Infibulacja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Efekt infibulacji, czyli okaleczenia żeńskich narządów płciowych (FGM) typu III

Infibulacja (z łac. in 'w' i fibula) – rytualne usunięcie zewnętrznych żeńskich narządów płciowych oraz zaszycie sromu, które jest praktykowane głównie w północno-wschodniej Afryce, w szczególności w Dżibuti, Erytrei, Etiopii, Somalii i Sudanie[1][2]. Zazwyczaj praktykowane bez zasad zachowania aseptyki, bez znieczulenia i na osobie przed osiągnięciem okresu dojrzewania. Celem jest zapewnienie wierności kobiety.

Światowa Organizacja Zdrowia określa tę procedurę jako okaleczanie żeńskich narządów płciowych typu III[3]. Infibulacja może również oznaczać zszycie napletka u mężczyzny.

Żeńska[edytuj | edytuj kod]

FGC Types.svg

Infibulacja żeńska, znana jako FGM typu III oraz w krajach, w których jest praktykowana jako obrzezanie faraoniczne, polega na usunięciu wewnętrznych i zewnętrznych warg oraz zszyciu sromu. Zazwyczaj towarzyszy temu usunięcie żołędzi łechtaczki[4][5].

Po zabiegu pozostaje gładka warstwa skóry pokrywająca pochwę i resztę rejonu łonowego. Poprzez włożenie gałęzi lub podobnego przedmiotu przed zagojeniem się rany, zostaje utworzony mały otwór służący do przepuszczenia moczu i krwi menstruacyjnej. Nogi są wiązane ze sobą na okres od dwóch do czterech tygodni, aby umożliwić gojenie[6][7].

Rozerwanie blizny po operacji następuje podczas pierwszego stosunku seksualnego (w Sudanie niepowodzenie rozerwania źle świadczy o potencji mężczyzny[8]) lub jeśli nie jest to możliwe, przed pierwszym stosunkiem dokonuje się rozcięcia tkanki przy pomocy małego noża[9]. Czasem dochodzi do zapłodnienia mimo zachowania ciągłości blizny i wówczas jest ona przecinana chirurgicznie, by umożliwić poród, lub dokonuje się nacięcia krocza, które zwykle nie byłoby potrzebne[9]. Notowano przypadki takiego przerośnięcia blizny keloidem, że dochodziło do złamania ostrza skalpela[8].

Konwencja o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej w art. 38 zobowiązuje strony do zakazu infibulacji i podobnych zabiegów oraz nakłaniania bądź zmuszania do nich.

Potencjalne zagrożenia[edytuj | edytuj kod]

Infibulacja może czasem prowadzić do problemów, takich jak poważne zakażenie rany, krwotok[9], trudności z miesiączkowaniem, infekcje układu moczowego. Podnosi się również kwestię traumatyzacji psychicznej przez taką operację[10] oraz wywoływania depresji u dziewcząt w okresie adolescencji, które przeszły wcześniej taką operację[8].

Ścisła infibulacja może stanowić zagrożenie dla matki i płodu, jeśli ciąża nie jest prowadzona przez doświadczonego operatora, może także prowadzić do nieuzasadnionego cięcia cesarskiego[1].

Męska[edytuj | edytuj kod]

Posąg greckiego poety Anakreonta z widoczną infibulacją.

Historycznie infibulacja oznaczała również zszycie napletka u mężczyzny (tzw. męska infibulacja)[11]. Dokonywano tego na niewolnikach w starożytnym Rzymie, by zapewnić, że nie będą się oni angażowali w stosunki seksualne, jak również u ochotników w niektórych kulturach. Był to zabieg mający uniemożliwić stosunek seksualny, ale nie masturbację[potrzebny przypis].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b P. Collinet i inni, Management of female genital mutilation in Djibouti: the Peltier General hospital experience, „Acta Obstetricia Et Gynecologica Scandinavica”, 81 (11), 2002, s. 1074–1077, DOI10.1034/j.1600-0412.2002.811113.x, ISSN 0001-6349, PMID12421177 [dostęp 2019-11-08].
  2. P. Stanley Yoder i inni, Numbers of women circumcised in Africa: the production of a total, WHO, marzec 2008 [dostęp 2019-11-08].
  3. Classification of female genital mutilation, WHO [dostęp 2019-11-09].
  4. El Dareer, Asma., Woman, why do you weep? : circumcision and its consequences, London: Zed Press, 1982, s. 1-2, ISBN 0-86232-098-4, OCLC 9572657 [dostęp 2019-11-08].
  5. Gruenbaum, Ellen., The female circumcision controversy : an anthropological perspective, Philadelphia: University of Pennsylvania Press, 2001, s. 43–45, ISBN 0-8122-3573-8, OCLC 44131793 [dostęp 2019-11-08].
  6. Jasmine Abdulcadir i inni, Care of women with female genital mutilation/cutting, „Swiss Medical Weekly”, 140, 2011, w13137, DOI10.4414/smw.2010.13137, ISSN 1424-3997, PMID21213149 [dostęp 2019-11-08].
  7. Comfort Momoh, Female Genital Mutilation, Radcliffe Publishing, 2005, s. 7, ISBN 978-1-85775-693-7 [dostęp 2019-11-08] (ang.).
  8. a b c Hanny Lightfoot-Klein, The Sexual Experience and Marital Adjustment of Genitally Circumcised and Infibulated Females In The Sudan, „Journal of Sex Research”, 26 (3), 1989, s. 375, DOI10.1080/00224498909551521, JSTOR3812643.
  9. a b c Pieters G., Lowenfels AB. Infibulation in the horn of Africa.. „New York state journal of medicine”. 5 (77), s. 729–31, kwiecień 1977. PMID: 265433. 
  10. Female genital mutilation, „Australian Nursing Journal”, 5 (5), 1997, s. 18-18.
  11. Armando R. Favazza, Bodies Under Siege: Self-mutilation and Body Modification in Culture and Psychiatry, JHU Press, 9 maja 1996, s. 190–191, ISBN 978-0-8018-5300-5 [dostęp 2019-11-08] (ang.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.