Indywidualne mistrzostwa Europy na żużlu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Indywidualne mistrzostwa Europy na żużlu (ang. Individual Speedway European Championship) – żużlowe rozgrywki, organizowane corocznie od 2001 r. przez Europejską Unię Motocyklową równolegle do mistrzostw świata, prowadzonych przez Międzynarodową Federację Motocyklową.

Udział w mistrzostwach Europy biorą zawodnicy z krajów europejskich bez Wielkiej Brytanii (brytyjska federacja nie przystąpiła do rozgrywek), początkowo także bez krajów Skandynawii (dołączyły w 2002 roku). Mistrzostwa składają się z turnieju finałowego poprzedzonego systemem krajowych i międzynarodowych eliminacji. W latach 2001–2012 z założenia nie brała w nich udziału światowa czołówka zawodników, uczestnicząca w cyklu Grand Prix IMŚ. W 2013 roku pierwszy raz w historii wzięli udział zawodnicy z cyklu Grand Prix IMŚ, dzięki czemu znaczenie tych rozgrywek wzrosło.

Speedway Euro Championship (SEC)[edytuj]

Do 2012 roku w zawodach startowali zawodnicy, których często próżno było szukać w największych międzynarodowych imprezach. Dopiero od momentu przejęcia mistrzostw przez firmę One Sport zyskały one należny im prestiż. Indywidualne Mistrzostwa Europy w 2013 roku zyskały nową jakość. Zamiast w jednodniowym finale, najlepsi żużlowcy Starego Kontynentu walczą o tytuł, medale i nagrody finansowe w serii czterech turniejów finałowych. A wszystko to można śledzić na żywo w telewizji Eurosport.

Sezon 2013[edytuj]

Firma One Sport - organizator Speedway Euro Championship oraz Speedway Best Pairs Cup - zaprosiła w pierwszej edycji do udziału w rywalizacji Tomasza Golloba, Nicki Pedersena oraz Emila Sajfutdinowa. Pomimo kilku punktowej przewagi przed ostatnim turniejem w Rzeszowie, złotego medalu nie wywalczył Nicki Pedersen, a genialnie jadący tamtego dnia Martin Vaculik. 18 punktów Słowaka i słabsza dyspozycja Duńczyka spowodowały, że to "Vacul" wywalczył złoto mistrzostw Europy 2013. Do cyklu 2014 awansował jeszcze Grigorij Łaguta.

Sezon 2014[edytuj]

2014 rok należał do Emila Sajfutdinowa. Rosjanin dokończył zatem dzieła, które rozpoczął już w zeszłym roku. Wówczas po dwóch turniejach miał na swoim koncie dwa zwycięstwa i pewnie zmierzał po złoto. Niestety, przytrafiła się groźna kontuzja, która spowodowała zakończenie sezonu w wykonaniu zawodnika z Baszkirii. W tamtym sezonie, Sajfutdinow dokończył dzieła, które zaczął rok wcześniej. Złoto mistrzostw Europy zadedykował swojemu zmarłemu ojcu, a w kolejnym cyklu chciał obronić tytuł i zapisać się po raz kolejny w kartach historii mistrzostw Europy.

Sezon 2015[edytuj]

Rozgrywki cyklu SEC 2015 znów toczyły się pod dyktando „Rosyjskiej Torpedy”. Sajfutdinow jeździł od początku bardzo równo, ale co najważniejsze na najwyższym poziomie. Genialne zawody w Toruniu, czy szwedzkiej Kumli, gdzie wywalczył komplet 18 punktów świadczą o tym najlepiej. Rosjanin po raz drugi z rzędu stanął na najwyższym stopniu podium, ale jak sam zapowiadał, nadal czuł głód zwycięstw i w 2016 roku chciał być po raz kolejny królem „Starego Kontynentu”.

Sezon 2016[edytuj]

Cykl SEC 2016 był niezwykle emocjonujący, a przede wszystkim wyrównany. Walka o tytuł Indywidualnego Mistrza Europy oraz o miejsce w przyszłorocznym cyklu Speedway Euro Championship toczyła się do ostatniego biegu finałowej rundy rozgrywanej w Rybniku.  Ostatecznie tytuł Mistrza Europy wywalczony został przez Duńczyka Nicki Pedersena, a dwukrotny Indywidualny Mistrz Europy, Rosjanin Emil Sajfutdinow nie znalazł się nawet w czołowej piątce.

Medaliści[edytuj]

Rok Miejsce Gold medal with cup.svg Silver medal with cup.svg Bronze medal with cup.svg
2001 → wyniki Heusden-Zolder Czechy Bohumil Brhel Polska Mariusz Staszewski Polska Krzysztof Cegielski
2002 → wyniki Rybnik Szwecja Magnus Zetterström Polska Krzysztof Kasprzak Polska Rafał Szombierski
2003 → wyniki Slaný Polska Krzysztof Kasprzak Polska Sławomir Drabik Szwecja Magnus Zetterström
2004 → wyniki Holsted Słowenia Matej Žagar Słowenia Matej Ferjan Dania Hans Andersen
2005 → wyniki Lonigo Dania Jesper Bruun Jensen Czechy Aleš Dryml Finlandia Kai Laukkanen
2006 → wyniki Miszkolc Polska Krzysztof Jabłoński Polska Grzegorz Walasek Niemcy Christian Hefenbrock
2007 → wyniki Wiener Neustadt Chorwacja Jurica Pavlic Polska Sebastian Ułamek Dania Patrick Hougaard
2008 → wyniki Lendava Słowenia Matej Žagar Polska Sebastian Ułamek Dania Mads Korneliussen
2009 → wyniki Togliatti Rosja Rienat Gafurow Ukraina Andrij Karpow Czechy Aleš Dryml
2010 → wyniki Tarnów Polska Sebastian Ułamek Czechy Aleš Dryml Ukraina Andrij Karpow
2011 → wyniki Równe Rosja Grigorij Łaguta Polska Tomasz Gapiński Czechy Aleš Dryml
2012 → wyniki 4 rundy [a] Czechy Aleš Dryml Polska Robert Miśkowiak Ukraina Andrij Karpow
2013 → wyniki 4 rundy [b] Słowacja Martin Vaculík Dania Nicki Pedersen Rosja Grigorij Łaguta
2014 → wyniki 4 rundy [c] Rosja Emil Sajfutdinow Dania Peter Kildemand Dania Nicki Pedersen
2015 → wyniki 4 rundy [d] Rosja Emil Sajfutdinow Dania Nicki Pedersen Szwecja Antonio Lindbäck
2016 → wyniki 4 rundy [e] Dania Nicki Pedersen Czechy Václav Milík Polska Krzysztof Kasprzak

Klasyfikacja medalowa[edytuj]

Indywidualna

Lp. Zawodnik Gold medal with cup.svg Silver medal with cup.svg Bronze medal with cup.svg Razem
1. Słowenia Matej Žagar 2 0 0 2
Rosja Emil Sajfutdinow 2 0 0 2
3. Czechy Aleš Dryml 1 2 2 5
4. Dania Nicki Pedersen 1 2 1 4
5. Polska Sebastian Ułamek 1 2 0 3
6. Polska Krzysztof Kasprzak 1 1 1 3
7. Szwecja Magnus Zetterström 1 0 1 2
Rosja Grigorij Łaguta 1 0 1 2
9. Czechy Bohumil Brhel 1 0 0 1
Dania Jesper Bruun Jensen 1 0 0 1
Polska Krzysztof Jabłoński 1 0 0 1
Chorwacja Jurica Pavlic 1 0 0 1
Rosja Rienat Gafurow 1 0 0 1
Słowacja Martin Vaculík 1 0 0 1
15. Ukraina Andrij Karpow 0 1 2 3
16. Polska Mariusz Staszewski 0 1 0 1
Polska Sławomir Drabik 0 1 0 1
Słowenia Matej Ferjan 0 1 0 1
Polska Grzegorz Walasek 0 1 0 1
Polska Tomasz Gapiński 0 1 0 1
Polska Robert Miśkowiak 0 1 0 1
Dania Peter Kildemand 0 1 0 1
Czechy Václav Milík 0 1 0 1
24. Polska Krzysztof Cegielski 0 0 1 1
Polska Rafał Szombierski 0 0 1 1
Dania Hans Andersen 0 0 1 1
Finlandia Kai Laukkanen 0 0 1 1
Niemcy Christian Hefenbrock 0 0 1 1
Dania Patrick Hougaard 0 0 1 1
Dania Mads Korneliussen 0 0 1 1
Szwecja Antonio Lindbäck 0 0 1 1

Reprezentacyjna

Lp. Reprezentacja Gold medal with cup.svg Silver medal with cup.svg Bronze medal with cup.svg Razem
1.  Rosja 4 0 1 5
2.  Polska 3 8 3 14
3.  Dania 2 3 4 9
4.  Czechy 2 3 2 7
5.  Słowenia 2 1 0 3
6.  Szwecja 1 0 2 3
7.  Chorwacja 1 0 0 1
 Słowacja 1 0 0 1
9.  Ukraina 0 1 2 3
10.  Finlandia 0 0 1 1
 Niemcy 0 0 1 1

Uwagi

Bibliografia[edytuj]