Implantacja (fizjologia)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Implantacja blastocysty człowieka w 8–9 dniu od zapłodnienia

Implantacja (łac. im ‘w’, plantare ‘sadzić’), nidacja (łac. nidus ‘gniazdo’)[potrzebny przypis], zagnieżdżenie – pierwszy etap rozwijającej się ciąży u ssaków (z wyjątkiem stekowców) polegający na ścisłym kontakcie blastocysty ze ścianą macicy[1].

U człowieka jest to proces wnikania blastocysty w głąb błony śluzowej macicy. Zarodek zagnieżdża się zazwyczaj na przedniej lub tylnej ścianie macicy, a dochodzi do tego najczęściej między 8. a 12. dniem jego rozwoju. Może temu towarzyszyć niewielkie krwawienie z jamy macicy[2].

Zarodek jest zdolny do zagnieżdżenia się w błonie śluzowej macicy ok. 5–6 doby, kiedy osiąga stadium blastocysty. Wówczas w otoczce przejrzystej pojawia się szczelina, przez którą blastocysta wydostaje się i dopiero wtedy ma zdolność do zagnieżdżenia w endometrium[potrzebny przypis].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Słownik tematyczny. Biologia, cz. 2, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2011, s. 57, ISBN 978-83-01-16530-7.
  2. Bartłomiej Barczyński: Poczęcie dziecka. Medycyna Praktyczna. [dostęp 2014-11-11].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Star of life.svg Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.