Informacja naukowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Informacja naukowa – termin odnoszący się do[1]:

  • nauki obejmującej teorię i metodologię działalności informacyjnej, czyli gromadzenie, przetwarzanie oraz udostępnianie danych, wiadomości, informacji z różnych dziedzin wiedzy. Inaczej: nauka o informacji naukowej, informatologia;
  • działań praktycznych związanych z tą dyscypliną nauki,
  • komunikat opracowany metodami naukowymi, utrwalony na odpowiednim nośniku informacji, przekazywany użytkownikom. W tym znaczeniu i.n. może być precyzowana w zależności od swego przedmiotu (np. informacja firmowa, patentowa, normalizacyjna, techniczna, ekonomiczna itd.); od zakresu objętego jej zbiorem (np. informacja branżowa, dziedzinowa, problemowa itp.); od rodzaju (np. informacja ekspresowa, analityczna, analityczno-syntetyczna, selektywna, syntetyczna, pełna, kompleksowa, dokumentacyjna, faktograficzna itd.); od formy (np. informacja audialna, graficzna, liczbowa, pisemna, wizualna itp.); od sposobu realizacji (np. informacja retrospektywna, bieżąca, jednorazowa); od stosunku do źródła (np. informacja pierwotna, pochodna itd.) i od roli w systemie. Jest informacją o osiągnięciach nauki, przeznaczoną dla pracowników nauki, opracowaną metodą naukową[2].

Przedmiotem informacji naukowej są obiekty, procesy, zdarzenia i zjawiska informacyjne w społeczeństwie, w świecie człowieka, widziane w perspektywie pośredniczenia pomiędzy utrwalonymi zasobami informacji a ludźmi, którzy jej potrzebują[3].

W Polsce planowa działalność informacyjna zaczęła się od powołania 1950 Głównego Instytutu Dokumentacji Naukowo-Technicznej, przekształconego kolejno w: Centralny Instytut Dokumentacji Naukowo-Technicznej i Ekonomicznej (1952), Centralny Instytut Informacji Naukowo-Technicznej i Ekonomicznej (1960), Centrum Informacji Naukowej, Technicznej i Ekonomicznej CINTE (1971) oraz Instytut Informacji Naukowej, Technicznej i Ekonomicznej IINTE. Działalność informacyjną prowadzą poza tym ośrodki informacji (dokumentacji), biblioteki i archiwa, które miały być podstawowymi ogniwami krajowego Systemu Informacji Naukowej, Technicznej i Organizacyjnej. Szkoleniem kadr informacji naukowej zajmują się szkoły policealne oraz szkoły wyższe (kierunek bibliotekoznawstwa i informacji naukowej). Polska bierze udział w pracach wielu międzynarodowych instytucji i systemów informacyjnych (m.in. FID, IFLA, MCNTI, Infoterm, WHO, FAO) oraz uczestniczy w Generalnym Programie Informacyjnym UNESCO[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Małgorzata Janiak: Informacja naukowa w Polsce na przełomie XX i XXI wieku. Wydawnictwo UJ, 2010, s. 8, seria: Prace z Bibliotekoznawstwa i Informacji Naukowej. ISBN 9788323383604.
  2. Słownik terminologiczny informacji naukowej. Red. M. Dembowska i in. Wrocław-Warszawa 1979
  3. Sabina Cisek, Nauka o informacji na świecie w XXI wieku: badania metanaukowe, konferencja Instytutu Informacji Naukowej i Bibliologii UMK w Toruniu (23-24 października 2007 r.), [W:] http://eprints.rclis.org/11098/1/Cisek_in_na_swiecie_eng.pdf
  4. Internetowa Encyklopedia PWN [online]. Warszawa: Wydaw. Naukowe PWN cop. 1997-2004; Wirtualna Polska SA, Gdańsk-Wrzeszcz: Wp.pl cop.1995-2005. Dostępny w World Wide Web: http://encyklopedia.wp.pl/