Incydent szanghajski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Incydent szanghajski
Wojna chińsko-japońska (1937–1945)
Ilustracja
Chińska Żandarmeria Wojskowa podczas walk w Szanghaju
Czas 28 stycznia - 3 marca 1932
Miejsce Szanghaj i okolice
Terytorium Republika Chińska
Wynik zawieszenie broni
Chińczycy wycofali swoje wojska
Strony konfliktu
 Chiny  Japonia
Dowódcy
Historia_Chin#Republika_Chińska_(1911-1949) Jiang Guangnai
Historia_Chin#Republika_Chińska_(1911-1949) Zhang Zhizhong
Historia_Chin#Republika_Chińska_(1911-1949) Cai Tingkai
Japonia Yoshinori Shirakawa
Japonia Kanichirō Tashiro
Siły
50 tys. żołnierzy 90 tys. żołnierzy
Straty
13 tys., w tym 4 tys. zabitych
10-20 tys. zabitych cywilów
5 tys., w tym 800 zabitych
brak współrzędnych
Żołnierze japońscy

Incydent szanghajski – określenie wydarzeń, które miały miejsce w Szanghaju od 28 stycznia do 3 marca 1932 roku.

Zimą 1931 roku mieszkańcy Szanghaju dokonali bojkotu japońskich towarów (była to reakcja na podporządkowanie sobie przez Japonię Mandżurii podczas tzw. incydentu mandżurskiego). W odpowiedzi na to japoński garnizon dokonał prowokacji – upozorował 28 stycznia 1932 roku atak na mnichów buddyjskiej organizacji Nichiren. Zdarzenie to określane jest jako incydent szanghajski. W odpowiedzi na to okręty japońskiej floty wojennej zaczęły krążyć przed Nankinem, zagrażając siedzibie rządu chińskiego. Próby mediacji, dokonywane przez Ligę Narodów, nie przyniosły powodzenia. W mieście wywiązały się walki, w których zaczęli przeważać Chińczycy. Premier Japonii Tsuyoshi Inukai w reakcji na to wysłał do Szanghaju dodatkowe siły. 3 marca 1932 roku konflikt między Chinami i Japonią dobiegł końca (bitwa o Szanghaj została przerwana, gdyż Chińczycy wycofali swoje wojska, a wielkie mocarstwa zaczęły wywierać presję na obie strony).

18 marca rozpoczęły się negocjacje pokojowe. 5 maja 1932 roku Japończycy podpisali zawieszenie broni.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]