2003
2003–2004
2005
Awangard Elektrostal
Metałurh Dnieprodzierżyńsk
Dnipro Dniepropetrowsk (asystent)
Trud Nogińsk
Szachtior Karaganda (asystent)
Szachtior Karaganda
Zoria Ługańsk (asystent)
Wołga Kalinin
Lokomotiw Moskwa
Lokomotiw Moskwa
Kajrat Ałmaty
Tawrija Symferopol
Lokomotiw Moskwa
Navbahor Namangan
Szynnik Jarosław
Rubin Kazań
Awtomobilist Nogińsk (asystent)
FK Jelec
Navbahor Namangan
FK Jelec (konsultant)
FK Jelec

Igor Siemionowicz Wołczok, ros. Игорь Семёнович Волчок (Волчёк) (ur. 4 października 1931 w Moskwie, zm. 19 kwietnia 2016[1]) – rosyjski piłkarz, grający na pozycji pomocnika, trener piłkarski. Nazwisko jakie posiadał przy urodzeniu - Wołcziok (ros. Волчёк). W wyniku plątaniny w dokumentach po służbie wojskowej nazwisko zostało zmienione na Wołczok (ros. Волчок).

Kariera piłkarska[edytuj]

Kariera klubowa[edytuj]

W 1950 rozpoczął karierę piłkarską w drużynie rezerw Torpeda Moskwa[2]. W 1951 przeniósł się do CSKA Moskwa, gdzie służył i bronił barw wojskowej drużyny rezerw.[3] W 1952 zakończył karierę piłkarza.

Kariera trenerska[edytuj]

Po zakończeniu kariery piłkarza rozpoczął pracę szkoleniowca. Od 1955 do 1959 trenował zakładową drużynę Awangard Elektrostal[4]. Od 1960 do lata 1961 pomagał trenować Metałurh Dnieprodzierżyńsk, a w drugiej połowie 1961 - Dnipro Dniepropetrowsk[5]. Następnie pracował w klubach Trud Nogińsk, Szachtior Karaganda, Zoria Ługańsk, Wołga Kalinin, Lokomotiw Moskwa i Kajrat Ałmaty[6]. Na początku 1982 stał na czele Tawrii Symferopol, którą kierował do 1 czerwca 1982[7]. Od 1 września 1983 do końca 1985 po raz trzeci stał na czele Lokomotiwu Moskwa. Potem prowadził Navbahor Namangan, Szynnik Jarosław, Rubin Kazań i FK Jelec. W jeleckim klubie również pracował jako konsultant.

Sukcesy i odznaczenia[edytuj]

Sukcesy trenerskie[edytuj]

Lokomotiw Moskwa
Navbahor Namangan
Rubin Kazań

Odznaczenia[edytuj]

Przypisy

Bibliografia[edytuj]