Ildibald

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ildibald lub Hildebad[1] – (? – 541), król Ostrogotów w latach 540-541, siostrzeniec Teudisa, króla Wizygotów.

Po zdobyciu Rawenny przez Belizariusza i wzięciu do niewoli króla Witigesa, Ildibald, który przewodził Gotom w Weronie, nie podporządkował się wodzowi Justyniana i przyjął tytuł króla Gotów. Początkowo na czele oddziału 1000 wojowników kontrolował obszar między Weroną a Pawią. Potem zajął ziemie na północ od Padu, obszar Wenecji i Ligurię. W 541 został zamordowany przez służącego. Po jego śmierci krótko rządził Eraryk, zamordowany na polecenie wybranego na króla przez starszyznę siostrzeńca Ildibalda Totilę.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Praca zbiorowa pod redakcją naukową Macieja Salamona, 2005, Wielka Historia Świata Tom 4 Kształtowanie średniowiecza, Oficyna Wydawnicza FOGRA, ss. 53, ​ISBN 83-85719-85-7​.