Ilona Staller

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ilona Staller
Ilona Staller
Prawdziwe imię i nazwisko Elena Anna Staller
Data i miejsce urodzenia 26 listopada 1951
Budapeszt, Węgry
Używane pseudonimy Cicciolina, Elena Mercuri
Lata aktywności od 1974
Strona internetowa

Ilona Staller, właściwie Elena Anna Staller[1][2][3], znana pod pseudonimem artystycznym Cicciolina (ur. 26 listopada 1951[4] w Budapeszcie[5]) – włoska aktorka pornograficzna, węgierskiego pochodzenia. Także aktywistka polityczna, pierwsza w historii gwiazda porno wybrana do parlamentu demokratycznego państwa.

Biografia[edytuj]

Wczesne lata[edytuj]

Urodzona w Budapeszcie, jako córka urzędnika węgierskiego ministerstwa spraw wewnętrznych i położnej. Już w wielu 13 lat zatrudniona została jako modelka w agencji M.T.I. Pod koniec lat sześćdziesiątych pracowała jako pokojówka w luksusowym budapeszteńskim hotelu i, jak sama twierdzi, informowała władze o zatrzymujących się w nim amerykańskich dyplomatach.

We wczesnych latach siedemdziesiątych uzyskała, przez małżeństwo, obywatelstwo włoskie i wyemigrowała do Włoch. Od roku 1973 występowała z powodzeniem w audycji radiowej Voulez vous coucher avec moi?. Wtedy przyjęła swój pseudonim Cicciolina.

Kariera[edytuj]

Od roku 1974 grała w filmach erotycznych, początkowo pod pseudonimem Elena Mercuri. Pod własnym nazwiskiem pierwszy raz zagrała w roku 1975 w filmie La Liceale. Wystąpiła łącznie w kilkudziesięciu filmach, La ingenua (1975), Replikator (1994) i El mundo de los sentidos de Emy Wong (1977). Była też reżyserką i autorką scenariusza nakręconego w roku 1989 filmu Diva futura, będącego jej swoistym manifestem politycznym.

Od roku 1983 występowała także w "twardych" filmach pornograficznych. Na planie trzech produkcji – Rozwój i upadek rzymskiej cesarzowej (Carne bollente, 1987), Diabeł w panu Holmes (The Devil in Mr. Holmes, 1987) i Backdoor Summer 1 (1988) - spotkała się z hollywoodzkim gwiazdorem porno Johnem Holmesem, nie wiedząc, że był on nosicielem wirusa HIV[6]. Ostatni raz zagrała w tego rodzaju filmie w roku 1989.

Cicciolina usiłowała też robić karierę piosenkarki, śpiewając pornograficzne teksty do prostej muzyki, co przynosiło niezamierzenie komiczny efekt. Ze względu na treść, jej piosenki nie były oficjalnie publikowane we Włoszech, zdobyły jednak pewną popularność za granicą.

W roku 1991 poślubiła amerykańskiego rzeźbiarza, Jeffa Koonsa, któremu pozowała do cyklu erotycznych rzeźb i obrazówMade in Heaven (1989-91)[7][8]. Małżeństwo przetrwało zaledwie rok. Już po rozwodzie urodził im się syn Ludwig Maximilian (ur. 29 października 1992), który stał się przedmiotem długiej batalii sądowej o prawo do opieki. Staller wprawdzie ostatecznie przegrała, ale syn pozostał z nią we Włoszech.

W 1996 wystąpiła w brazylijskiej telenoweli Xica da Silva (1996) jako Cortesã Ludovica de Castelgandolfo.

W 2016 powstał film dokumentalny Cicciolina. L'Arte dello Scandalo zrealizowany przez Alpenway Media Production GmbH w reżyserii niemiecko-włoskiego dziennikarza, producenta, scenarzystę i reżysera Alessandro Melazzini'ego[9][10][11].

Kariera polityczna[edytuj]

Ilona Staller kandydowała pierwszy raz do włoskiego parlamentu w roku 1979, z listy włoskiej Partii Zielonych Lista del Sole. W roku 1985 przeszła do Partii Radykalnej (Partito Radicale) i została z jej listy wybrana do parlamentu w okręgu Lazio w Rzymie. Występowała m.in. za wystąpieniem Włoch z NATO i przeciwko energetyce jądrowej. W roku 1990, podczas kryzysu iracko-kuwejckiego złożyła pod adresem Saddama Hussejna ofertę seksu, w zamian za doprowadzenie do pokoju w regionie[12]. Ofertę tę powtórzyła jeszcze w roku 2002 oraz, tym razem pod adresem Osamy bin Ladena, w roku 2006[13].

Posłanką była tylko przez jedną kadencję. Pozostała jednak aktywna politycznie. W roku 1991 założyła, wraz z przyjaciółką, jak ona aktorką pornograficzną Moaną Pozzi, "Partię Miłości" (Partito dell'Amore). W roku 2002 próbowała startować w wyborach parlamentarnych na Węgrzech, nie uzyskała jednak wymaganego poparcia, aby zarejestrować się jako kandydatka.

Jej poglądy polityczne są swoistą mieszanką pozycji ekologicznych i radykalnie liberalnych obyczajowo. Występuje przeciwko energetyce jądrowej, wykorzystywaniu zwierząt do doświadczeń naukowych, proponuje wyższe opodatkowanie samochodów, by z uzyskanych pieniędzy finansować ochronę środowiska. Opowiada się za pełną wolnością seksualną, za legalizacją narkotyków, przeciwko przemocy i cenzurze i za edukacją seksualną w szkołach.

Przypisy

  1. Ilona Staller (cz.). ČSFD.cz. [dostęp 2016-07-29].
  2. Miranda Kerr als Cicciolina (niem.). N24.de. [dostęp 2016-07-29].
  3. Cicciolina, cuore di mamma Il mio unico amore è Ludwig (wł.). La Stampa. [dostęp 2016-07-29].
  4. Ilona Staller (ang.). Rotten Tomatoes. [dostęp 2016-05-08].
  5. Ilona Staller (wł.). La Voce del Serchio. [dostęp 2016-07-29].
  6. Ilona Staller (ang.). Listal. [dostęp 2016-05-08].
  7. Jeff Koons: Sex, shock tactics and cold hard cash (ang.). BBC. [dostęp 2016-07-29].
  8. Que devient la Cicciolina, la sulfureuse "petite chérie" de l'Italie? (fr.). Planet. [dostęp 2016-07-29].
  9. Un doc su Ilona Staller (wł.). CinemaItaliano.info. [dostęp 2016-07-29].
  10. Cicciolina. L'arte dello scandalo (wł.). FilmTV.it. [dostęp 2016-07-29].
  11. Ilona Staller, un documentario per raccontare la vera Cicciolina (wł.). Veb.it. [dostęp 2016-07-29].
  12. La Cicciolina, Arte: que devient Ilona Anna Staller dite la Cicciolina? (fr.). Télé Star‎. [dostęp 2016-07-29].
  13. £34,000 pension for former porn star who served one term as Italian MP (ang.). Telegraph. [dostęp 2016-05-08].

Bibliografia[edytuj]