Indywidualne mistrzostwa Europy na żużlu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Indywidualne mistrzostwa Europy na żużlu (ang. Individual Speedway European Championship) – żużlowe rozgrywki, organizowane corocznie od 2001 r. przez FIM Europe równolegle do mistrzostw świata, prowadzonych przez Międzynarodową Federację Motocyklową.

Udział w mistrzostwach Europy biorą zawodnicy z krajów europejskich bez Wielkiej Brytanii (brytyjska federacja nie przystąpiła do rozgrywek), początkowo także bez krajów Skandynawii (dołączyły w 2002 roku). Mistrzostwa składają się z turnieju finałowego poprzedzonego systemem krajowych i międzynarodowych eliminacji. W latach 2001–2012 z założenia nie brała w nich udziału światowa czołówka zawodników, uczestnicząca w cyklu Grand Prix IMŚ. W 2013 roku pierwszy raz w historii wzięli udział zawodnicy z cyklu Grand Prix IMŚ, dzięki czemu znaczenie tych rozgrywek wzrosło.

Historia[edytuj]

Do 2012 roku w zawodach startowali zawodnicy, których często próżno było szukać w największych międzynarodowych imprezach. Dopiero od momentu przejęcia mistrzostw przez firmę One Sport zyskały one należny im prestiż. Indywidualne Mistrzostwa Europy w 2013 roku zyskały nową jakość. Zamiast w jednodniowym finale, najlepsi żużlowcy Starego Kontynentu walczą o tytuł, medale i nagrody finansowe w serii czterech turniejów finałowych. A wszystko to można śledzić na żywo w telewizji Eurosport.

Firma One Sport - organizator Speedway Euro Championship oraz Speedway Best Pairs Cup - zaprosiła w pierwszej edycji do udziału w rywalizacji Tomasza Golloba, Nicki Pedersena oraz Emila Sajfutdinowa. Pomimo kilku punktowej przewagi przed ostatnim turniejem w Rzeszowie, złotego medalu nie wywalczył Nicki Pedersen, a genialnie jadący tamtego dnia Martin Vaculík. 18 punktów Słowaka i słabsza dyspozycja Duńczyka spowodowały, że to Vaculík wywalczył złoto mistrzostw Europy 2013. Do cyklu 2014 awansował jeszcze Grigorij Łaguta.

2014 rok należał do Emila Sajfutdinowa. Rosjanin dokończył zatem dzieła, które rozpoczął już w zeszłym roku. Wówczas po dwóch turniejach miał na swoim koncie dwa zwycięstwa i pewnie zmierzał po złoto. Niestety, przytrafiła się groźna kontuzja, która spowodowała zakończenie sezonu w wykonaniu zawodnika z Baszkirii. W tamtym sezonie, Sajfutdinow dokończył dzieła, które zaczął rok wcześniej. Złoto mistrzostw Europy zadedykował swojemu zmarłemu ojcu, a w kolejnym cyklu chciał obronić tytuł i zapisać się po raz kolejny w kartach historii mistrzostw Europy.

Rozgrywki cyklu SEC 2015 znów toczyły się pod dyktando „Rosyjskiej Torpedy”. Sajfutdinow jeździł od początku bardzo równo, ale co najważniejsze na najwyższym poziomie. Genialne zawody w Toruniu, czy szwedzkiej Kumli, gdzie wywalczył komplet 18 punktów świadczą o tym najlepiej. Rosjanin po raz drugi z rzędu stanął na najwyższym stopniu podium, ale jak sam zapowiadał, nadal czuł głód zwycięstw i w 2016 roku chciał być po raz kolejny królem „Starego Kontynentu”.

Cykl SEC 2016 był niezwykle emocjonujący, a przede wszystkim wyrównany. Walka o tytuł Indywidualnego Mistrza Europy oraz o miejsce w przyszłorocznym cyklu Speedway Euro Championship toczyła się do ostatniego biegu finałowej rundy rozgrywanej w Rybniku.  Ostatecznie tytuł Mistrza Europy wywalczony został przez Duńczyka Nicki Pedersena, a dwukrotny Indywidualny Mistrz Europy, Rosjanin Emil Sajfutdinow nie znalazł się nawet w czołowej piątce.

Medaliści[edytuj]

Rok Miejsce Gold medal with cup.svg Silver medal with cup.svg Bronze medal with cup.svg
2001 → wyniki Heusden-Zolder Czechy Bohumil Brhel Polska Mariusz Staszewski Polska Krzysztof Cegielski
2002 → wyniki Rybnik Szwecja Magnus Zetterström Polska Krzysztof Kasprzak Polska Rafał Szombierski
2003 → wyniki Slaný Polska Krzysztof Kasprzak Polska Sławomir Drabik Szwecja Magnus Zetterström
2004 → wyniki Holsted Słowenia Matej Žagar Słowenia Matej Ferjan Dania Hans Andersen
2005 → wyniki Lonigo Dania Jesper Bruun Jensen Czechy Aleš Dryml Finlandia Kai Laukkanen
2006 → wyniki Miszkolc Polska Krzysztof Jabłoński Polska Grzegorz Walasek Niemcy Christian Hefenbrock
2007 → wyniki Wiener Neustadt Chorwacja Jurica Pavlic Polska Sebastian Ułamek Dania Patrick Hougaard
2008 → wyniki Lendava Słowenia Matej Žagar Polska Sebastian Ułamek Dania Mads Korneliussen
2009 → wyniki Togliatti Rosja Rienat Gafurow Ukraina Andrij Karpow Czechy Aleš Dryml
2010 → wyniki Tarnów Polska Sebastian Ułamek Czechy Aleš Dryml Ukraina Andrij Karpow
2011 → wyniki Równe Rosja Grigorij Łaguta Polska Tomasz Gapiński Czechy Aleš Dryml
2012 → wyniki 4 rundy Czechy Aleš Dryml Polska Robert Miśkowiak Ukraina Andrij Karpow
2013 → wyniki 4 rundy Słowacja Martin Vaculík Dania Nicki Pedersen Rosja Grigorij Łaguta
2014 → wyniki 4 rundy Rosja Emil Sajfutdinow Dania Peter Kildemand Dania Nicki Pedersen
2015 → wyniki 4 rundy Rosja Emil Sajfutdinow Dania Nicki Pedersen Szwecja Antonio Lindbäck
2016 → wyniki 4 rundy Dania Nicki Pedersen Czechy Václav Milík Polska Krzysztof Kasprzak
2017 → wyniki 4 rundy Łotwa Andžejs Ļebedevs Rosja Artiom Łaguta Czechy Václav Milík

Klasyfikacja medalowa[edytuj]

Indywidualna

Lp. Zawodnik Gold medal with cup.svg Silver medal with cup.svg Bronze medal with cup.svg Razem
1. Słowenia Matej Žagar 2 0 0 2
Rosja Emil Sajfutdinow 2 0 0 2
3. Czechy Aleš Dryml 1 2 2 5
4. Dania Nicki Pedersen 1 2 1 4
5. Polska Sebastian Ułamek 1 2 0 3
6. Polska Krzysztof Kasprzak 1 1 1 3
7. Szwecja Magnus Zetterström 1 0 1 2
Rosja Grigorij Łaguta 1 0 1 2
9. Czechy Bohumil Brhel 1 0 0 1
Dania Jesper Bruun Jensen 1 0 0 1
Polska Krzysztof Jabłoński 1 0 0 1
Chorwacja Jurica Pavlic 1 0 0 1
Rosja Rienat Gafurow 1 0 0 1
Słowacja Martin Vaculík 1 0 0 1
Łotwa Andžejs Ļebedevs 1 0 0 1
16. Ukraina Andrij Karpow 0 1 2 3
17. Czechy Václav Milík 0 1 1 2
18. Polska Mariusz Staszewski 0 1 0 1
Polska Sławomir Drabik 0 1 0 1
Słowenia Matej Ferjan 0 1 0 1
Polska Grzegorz Walasek 0 1 0 1
Polska Tomasz Gapiński 0 1 0 1
Polska Robert Miśkowiak 0 1 0 1
Dania Peter Kildemand 0 1 0 1
Rosja Artiom Łaguta 0 1 0 1
26. Polska Krzysztof Cegielski 0 0 1 1
Polska Rafał Szombierski 0 0 1 1
Dania Hans Andersen 0 0 1 1
Finlandia Kai Laukkanen 0 0 1 1
Niemcy Christian Hefenbrock 0 0 1 1
Dania Patrick Hougaard 0 0 1 1
Dania Mads Korneliussen 0 0 1 1
Szwecja Antonio Lindbäck 0 0 1 1

Narodowościowa

Lp. Kraj Gold medal with cup.svg Silver medal with cup.svg Bronze medal with cup.svg Razem
1.  Rosja 4 1 1 6
2.  Polska 3 8 3 14
3.  Dania 2 3 4 9
4.  Czechy 2 3 3 8
5.  Słowenia 2 1 0 3
6.  Szwecja 1 0 2 3
7.  Chorwacja 1 0 0 1
 Słowacja 1 0 0 1
 Łotwa 1 0 0 1
10.  Ukraina 0 1 2 3
11.  Finlandia 0 0 1 1
 Niemcy 0 0 1 1

Bibliografia[edytuj]