Innowacja (socjologia)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy terminu socjologicznego. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.

Innowacja (łac. innovatio, odnowienie)[1] – w mikrosocjologii oznacza akceptację celów dyktowanych przez istniejące w grupie społecznej lub społeczeństwie wartości, przy jednoczesnym odrzuceniu tradycyjnych sposobów ich osiągania w danym systemie aksjonormatywnym. Jest to jedna z dewiacji społecznych, czyli odchyleń od norm społecznych w ujęciu Roberta K. Mertona.

Zachowaniem innowacyjnym jest działanie przestępcze. Początkowo działania będące innowacyjnymi mogą spotykać się w społeczeństwie czy grupie społecznej z lekceważeniem lub ostrą krytyką, często jednak upowszechniają się i stają się w końcu zachowaniami konformistycznymi.

Na początku XXI wieku w związku z wspieraniem rozwoju gospodarki społecznej i społecznej odpowiedzialności biznesu w krajach Unii Europejskiej popularyzacji uległ termin innowacje społeczne[2]. Zwrot ten odnosi się do innowacji, które posiadają zarówno społeczne cele, jak i środki oraz obejmują nowe idee (produkty, usługi i modele), które zaspokajają potrzeby społeczne (skuteczniej niż ich alternatywy) oraz tworzą nowe relacje społeczne i związki oparte na współpracy[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Innowacja. Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych Władysława Kopalińskiego. [dostęp 2015-01-04].
  2. Zob. Opis historii rozwoju koncepcji innowacji społecznych w Polsce: Andrzej Klimczuk, Social Innovation Europe: Country Summary: Polska. Innowacje społeczne w Polsce, Social Innovation Exchange, London 2015.
  3. Robin Murray, Julie Caulier-Grice i Geoff Mulgan, The Open Book of Social Innovation, NESTA, London 2010.