Infibulacja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Infibulacja – jeden z podtypów medycznie nieuzasadnionej modyfikacji genitaliów żeńskich. Polega na usunięciu łechtaczki, warg sromowych mniejszych i nacięciu oraz zaszyciu warg sromowych większych z pozostawieniem małego otworu pozwalającego na oddawanie moczu i miesiączkowanie. Praktykowana w wielu krajach Afryki, Bliskiego Wschodu i południowo-wschodniej Azji[1]. Zazwyczaj praktykowana bez zasad zachowania aseptyki, bez znieczulenia i na osobie przed osiągnięciem okresu dojrzewania. Celem jest zapewnienie wierności kobiety.

Rozerwanie blizny po operacji następuje podczas pierwszego stosunku seksualnego (w Sudanie niepowodzenie rozerwania źle świadczy o potencji mężczyzny[2]) lub jeśli nie jest to możliwe, przed pierwszym stosunkiem dokonuje się rozcięcia tkanki przy pomocy małego noża[3]. Czasem dochodzi do zapłodnienia mimo zachowania ciągłości blizny i wówczas jest ona przecinana chirurgicznie by umożliwić poród lub dokonuje się nacięcia krocza, które zwykle nie byłoby potrzebne[3]. Notowano przypadki o takim przerośnięciu blizny keloidem, że dochodziło do złamania ostrza skalpela[2].

Męska infibulacja[edytuj | edytuj kod]

Posąg greckiego poety Anakreonta z widoczną infibulacją.

Historycznie infibulacja oznaczała również zszycie napletka u mężczyzny (tzw. męska infibulacja). Dokonywano tego na niewolnikach w starożytnym Rzymie, by zapewnić, że nie będą się oni angażowali w stosunki seksualne, jak również u ochotników w niektórych kulturach. Był to zabieg mający uniemożliwić stosunek seksualny, ale nie masturbację.

Potencjalne zagrożenia[edytuj | edytuj kod]

Infibulacja może czasem prowadzić do problemów, takich jak poważne zakażenie rany, krwotok[3], trudności z miesiączkowaniem, infekcje układu moczowego. Podnosi się również kwestię traumatyzacji psychicznej przez taką operację[4] oraz wywoływania depresji u dziewcząt w okresie adolescencji, które przeszły wcześniej taką operację[2].

Ścisła infibulacja może stanowić zagrożenie dla matki i płodu, jeśli ciąża nie jest prowadzona przez doświadczonego operatora, może także prowadzić do nieuzasadnionego cięcia cesarskiego[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. a b Collinet P., Stien L., Vinatier D., Leroy JL. Management of female genital mutilation in Djibouti: the Peltier General hospital experience.. „Acta obstetricia et gynecologica Scandinavica”. 11 (81), s. 1074–7, listopad 2002. PMID: 12421177. 
  2. a b c Lightfoot-Klein H. (1989). The Sexual Experience and Marital Adjustment of Genitally Circumcised and Infibulated Females In The Sudan. Journal of Sex Research, Vol. 26 Issue 3, p375
  3. a b c Pieters G., Lowenfels AB. Infibulation in the horn of Africa.. „New York state journal of medicine”. 5 (77), s. 729–31, kwiecień 1977. PMID: 265433. 
  4. Female genital mutilation. Australian Nursing Journal; Nov97, Vol. 5 Issue 5, p18-18

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.