Ilińce

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ilińce
Іллінці
ilustracja
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo  Ukraina
Obwód Flag of Vinnytsia Oblast.svg winnicki
Rejon iliniecki
Data założenia październik 1391
Prawa miejskie 1757
Zarządzający Włodzimierz Jaszczuk
Powierzchnia 10.87 km²
Wysokość 212 m n.p.m.
Populacja (2018)
• liczba ludności

11 270[1]
Nr kierunkowy +380 4345
Kod pocztowy 22700-22707
Tablice rejestracyjne АВ
Położenie na mapie obwodu winnickiego
Mapa lokalizacyjna obwodu winnickiego
Ilińce
Ilińce
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Ilińce
Ilińce
Ziemia49°06′20″N 29°12′32″E/49,105556 29,208889
[illintsi.org.ua Strona internetowa]
Portal Portal Ukraina

Ilińce lub Lińce (ukr. Іллінці, trb. Illinci; łac. Elins) – miasto na Ukrainie w obwodzie winnickim, siedziba władz rejonu ilinieckiego. Ośrodek przemysłu spożywczego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Ilińce jako Elins na mapie Wilhelma Beauplana z roku 1648

Przez Kazimierza Jagiellończyka nadane wojewodzie Mienkowi.

W 1647 roku książę Samuel Karol Korecki przekazał miasto ówczesnemu cześnikowi chełmskiemu Stefanowi Czarneckiemu za sumę zastawu w wysokości 40 tys. złotych.

22 października 1757 lokowane na prawie magdeburskim przez króla Augusta III Sasa. Prywatne miasto szlacheckie położone w województwie bracławskim było w 1789 roku własnością Hieronima Janusza Sanguszki[2].

W zaborze rosyjskim siedziba gminy Ilińce(ukr.) w powiecie lipowieckim guberni kijowskiej.

W 2013 liczyło 11 366 mieszkańców[3].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

  • parterowy dwór wybudowany w XVIII w. przez Hieronima Sanguszko (1743-1812). Letnia rezydencja Sanguszków[4]. Hieronim Sanguszko przyjmował w nim króla Polski Stanisława Augusta Poniatowskiego w 1787 r. Pod koniec XIX w. dom mieszkalny zarządców (oficjalistów) cukrowni.
  • cerkiew św. Mikołaja z 1751 r.
  • kościół z 1785 r.
  • synagoga z ok. 1780 r.
  • gmach ziemstwa z początku XX w.
  • Młyn Marymont z 1908 r.
  • cerkiew św. Trójcy z 1902 r.

Urodzeni w Ilińcach[edytuj | edytuj kod]

Miasta partnerskie[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Чисельність наявного населення України на 1 січня 2018 року. Державна служба статистики України. Київ, 2018. стор.13
  2. Микола Крикун, Воєводства Правобережної України у XVI-XVIII століттях: Статті і матеріали, Lwów 2012, s. 527.
  3. Чисельність наявного населення України на 1 січня 2013 року. Державна служба статистики України. Київ, 2013. стор.42
  4. Roman Aftanazy, Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, wyd. drugie przejrzane i uzupełnione, t. 10: Województwo bracławskie, Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1996, s. 189-191, ISBN 83-04-04314-9, ​ISBN 83-04-03701-7​ (całość).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]