Ilińce

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ilińce
Іллінці
ilustracja
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo  Ukraina
Obwód Flag of Vinnytsia Oblast.svg winnicki
Rejon iliniecki
Data założenia październik 1391
Prawa miejskie 1757
Zarządzający Włodzimierz Jaszczuk
Powierzchnia 10.87 km²
Wysokość 212 m n.p.m.
Populacja (2017)
• liczba ludności
• gęstość

11 388
1046.37 os./km²
Nr kierunkowy +380 4345
Kod pocztowy 22700-22707
Tablice rejestracyjne АВ
Położenie na mapie obwodu winnickiego
Mapa lokalizacyjna obwodu winnickiego
Ilińce
Ilińce
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Ilińce
Ilińce
Ziemia49°06′20″N 29°12′32″E/49,105556 29,208889
[illintsi.org.ua Strona internetowa]
Portal Portal Ukraina

Ilińce lub Lińce (ukr. Іллінці, trb. Illinci; łac. Elins) – miasto na Ukrainie w obwodzie winnickim, siedziba władz rejonu ilinieckiego, liczy 11 388 tys. mieszkańców (2015). Ośrodek przemysłu spożywczego.

Historia[edytuj]

Ilińce jako Elins na mapie Wilhelma Beauplana z roku 1648

Przez Kazimierza Jagiellończyka nadane wojewodzie Mienkowi.

W 1647 roku książę Samuel Karol Korecki przekazał miasto ówczesnemu cześnikowi chełmskiemu Stefanowi Czarneckiemu za sumę zastawu w wysokości 40 tys. złotych.

22 października 1757 lokowane na prawie magdeburskim przez króla Augusta III Sasa. Prywatne miasto szlacheckie położone w województwie bracławskim było w 1789 roku własnością Hieronima Janusza Sanguszki[1].

W zaborze rosyjskim siedziba gminy Ilińce(ukr.) w powiecie lipowieckim guberni kijowskiej.

Zabytki[edytuj]

  • parterowy dwór wybudowany w XVIII w. przez Hieronima Sanguszko (1743-1812). Letnia rezydencja Sanguszków[2].
  • cerkiew św. Mikołaja z 1751 r.
  • kościół z 1785 r.
  • synagoga z lat 1780-tych
  • gmach ziemstwa z pocz. XX w.
  • Młyn Marymont z 1908 r.
  • cerkiew św. Trójcy z 1902 r.

Urodzeni w Ilińcach[edytuj]

Miasta partnerskie[edytuj]

Przypisy

  1. Микола Крикун, Воєводства Правобережної України у XVI-XVIII століттях: Статті і матеріали, Lwów 2012, s. 527.
  2. Roman Aftanazy: Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej. Województwo bracławskie, T. 10, wyd. 2 przejrzane i uzupełnione, Zakład Narodowy im. Ossolińskich. Wrocław, Warszawa: 1996, s. 189-191.

Linki zewnętrzne[edytuj]