Inkastelacja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wysocice (system wieżowy). Wieża romańskiego kościoła (XII-XIII w.) to w istocie warowny, opatrzony strzelnicami słup (wieża obronna) inkastelujacy sakralną budowlę[1].

Inkastelacja – nadanie budowli, która ze swojej natury nie jest obiektem obronnym, charakteru obronnego. Inkastelacja może być pierwotna, gdy charakter obronny nadano podczas wznoszenia, lub wtórna, gdy budowlę przystosowano to tego celu później[2].

Inkastelacja może dotyczyć:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Bogdanowski 1993 ↓, s. 64.
  2. a b Janusz Bogdanowski: Architektura obronna w krajobrazie Polski od Biskupina do Westerplatte. Warszawa-Kraków: PWN, 1996, s. 523.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Janusz Bogdanowski: Sztuka obronna. Kraków: Zarząd Zespołu Jurajskich Parków Krajobrazowych w Krakowie, 1993.