Inter Mediolan

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Inter Mediolan
Internazionale Milano
Inter Mediolan
Pełna nazwa Football Club Internazionale Milano SpA
Przydomek Nerazzurri (Czarno-Niebiescy)
La Beneamata (Umiłowany)
Il Biscione (Wielki Zaskroniec)
Il Serpente (Wąż)
Barwy czarno-niebieskie
Data założenia 9 marca 1908
Debiut w najwyższej lidze 1908
Liga Serie A
Liga Mistrzów
Stadion Stadio Giuseppe Meazza (ew. San Siro)
Mediolan
Właściciel Suning Comerce Group
Prezes Zhang Jidong
Trener Stefano Pioli
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Trzeci
strój
Strona internetowa

Inter Mediolan (Football Club Internazionale Milano, Internazionale Milano Football Club, potocznie – Inter, przydomek – Nerazzurri) – włoski klub piłkarski z siedzibą w Mediolanie. Osiemnastokrotny mistrz tego kraju, siedmiokrotny zwycięzca Pucharu Włoch, trzykrotny triumfator Ligi Mistrzów i Pucharu Interkontynentalnego. Pierwotna nazwa klubu brzmiała Football Club Internazionale Milano, co oznaczało, że nowo powstała drużyna będzie otwarta zarówno na piłkarzy innych narodowości, tak jak i na Włochów. Barwy klubu to czarny i niebieski – ta tradycja przetrwała do dnia dzisiejszego.

Historia klubu[edytuj]

Początki klubu[edytuj]

Zespół Interu Mediolan w roku 1908

Historia Interu Mediolan jest związana z lokalnym rywalem – Milanem. Ten drugi klub powstał w 1899 roku i już na początku XX wieku zdobywał mistrzostwo Włoch. W 1908 Włoska Federacja Piłkarska wprowadziła przepis zakazujący obcokrajowcom występów w rozgrywkach mistrzowskich. Zakaz skłonił więc grupę postępowych działaczy Milanu do założenia nowego klubu. 9 marca 1908 odbyło się spotkanie na którym podjęto decyzję o utworzeniu Football Club Internazionale Milano. Słowo „międzynarodowy” określało charakter klubu, który miał być otwarty na przedstawicieli wszystkich nacji. W 1909 Federacja uchyliła zakaz i dopuściła do gry obcokrajowców[1]. Pierwszym kapitanem zespołu został Szwajcar – Hernst Manktl, a prezesem nowo powstałego klubu wybrano Giovaniego Paramithiottiego. Pierwsze mistrzostwo Inter zdobył już w 1910 roku – grającym trenerem był wówczas Virgilio Fossati. W kilku następnych latach Inter nie zdołał przebić się do finałowych rozgrywek. Do 1928 roku we Włoszech nie było wspólnej ligi – zespoły rywalizowały w rozgrywkach lokalnych i dopiero najlepsi grali między sobą o mistrzostwo kraju. Inter dwukrotnie wygrywał grupę regionalną, ale zdobycie drugiego mistrzostwa kraju uniemożliwiła mu I wojna światowa. Udało to się jednak w 1920 roku.

Zmiana nazwy[edytuj]

Po wojnie we Włoszech do władzy doszli faszyści pod wodzą Benito Mussoliniego, którym zaczął przeszkadzać charakter Interu, a konkretnie przymiotnik „międzynarodowy” w nazwie, który w dwudziestoleciu międzywojennym kojarzył się z komunizmem. Inter musiał więc połączyć się z innym mediolańskim klubem US Milanese – ta efemeryda występowała od 1929 roku jako Ambrosiana lub Ambrosiana-Inter. Nazwa pochodziła od świętego Ambrożego – byłego biskupa i patrona Mediolanu. Trzeci tytuł mistrzowski (pierwszy w Serie A) klub wywalczył w 1930 roku. W zespole debiutował wówczas jeden z najwybitniejszych włoskich piłkarzy – Giuseppe Meazza.

W latach 30. zawodnicy klubu prezentowali wysoką formę, ale trzykrotnie stawał im na drodze Juventus – to właśnie w tamtych latach miały początek słynne derby Włoch między Juventusem i Interem. Meazza bił strzeleckie rekordy, jednak nie zdobywał złotych medali w Serie A. Inter zdobył mistrzostwo ponownie w 1938 i 1940 roku. Ligowe triumfy przedzielił też zdobyty po raz pierwszy w historii klubu Puchar Włoch.

Po wojnie[edytuj]

Do oryginalnej nazwy klub wrócił w 1942 roku, lecz po wojnie na drużynę mówiono już po prostu Inter. „Nerazzurri” wciąż byli w czołówce Serie A, ale na drodze stawał im Juventus albo Milan. Wreszcie w latach 1953–1954 Inter po raz pierwszy zdobył dwa tytuły z rzędu. Zespół prowadził wówczas Alfredo Foni, a grali w nim m.in. świetny bramkarz Giorgio „Kamikaze” Ghezzi, szwedzki lewoskrzydłowy Lennart Skoglund, a w ataku szalał Węgier István Nyers. W następnych pięciu sezonach Inter nie stanowił już większego zagrożenia dla Juventusu.

Era wielkiego Interu[edytuj]

W 1960 roku do Mediolanu przeniósł się z Barcelony trener Helenio Herrera, który został twórcą największych sukcesów Interu. W 1961 roku ściągnął za sobą Hiszpana Luisa Suáreza – jednego z najlepszych wówczas piłkarzy świata.

Pierwszy tytuł z „Nerazzurri” Herrera zdobył w 1963 roku – mistrzostwo Włoch dało im przepustkę do Pucharu Europy Mistrzów Krajowych. Rozgrywki po raz pierwszy odbyły się w sezonie 1955/1956, więc Inter z Herrerą dopiero w nich debiutował. Nie był to jednak pierwszy występ w europejskich pucharach – Inter czterokrotnie już brał udział w Pucharze Miast Targowych (późniejszy Puchar UEFA), raz doszedł nawet do półfinału tych rozgrywek.

W sezonie 1963/64 Inter w Pucharze Mistrzów wyeliminował kolejno Everton F.C., AS Monaco, FK Partizan, a w półfinale Borussię Dortmund. W finale zaś pokonał 3:1 wielki Real Madryt, który wygrał pięć pierwszych edycji Pucharu Europy. Styl Interu określało się jako nowoczesny i skuteczny. Słynne „catenaccio”, czyli „rygiel” – defensywne ustawienie zespołu nastawione na kontratak przyniosło Interowi największe sukcesy w historii klubu. „Nerazzurri” co prawda nie zdobyli mistrzostwa Włoch – zajęli pierwsze miejsce w tabeli ex-aequo z Bologną, ale dodatkowy mecz – dziesięć dni po finale z Realem przegrali 0:2. Inter triumfował za to w Pucharze Interkontynentalnym. Rywalizacja z Independiente Buenos Aires zakończyła się dopiero w trzecim, decydującym meczu na neutralnym stadionie w Madrycie. Inter wygrał 1:0.

Na latach 1964–1965 przypada najlepszy jak dotąd sezon w dziejach klubu. Inter wywalczył swój dziewiąty tytuł mistrza Włoch, ponownie zdobył PEMK oraz Puchar Interkontynentalny. Mógł uzyskać nawet jedno trofeum więcej, ale w finale Pucharu Włoch przegrał w Rzymie z Juventusem 0:1. W Serie A Inter przegrał w sezonie 1964/1965 tylko dwa mecze i wyprzedził Milan o trzy punkty.

W finale rozgrywek europejskich dokładnie rok po zwycięstwie nad Realem, „Nerazzurri” pokonali 1:0 Benficę na własnym stadionie San Siro. W finale Pucharu Interkontynentalnego Independiente przegrało natomiast z Interem po raz drugi.

W 1966 roku Inter zdobył dziesiąte mistrzostwo Włoch i uzyskał prawo do noszenia na koszulkach złotej gwiazdki (patrz: scudetto). W Pucharze Europy mediolańczycy odpadli w półfinale po potyczkach z Realem. W kolejnych latach mediolańczycy nie wrócili już na szczyt. W sezonie 1966/1967 mistrzostwo Włoch przegrali o punkt z Juventusem. Zresztą na własne życzenie, bo w ostatniej kolejce ulegli 0:1 na wyjeździe przeciętnej Mantovie. Inter do końca walczył teraz o Puchar Europy – w ćwierćfinale wziął rewanż na Realu i wyeliminował „Królewskich”, wygrywając 2:0 na Santiago Bernabeu. W finale w Lizbonie czarno-niebiescy wygrywali z Celtikiem 1:0 po bramce Sandra Mazzoli z karnego już w siódmej minucie, ale potem taktyka „catenaccio” nie zdołała powstrzymać Szkotów, którzy strzelili dwa gole.

Upadek z piedestału[edytuj]

W 1968 roku Herrera zamienił Inter na AS Romę, odszedł prezes Angelo Moratti i dominacja „Nerazzurrich” definitywnie się skończyła. Zespół prowadzi Alfredo Foni, potem pojawił się kolejny Herrera – Heriberto, niespokrewniony jednak z Helenio Herrerą i dopiero Giovanni Invernizzi w 1971 roku wrócił z Interem na szczyt. W zespole wciąż grali Jair, Mazzola i fenomenalny obrońca Giacinto Facchetti, którzy rok później doprowadzili Inter do kolejnego finału Pucharu Europy. 31 maja 1972 roku na stadionie w Rotterdamie mediolańczyków pokonał jednak Ajax Amsterdam z genialnym Johannem Cruyffem, który zdobył oba gole. Przez kolejnych osiem sezonów „Nerazzurri” ani razu nie zakończyli sezonu na podium Serie A. Na kolejny finał europejskich rozgrywek czekali osiemnaście lat. W najważniejszych rozgrywkach, Pucharze Europy (obecna Liga Mistrzów), mediolańczycy musieli jednak czekac do maja 2010 gdzie na Santiago Bernabeu wygrali z Bayernem Monachium 2:0.

Tytuł po dziewięciu latach[edytuj]

W sezonie 1976/1977 „Nerazzurri” doszli do finału Pucharu Włoch, w którym przegrali 0:2 z lokalnym rywalem, Milanem. Rok później to już Inter zdobył jednak swój drugi puchar, po zwycięstwie 2:1 z SSC Napoli. Dwa lata później klub zdobył dwunaste mistrzostwo Włoch, po kolejnej dwuletniej przerwie „Nerazzurri” wywalczyli krajowy puchar. Wielki sukces odniosło też pięciu piłkarzy Interu, którzy z reprezentacją Włoch zdobyli w 1982 roku mistrzostwo świata. Byli to Alessandro Altobelli, Ivano Bordon, Giampero Marini, Gabriele Oriali i młodziutki Giuseppe Bergomi, który w latach 80. i 90. był następcą Facchetiego. Po dwóch triumfach w lidze Inter jednak znów wpadł w dołek. Odszedł trener Eugenio Bersellini, w następnych sezonach szkoleniowców zmieniano pięć razy, a największymi osiągnięciami były dwa trzecie miejsca. Przełom nastąpił w 1986 roku, gdy trenerem Interu został Giovanni Trapattoni. Jeden z najlepszych włoskich szkoleniowców w historii miał odbudować wielki Inter. Przez pierwsze dwa sezony postępów nie było, ale kiedy zespół wzmocnili Niemcy, Lothar Matthaeus i Andreas Brehme, Inter zdominował rozgrywki Serie A, wyprzedzając drugie w tabeli Napoli o 11 punktów! Trzynaste mistrzostwo Włoch zostało wywalczone w wielkim stylu.

Powrót do Europy[edytuj]

Na następny triumf w lidze włoskiej „Nerazzurri” mieli czekać najdłużej, bo aż 17 lat. W lata 90. Inter wkraczał z ogromnymi ambicjami – miał w składzie Matthaeusa, który był wówczas jednym z najlepszych pomocników na świecie, a niemieckie trio dopełnili obrońca Brehme i napastnik Jürgen Klinsmann. Co prawda w Serie A w latach 1990 i 1991 mediolańczycy zajmowali trzecie miejsce, ale za to znów wygrywali w Europie. W 1991 roku – po raz pierwszy w historii klubu – zdobyli Puchar UEFA (po zwycięstwie w finale z Romą). Potem drużyna przez kilka lat znów grała w kratkę. I biła rekordy zmian na stanowisku trenera. W ciągu trzynastu lat takich roszad było aż 18, a mimo to zespół grał źle – sezon 1993/1994 Inter zakończył dopiero na trzynastym miejscu, najgorszym w historii klubu. Udało się za to zdobyć Puchar UEFA. W finałowym dwumeczu „Nerazzurri” pokonali Austrię Salzburg 2:0. W pierwszym spotkaniu bramkę zdobył Nicola Berti, w rewanżowym – Wim Jonk.

Era Massimo Morattiego[edytuj]

W lidze nastały chude lata dla Interu. Największa zmiana nastąpiła w 1995 roku – prezydenta Ernesto Pellegriniego (szefował od 1984 roku) zastąpił Massimo Moratti – syn Angelo, który prezesował Interowi w czasach wielkiej ery lat 60. Młodszy z klanu Morattich dał się poznać w kolejnych latach z dwóch stron – jako najbardziej rozrzutny prezydent europejskich klubów oraz jako najbardziej niecierpliwy. Za brak wyników po wydaniu setek milionów euro płacili trenerzy, których Moratti zmieniał jak rękawiczki. Pierwsze trofeum Inter Morattiego zdobył, kiedy do Mediolanu przeszedł najlepszy wówczas piłkarz na świecie – Ronaldo. Brazylijski napastnik prowadził „Nerazzurrich” do zwycięstwa z Pucharze UEFA w sezonie 1997/1998. I znów nastąpiło sześć lat posuchy w których Inter tylko dwa razy znajdował się na podium Serie A. Dopiero w 2005 roku, kiedy nikt w Mediolanie nie pamiętał już o Ronaldo gole strzelał inny Brazylijczyk, Adriano, a zespół prowadził Roberto Mancini, Inter zdobył Puchar Włoch pokonując w finałowym dwumeczu Romę. Rok później „Nerazzurri” powtórzyli sukces po ponownym zwycięstwie nad Romą. Ważniejszy był jednak czternasty tytuł mistrzowski. Po ujawnieniu afery Calciopoli Juventus i Milan otrzymały tak duże kary punktowe, że tytuł przypadł trzeciemu w tabeli Interowi. Sezon 2006/2007 mediolańczycy rozpoczęli nieźle, a w jego połowie grali wręcz fantastycznie. Wygrali aż 14 meczów z rzędu[2] i pobili tym samym rekord Serie A. Inter błyszczał w lidze. Złośliwi mówili jednak, że nie sztuka wygrywać, kiedy w stawce brakuje zdegradowanego do Serie B Juventusu, a ukarany ujemnymi punktami Milan dostał zadyszki przy odrabianiu strat i utknął w środku tabeli. Inter mimo to dominował – przegrał tylko jeden z 38 meczów, zdobył 97 punktów i o 22 wyprzedził drugą w tabeli Romę. W Lidze Mistrzów mediolańczycy odpadli jednak już w 1/8 finału po dramatycznym, zakończonym bójką dwumeczu z Valencią. Wynik 2:2 promował Hiszpanów dzięki golom strzelonym na wyjeździe. W sezonie 2007/2008 Inter potwierdzał swoją dominacje we włoskiej lidze. Po porażce z Liverpool FCem w 1/8 Ligi Mistrzów drużyna czarno-niebieskich zaczęła przechodzić lekki kryzys i dopiero po zwycięstwie z AC Parmą w ostatniej kolejce 2:0 i dwóch bramkach Zlatana Ibrahimovicia „Nerazzurri” zapewnili sobie mistrzowski tytuł. W finale Pucharu Włoch po raz czwarty z rzędu zmierzyli się z AS Romą, po zaciętej walce przegrywając w Rzymie 2:1 (w tym sezonie rozgrywany był tylko jeden mecz finałowy). Mecz ten wzbudził nieco kontrowersji, wielu twierdziło bowiem, że druga bramka Romy padła tuż po faulu na zawodniku Interu, a Mirko Vucinic przez pewien czas grał z dwiema żółtymi kartkami (choć nie jest pewne, czy sędzia faktycznie zapisał go w pierwszej połowie na żółtym kartoniku). Po tym sezonie na ławce trenerskiej Roberto Manciniego zastąpił José Mourinho Sezon 2008/09 w lidze był dla Nerazzurrich udany. Inter na 3 kolejki przed końcem rozgrywek (wygrana ze Sieną 3-0) zapewnił sobie po raz 4. z rzędu tytuł mistrza włoskiej Serie A – jest to także 17. w historii klubu mistrzostwo w ramach najwyższej klasy włoskiej klubowej piłki nożnej. W Lidze Mistrzów Inter znów odpadł w 1/8 finału. Tym razem pogromcą mistrza Włoch był Manchester United. W Mediolanie padł bezbramkowy remis, na wyjeździe Inter przegrał 2:0.

Potrójna korona, sezon 2009/2010[edytuj]

Przed rozpoczęciem sezonu 2009/2010 Inter był aktywny w okienku transferowym. Przybyli m.in. Wesley Sneijder, Diego Milito, Lúcio, Thiago Motta i Samuel Eto’o. Odeszli m.in. Zlatan Ibrahimović, Julio Ricardo Cruz, Maxwell, Hernan Crespo i Luís Figo.

Sezon Nerazzurri rozpoczęli 8 sierpnia od przegranej 2:1 z Lazio w Superpucharze na arenie olimpijskiej w Pekinie. Rozgrywki ligowe zainaugurowali 23 sierpnia remisem 1:1 z AS Bari na Giuseppe Meazza. W następnej kolejce fani Interu mogli już mieć powody do zadowolenia. Czarno-niebiescy pokonali wtedy słabo grający A.C. Milan 4:0. Pierwszą porażkę w lidze podopieczni José Mourinho zaliczyli 26.09 w Genui przegrywając z Sampdorią 1:0. Z grupy w Lidze Mistrzów Inter wyszedł z drugiego miejsca ustępując Barcelonie i wyprzedzając Rubin Kazań i Dynamo Kijów. Nerazzurri awansowali dalej, pokonując Chelsea 2:1 na GM i 1:0 na SB. W ćwierćfinale wyeliminowali CSKA Moskwa wygrywając dwa razy 1:0. W pierwszym meczu półfinałowym zawodnicy Interu na własnym stadionie pokonali Barcelonę 3-1 (1-1) po bramkach Wesley Sneijdera, Maicona i Diega Milito, dla Barcelony trafił Pedro. 28 kwietnia 2010 klub awansował do finału Ligi Mistrzów po zwycięstwie w pierwszym meczu 3:1 i porażce w drugim 0:1 z FC Barcelona. 5 maja 2010 po zwycięstwie nad Romą w finale Pucharu Włoch Inter mógł świętować pierwszy tytuł w tym sezonie. 16 maja 2010 Inter zdobył Scudetto w ostatniej kolejce wygrywając ze Sieną 1:0 na wyjeździe. Nerrazzuri zdobyli 82 punkty 24 zwycięstwami, 10 remisami i 4 porażkami (na wyjeździe), wyprzedzili Romę 2 punktami. Bilans bramek: 75-34 (najmniej straconych w Serie A). Był to drugi i ostatni sezon Interu z José Mourinho. 10 czerwca 2010 nowym trenerem Interu został oficjalnie Rafael Benítez[3].

Finał Ligi Mistrzów 2010

22 maja 2010
20:45 CET
Bayern Monachium Niemcy 0:2
0:1
Włochy Inter Mediolan Estadio Santiago Bernabéu, Madryt  
Diego Milito Bramka 35'70' Widzów: 80.000
Sędzia: Anglia Howard Webb

Bayern: 22-Hans-Jörg Butt – 21-Philipp Lahm, 5-Daniel van Buyten, 6-Martin Demichelis, 28-Holger Badstuber – 10-Arjen Robben, 17-Mark van Bommel, 31-Bastian Schweinsteiger, 8-Hamit Altıntop (63. 18-Miroslav Klose) – 25-Thomas Müller, 11-Ivica Olic (74. 33-Mario Gómez)
Inter: 12-Júlio César – 13-Maicon, 6-Lucio, 25-Walter Samuel, 26-Christian Chivu (68. 5-Dejan Stanković) – 4-Javier Zanetti 10-Wesley Sneijder, 19-Esteban Cambiasso – 9-Samuel Eto’o 22-Diego Milito (90. 23-Marco Materazzi), 27-Goran Pandew (79. 11-Sulley Muntari)
Yellow card.svg Demichelis (26.faul),Yellow card.svg van Bommel (78.faul) – Chivu (30.faul) Red card.svg van Bommel (87.faul)

Skład na Finał Ligi Mistrzów 2010
Ławka rezerwowych: Stanković (68' → Chivu), Muntari (79' → Pandew), Materazzi(92' → Milito), Toldo, Cordoba, Balotelli, Mariga

Trener: José Mourinho

Mecz finałowy został rozegrany 22 maja 2010 na Estadio Santiago Bernabéu w Madrycie. Obiekt ten gościł decydujący mecz rozgrywek Ligi Mistrzów UEFA (wcześniej Pucharu Europy Mistrzów Klubowych) po raz czwarty – po finałach edycji 1956/1957, 1968/1969 i 1979/1980. Pierwszy raz zwycięzca tych rozgrywek został wyłoniony w sobotę (dotychczas spotkania finałowe rozgrywano w środy)[4].

Ostatnie lata[edytuj]

Sezon 2010/11[edytuj]

Wkrótce po zwycięstwie nad Bayernem Jose Mourinho postanowił opuścić klub i związać się z Realem Madryt do czego doszło 28 maja 2010 r[5]. Na jego następcę wybrano pozostającego bez zajęcia Rafaela Beníteza, który podpisał z Interem dwuletni kontrakt. 21 sierpnia Nerazzurri w finale Superpucharu Włoch ograli 3:1 Romę i zdobyli tym samym czwarte trofeum w jednym roku. 27 sierpnia w meczu o Superpuchar Europy Inter został zatrzymany przez Atlético Madryt, które w Monaco odniosło zwycięstwo pokonując zdobywcę Pucharu Ligi Mistrzów 2:0. Porażka w tym spotkaniu rozwiała marzenia o powtórzeniu ubiegłorocznego osiągnięcia FC Barcelony, która zdobyła 6 trofeów w trakcie jednego roku. W grudniu 2010 r. Inter obsunął się na 6 pozycję w Serie A przegrywając z Milanem, Chievo i Lazio w lidze oraz ulegając Tottenhamowi w rywalizacji grupowej Ligi Mistrzów. Pomimo tych niepowodzeń Nerazzurri zdobyli po zwycięstwie nad TP Mazembe Klubowe Mistrzostwo Świata. Jednakże sukces w KMŚ nie uratował Beníteza, który 23 grudnia 2010 r. został zwolniony. Na jego miejsce zatrudniono Leonardo. W czasie zimowego okienka transferowego Inter pozyskał: Andreę Ranocchię, Juana Jesusa, Giampaolo Pazziniego, Philippe Coutinho i Yuto Nagatomo. Początek pracy Brazylijczyka był obiecujący ponieważ zespół odniósł serię 5 zwycięstw z rzędu zakończonych porażką z Udinese. Na właściwe tory udało się powrócić Nerazzurrim w meczu z Palermo, choć do połowy to Sycylijczycy prowadzili 2:0, ale właśnie wtedy pokazał swój kunszt debiutujący Pazzini strzelając dwie bramki i wywalczając rzut karny. Ogółem w pierwszych 13 meczach pod wodzą Leonardo zespół zdobył 33 punkty co jest rekordowym osiągnięciem we Włoszech. W 1/8 Ligi Mistrzów Mediolańczycy zmierzyli się z Bayernem Monachium. Po pierwszym meczu przegranym na Guiseppe Meazza 0:1 Il Biscione zdołali się podnieść i wygrać w Monachium 3:2. 2 kwietnia ponowna porażka z Milanem pozbawiła Nerazzurrich złudzeń o kolejnym scudetto. W ćwierćfinale Champions League zespół trafił na świetnie wtedy dysponowane Schalke, które wygrało dwukrotnie 5:2 i 2:1 z La Beneamata. Sezon 2010/11 Inter zakończył na drugim miejscu w Serie A oraz zwycięstwie w finale Pucharu Włoch z Palermo 3:1.

Sezon 2011/12[edytuj]

Przed sezonem 2011/12 Massimo Moratti mając na uwadze zasady finansowego fair-play zdecydował się przyjąć ofertę Anży Machaczkała i wyraził zgodę na transfer Samuela Eto’o do Rosji[6]. Zimą odszedł z klubu także Thiago Motta, który chciał odejść już znacznie wcześniej. Ostatecznie Włoch zasilił PSG. Innym pomocnikiem, który odszedł z drużyny był Sulley Muntari, który dołączył do Milanu. Po nieudanej przygodzie Rafaela Beníteza w Interze, drużynę przejął Leonardo. Mało doświadczony w pracy trenerskiej Brazylijczyk wniósł do szatni Interu dużo entuzjazmu, dzięki czemu Interowi udało się uratować sezon. Pod jego wodzą Nerazzurri zajęli drugie miejsce w Serie A i zdobyli Puchar Włoch. Wydawało się, że zostanie on w Interze, co było w planach Massimo Morattiego. On sam miał jednak inne plany i 6 dni przed rozpoczęciem okresu przygotowawczego postanowił zamienić stanowisko trenera Interu na stadnowisko dyrektora sportowego PSG. Inter musiał znaleźć nowego szkoleniowca. Następcą Brazylijczyka został Gian Piero Gasperini, którego kadencja jako trenera Interu trwała bardzo krótko. Spowodowane było to m.in. porażką w meczu o Superpuchar Włoch z Milanem 2:1 oraz fatalnym startem w Serie A. Gasperiniego zastąpił Claudio Ranieri i pod wodzą doświadczonego Włocha, Nerazzurri zaczęli w końcu wygrywać. Dobre mecze przeplatali słabymi, jednak do końca roku 2011 Inter odbudował się na tyle, że wciąż liczył się w walce o Mistrzostwo, choć jego szanse na triumf określane były znacznie niżej od szans Milanu i Juventusu. W Lidze Mistrzów Nerazzurri wywalczyli awans z grupy, lecz przeszkodą nie do przejścia okazała się w fazie pucharowej Olympique Marsylia. W 2012 roku kiedy to Inter popadł w kryzys, wszystko co zostało zbudowane na nowo rozleciało się. Najczarniejszym miesiącem był luty, ponieważ właśnie wtedy Inter przegrał wszystkie mecze w tym miesiącu, 5 spotkań z rzędu. Wówczas stało się jasne, że dni Claudio Ranieriego w Interze są policzone. Pytaniem było tylko to, kiedy i kto go zastąpi. Ostatecznie miarka przebrała się po porażce w Turynie z Juventusem i Ranieri został zwolniony. Trzecim z kolei trenerem Interu w tym sezonie został młody i niedoświadczony w pracy na takim poziomie – Andrea Stramaccioni. Stramaccioni tchnął w Inter entuzjazm i dodał do gry sporo polotu. Dzięki fantastycznej postawie Interu w meczu derbowym, w którym to zdecydowanie pokonali Milan, a także wcześniejszym meczom, w których Inter prezentował się obiecująco, Stramaccioni został zapewniony o pozostaniu w klubie na kolejny sezon.

Sezon 2012/13[edytuj]

W letnim okienku transferowym sezon 2012/13 do klubu sprowadzono Rodrigo Palacio, Matíasa Silvestre, Samira Handanovičia oraz Antonio Cassano. Zespół opuściło dwóch doświadczonych graczy (Júlio César oraz Maicon), którzy podpisali kontakty z angielskimi klubami. Ponadto z zespołem rozstał się Giampaolo Pazzini, który przeniósł się do Milanu. Zimą tego samego sezonu klub zasili Mateo Kovačić, Zdravko Kuzmanović oraz Tommaso Rocchi, natomiast sprzedani zostali Philippe Coutinho i Wesley Sneijder. Mimo tak wielu transferów i odmłodzeniu kadry Inter zajął dziewiąte miejsce z dorobkiem zaledwie 54 punktów na koncie.

Nowy właściciel, nowe otwarcie[edytuj]

Sezon 2013/14[edytuj]

W sezonie 2013/14 nowym szkoleniowcem zespołu został Walter Mazzarri. Latem sprowadził on do klubu Hugo Campagnaro, Ishaka Belfodila, Mauro Icardiego oraz Rolando. Po siedmiu kolejkach Inter zajmował czwarte miejsce w tabeli, z dorobkiem 14 punktów. Zespół zaliczył 4 zwycięstwa m.in. 7:0 nad US Sassuolo, 3:0 nad Calcio Catanią czy 2:1 nad Fiorentiną.

W międzyczasie dotychczasowy właściciel Interu, Massimo Moratti sprzedał akcje klubu indonezyjskiemu biznesmenowi, Erickowi Thohirowi. 43-letni Indonezyjczyk to specjalista od przejmowania klubów sportowych. Zanim przejął 70 proc. udziałów Interu, wcześniej podobne operacje przeprowadził z Washington DC United w lidze piłkarskiej USA oraz z Philadelpia 76ers w lidze koszykarzy NBA. Według włoskich mediów pakiet akcji Nerazzurrich kosztował go 100 mln euro, z czego 75 mln biznesmen zapłacił w dniu transakcji. 68-letni Moratti pozostał prezesem honorowym Interu.

Na boisku jednak Interowi nadal nie szło zbyt dobrze. Mazzarri był krytykowany nie tylko za wyniki, ale także za uparte przywiązanie do rozwiązań taktycznych, które nie przynosiły oczekiwanych efektów. Ostatecznie zespół zajął 5 miejsce w rozgrywkach, zdobywając 60 punktów, a tracąc do mistrzowskiego Juventusu aż 42 pkt.

Sezon 2014/15

Podczas letniego Mercato dokonano kilku ciekawych transferów, stawiając na uznane w piłkarskim świecie nazwiska. Z Arsenalu wypożyczono Lukasa Podolskiego, z Bayernu zakupiono Xherdana Shaqiriego, zaś z Anglii przywędrowali do Mediolanu Gary Medel oraz Nemanja Vidić, który został zakontraktowany jako wolny zawodnik po zakończeniu kontraktu z Manchesterem United. Pomimo obiecujących wzmocnień drużyny, wyniki nie były obiecujące. Po kilku słabszych spotkaniach cierpliwość wobec trenera się skończyła, co doprowadziło do zwolnienia Mazzarrego jeszcze w listopadzie 2014 roku. Jego następcą został Roberto Mancini, który w ten sposób powrócił na Giuseppe Meazza po kilku latach pracy na obczyźnie. Włoski szkoleniowiec zmienił taktykę oraz zdecydowanie odmienił grę Interu – odważną i ofensywną. Sezonu nie udało się już uratować, jednak zmiana trenera i stylu gry przywróciła nadzieję kibicom Nerrazurri. Ostatecznie zespół zajął 8 miejsce w lidze, ze stratą ponad trzydziestu punktów do mistrza Włoch.

Sezon 2015/16

Zakupienie Geoffrey’a Kondogbii, Joao Mirandy, Felipe Melo, Stevana Joveticia, Jeisona Murillo, Ivana Perisicia, a także wypożyczenia Adema Ljajicia, czy Alexa Tellesa to ruchy transferowe latem 2015 roku. Do Realu Madryt za 35 mln euro odszedł Mateo Kovacić, który nie potrafił w pełni rozwinąć swego talentu na San Siro. Ponadto z zespołem pożegnali się m.in. Hernanes, Obi, Mbaye, Duncan, Kuzmanović i Shaqiri. Przebudowa zespołu przyniosła dobre wyniki już na początku sezonu. Mając komplet punktów po prestiżowym zwycięstwie derbowym z Milanem już po trzech kolejkach Inter został liderem Serie A.

Sukcesy[edytuj]

Trofea międzynarodowe[edytuj]

Zdobyte trofea w rozgrywkach międzynarodowych
(Stan na 31-05-2012)
Rozgrywki Osiągnięcie Razy Sezon(y)
FIFA Club World Cup.svg
Klubowe Mistrzostwo Świata
zdobywca 1 2010
finalista 0

Puchar Interkontynentalny
zdobywca 2 1964, 1965
finalista 1 1968
Coppacampioni.png
Liga Mistrzów
(Puchar Europy)
zdobywca 3 1964, 1965, 2010
finalista 2 1967, 1972
UEFA Cup (adjusted).png
Liga Europy
(Puchar UEFA)
zdobywca 3 1991, 1994, 1998
finalista 1 1997
Coppacoppe.png
Puchar Zdobywców
zdobywca 0
finalista 0
ćwierćfinalista 2 1979, 1983
Supercup.png
Superpuchar UEFA
zdobywca 0
finalista 1 2010
Coppa Intertoto.svg
Puchar Intertoto
zdobywca 0
finalista 0
UEFA - Inter-Cities Fairs Cup.svg
Puchar Miast Targowych
zdobywca 2 1951, 1956
finalista 0

Trofea krajowe[edytuj]

Zdobyte trofea w rozgrywkach Włoch
(Stan na 31-05-2012)
Rozgrywki Osiągnięcie Razy Sezon(y)
Scudetto.svg
Mistrzostwo
I miejsce 18 1910, 1920, 1930, 1938, 1940, 1953, 1954, 1963, 1965, 1966Star*.svg, 1971, 1980, 1989, 2006*, 2007, 2008, 2009, 2010
II miejsce 14 1933, 1934, 1935, 1941, 1949, 1951, 1962, 1964, 1967, 1970, 1993, 1998, 2003, 2011
III miejsce 15 1915, 1939, 1950, 1952, 1956, 1959, 1961, 1983, 1985, 1987, 1990, 1991, 1997, 2002, 2005
Coccarda Coppa Italia.svg
Puchar
zdobywca 7 1939, 1978, 1982, 2005, 2006, 2010, 2011
finalista 6 1959, 1965, 1977, 2000, 2007, 2008
Supercoppaitaliana.png
Superpuchar
zdobywca 5 1989, 2005, 2006, 2008, 2010
finalista 4 2000, 2007, 2009, 2011

II liga
I miejsce 0**
II miejsce 0
III miejsce 0

* W 2006 roku Inter zdobył mistrzostwo dzięki ukaraniu w aferze Calciopoli Juventusu, który kosztem Nerazzurrich stracił tytuł mistrzowski.
** W sezonie 1921/1922 pomimo zajęcia ostatniego miejsca w tabeli Inter uniknął spadku do niższej ligi dzięki zmianie regulaminu rozgrywek.

Inne trofea[edytuj]

  • Puchar Federalny:
    • 3 miejsce: 1916
  • Puchar Regionalny Lombardii:
    • finalista (1x): 1917
  • Puchar Mauro:
    • finalista (1x): 1918
  • Trofeum Pirelli:
    • zdobywca (11x): 1996, 1997, 2000, 2001, 2002, 2003, 2006, 2007, 2008, 2009, 2010
    • finalista (10x): 1998, 1999, 2004, 2005
  • Trofeo TIM:
    • zdobywca (8x): 2002, 2003, 2004, 2005, 2007, 2010, 2011, 2012
    • finalista (4x): 2001, 2006, 2008, 2009

Stadion[edytuj]

Oprawa kibiców Interu.
 Osobny artykuł: Stadion Giuseppe Meazzy.

Stadionem, na którym zespół Interu Mediolan rozgrywa swoje mecze jest Stadion Giuseppe Meazzy o pojemności 85 700 miejsc. Jest to stadion miejski, więc na tym samym obiekcie rozgrywa swoje spotkania drugi mediolański klub – AC Milan.

Tradycyjny sektor kibiców Milanu to Curva Sud (Zakole Południowe), a kibiców Interu – Curva Nord (Zakole Północne).

Budowa stadionu została rozpoczęta w grudniu 1925 roku. Inauguracja nastąpiła 19 września 1926, kiedy to Inter wysoko pokonał Milan 6:3. Pierwotnie stadion nosił nazwę „San Siro” – od nazwy dzielnicy w której został wybudowany. W 1981 roku obiekt został nazwany imieniem słynnego gracza Interu – Giuseppe Meazzy. Mimo to kibice używają częściej łatwiejszej i pierwotnej nazwy stadionu.

W klasyfikacji UEFA San Siro jest jednym z 26 stadionów ocenionych na 5 gwiazdek (najwyższa klasa).

  • Pojemność: 85 700 miejsc
  • Długość boiska: 105 m
  • Szerokość boiska: 68 m
  • Adres stadionu: Via Piccolomini, 5 20151 Milano

Statystyki[edytuj]

  • Lokalnym rywalem Interu Mediolan jest A.C. Milan. Obydwa te kluby dzielą ze sobą stadion San Siro. Mecze derbowe pomiędzy Interem a Milanem liczą już 215 spotkań. Biorąc ogólne zestawienie spotkań, bilans jest korzystniejszy dla Interu: 76 razy wygrywał Inter, natomiast Milan odnotował 74 zwycięstwa. 65 razy mecze zakończyły się remisem. W tych meczach Inter zdobył 291 bramek, a Milan strzelił 287 gole.
  • Mecze pomiędzy Interem a Juventusem są określane mianem derbów D’Italia. Spotkania pomiędzy tymi dwoma zespołami były rozgrywane 225 razy. Inter odnotował 69 zwycięstwa, natomiast Juventus – 100. 56 meczów zakończyło się remisem. W tych wszystkich spotkaniach Inter strzelił 279 bramek, a Juventus 321goli.
  • Tytuł mistrza Włoch w 2006 roku Inter zdobył dzięki ukaraniu w aferze korupcyjnej Juventusu, który kosztem Nerazzurrich stracił tytuł mistrzowski. Przyznanie tytułu Interowi wzbudziło pewne kontrowersje, jednak przez wielu obserwatorów zostało uznane za słuszne. Władze Interu określiły przyznanie tytułu dla Czarno-niebieskich mianem Scudetto sprawiedliwych.
  • Zastrzeżonym numerem w zespole Interu Mediolan jest numer 3, w którym w latach 1960–1978 występował Giacinto Facchetti oraz numer 4, z którym grał Javier Zanetti w latach 1995–2014
  • Jedyny klub grający nieprzerwanie w Serie A – pomimo zajęcia w sezonie 1921/1922 ostatniego miejsca w tabeli Inter uniknął spadku do niższej ligi dzięki zmianie regulaminu rozgrywek (tzw. Compromesso Colombo)[7].

Rekordziści[edytuj]

Serie A[edytuj]

Najwięcej występów

Najwięcej bramek

Europejskie puchary[edytuj]

Najwięcej występów

Najwięcej bramek

Puchar Włoch[edytuj]

Najwięcej występów

Najwięcej bramek

Ogółem[edytuj]

Najwięcej występów

Najwięcej bramek

Prezesi klubu[edytuj]

Lp. Imię i nazwisko Okres urzędowania
1.
Zjednoczone Królestwo Włoch Giovanni Paramithiotti
1908
1909
2.
Zjednoczone Królestwo Włoch Ettore Strauss
1909
1910
3.
Zjednoczone Królestwo Włoch Carlo De Medici
1910
1912
4.
Zjednoczone Królestwo Włoch Emilio Hirzel
1912
1914
5.
Zjednoczone Królestwo Włoch Luigi Ansbacher
1914
1914
6.
Zjednoczone Królestwo Włoch Giuseppe Visconti Di Modrone
1914
1919
7.
Zjednoczone Królestwo Włoch Giorgio Hulss
1919
1920
8.
Zjednoczone Królestwo Włoch Francesco Mauro
1920
1923
9.
Zjednoczone Królestwo Włoch Enrico Olivetti
1923
1926
10.
Zjednoczone Królestwo Włoch Senatore Borletti
1926
1929
11.
Zjednoczone Królestwo Włoch Ernesto Torrusio
1929
1930
Lp. Imię i nazwisko Okres urzędowania
12.
Zjednoczone Królestwo Włoch Oreste Simonotti
1930
1932
13.
Zjednoczone Królestwo Włoch Ferdinando Pozzani
1932
1942
14.
Zjednoczone Królestwo Włoch Carlo Masseroni
1942
1955
15.
Włochy Angelo Moratti
1955
1968
16.
Włochy Ivanoe Fraizzoli
1968
1984
17.
Włochy Ernesto Pellegrini
1984
1995
18.
Włochy Massimo Moratti
1995
2004
19.
Włochy Giacinto Facchetti
2004
2006
20.
Włochy Massimo Moratti
2006
2013
21.
Włochy Erick Thohir
2013
urzęduje

Trenerzy klubu[edytuj]

Lp. Imię i nazwisko Okres urzędowania
1.
Zjednoczone Królestwo Włoch Virgilio Fossati
1909
1915
2.
Zjednoczone Królestwo Włoch Francesco Mauro
1919
1920
3.
Zjednoczone Królestwo Włoch Nino Resegotti
1920
1920
4.
Anglia Bob Spotishwood
1922
1924
5.
Zjednoczone Królestwo Włoch Paolo Schiedler
1924
1926
6.
Królestwo Węgier (1920–1946) Arpad Veisz
1926
1928
7.
Królestwo Węgier (1920–1946) József Viola
1928
1929
8.
Królestwo Węgier (1920–1946) Arpad Veisz
1929
1931
9.
Królestwo Węgier (1920–1946) István Tóth
1931
1932
10.
Królestwo Węgier (1920–1946) Arpad Veisz
1932
1934
11.
Królestwo Węgier (1920–1946) Gyula Feldmann
1934
1936
12.
Zjednoczone Królestwo Włoch Albino Carraro
1936
1936
13.
Zjednoczone Królestwo Włoch Armando Castellazzi
1936
1938
14.
Federalne Państwo Austriackie Tony Cargnelli
1938
1940
15.
Zjednoczone Królestwo Włoch Giuseppe Peruchetti
1940
1941
16.
Zjednoczone Królestwo Włoch Italo Zamberletti
1941
1941
17.
Zjednoczone Królestwo Włoch Ivo Fiorentini
1941
1942
18.
Zjednoczone Królestwo Włoch Giovanni Ferrari
1942
1943
19.
Włochy Carlo Carcano
1945
1947
20.
Włochy Nino Nutrizio
1947
1947
21.
Włochy Giuseppe Meazza
1947
1948
22.
Włochy Carlo Carcano
1948
1948
23.
Walia John Astley
1948
1949
24.
Włochy Giulio Cappelli
1949
1950
25.
Włochy Aldo Olivieri
1950
1952
26.
Włochy Alfredo Foni
1952
1955
27.
Włochy Aldo Olivieri
1955
1956
28.
Włochy Giuseppe Meazza
1956
1956
29.
Włochy Annibale Frossi
1956
1957
30.
Włochy Luigi Ferrero
1957
1957
31.
Włochy Giuseppe Meazza
1957
1957
32.
Anglia Jesse Carver
1957
1958
33.
Włochy Giuseppe Bigogno
1958
1959
34.
Włochy Aldo Campatelli
1959
1960
35.
Włochy Camillo Achilli
1960
1960
36.
Włochy Giulio Cappelli
1960
1960
37.
Argentyna Helenio Herrera
1960
1968
38.
Włochy Alfredo Foni
1968
1969
39.
Argentyna Helenio Herrera
1969
1970
40.
Włochy Giovanni Invernizzi
1970
1973
Lp. Imię i nazwisko Okres urzędowania
41.
Włochy Enea Masiero
1973
1973
42.
Argentyna Helenio Herrera
1973
1974
43.
Włochy Enea Masiero
1974
1974
44.
Państwo Hiszpańskie Luis Suárez Miramontes
1974
1975
45.
Włochy Giuseppe Chiappella
1975
1977
46.
Włochy Eugenio Bersellini
1977
1982
47.
Włochy Rino Marchesi
1982
1983
48.
Włochy Luigi Radice
1985
1984
49.
Włochy Ilario Castagner
1984
1986
50.
Włochy Mario Corso
1986
1986
51.
Włochy Giovanni Trapattoni
1986
1991
52.
Włochy Corrado Orrico
1991
1992
53.
Hiszpania Luis Suárez Miramontes
1992
1992
54.
Włochy Osvaldo Bagnoli
1992
1994
55.
Włochy Giampiero Marini
1994
1994
56.
Włochy Ottavio Bianchi
1994
1995
57.
Hiszpania Luis Suárez Miramontes
1995
1995
58.
Anglia Roy Hodgson
1995
1997
59.
Włochy Luciano Castellini
1997
1997
60.
Włochy Gigi Simoni
1997
1998
61.
Rumunia Mircea Lucescu
1998
1999
62.
Włochy Luciano Castellini
1999
1999
63.
Anglia Roy Hodgson
1999
1999
64.
Włochy Marcello Lippi
1999
2000
65.
Włochy Marco Tardelli
2000
2001
66.
Argentyna Héctor Cúper
2001
2003
67.
Włochy Corrado Verdelli
2003
2003
68.
Włochy Alberto Zaccheroni
2003
2004
69.
Włochy Roberto Mancini
2004
2008
70.
Portugalia José Mourinho
2008
2010
71.
Hiszpania Rafael Benítez
2010
2010
72.
Brazylia Leonardo
2010
2011
73.
Włochy Gian Piero Gasperini
2011
2011
74.
Włochy Claudio Ranieri
2011
2012
75.
Włochy Andrea Stramaccioni
2012
2013
76.
Włochy Walter Mazzarri
2013
2014
77.
Włochy Roberto Mancini
2014
2016
78.
Holandia Frank de Boer
2016
2016
79.
Włochy Stefano Pioli
2016
urzęduje

Kibice[edytuj]

Fani Interu należą do najbardziej znanych i najlepiej zorganizowanych w Europie. Pierwsze grupy, nazywane ultras – kibice tworzący na każdym meczu tak zwaną oprawę (flagi, race, konfetti, kartony, transparenty itp.) powstały w latach 60 XX w. Najbardziej znani są Boys San, którzy zostali założeni w 1969 roku – to jedna z najstarszych tego typu organizacji we Włoszech. Boys San uważani są za najważniejszą grupę na Curva Nord, czyli Północnym Zakolu stadionu San Siro. Na lewo od nich swoje miejsce mają fani grupy Viking, która powstała w 1984 roku i zasłynęła na jednym z meczów przygotowaniem największej flagi w historii klubu. Wysoko, po prawej stronie od Boys San stoją najbardziej skrajni Irriducibili – bezpośredni spadkobiercy rozwiązanych w połowie lat 80 XX w. grup skinów. Inną ważną grupą jest Brianza Alcoolica, której motto jest parafrazą refrenu hymnu Liverpool FCu „You’ll never walk alone”. W Mediolanie brzmi to „You’ll never drink alone”.

Obecny skład[edytuj]

Stan na 25 lutego 2017
Nr Poz. Piłkarz
1 BR Słowenia Samir Handanovič
2 OB Włochy Marco Andreolli
5 PO Włochy Roberto Gagliardini (wypożyczony z Atalanty)
6 PO Portugalia João Mário
7 PO Francja Geoffrey Kondogbia
8 NA Argentyna Rodrigo Palacio
9 NA Argentyna Mauro Icardi (kapitan)
11 NA Francja Jonathan Biabiany
15 OB Argentyna Cristian Ansaldi
17 OB Chile Gary Medel
19 PO Argentyna Éver Banega
20 OB Australia Trent Sainsbury (wypożyczony z Jiangsu Suning)
21 OB Włochy Davide Santon
23 NA Włochy Éder (wypożyczony z Sampdorii)
Nr Poz. Piłkarz
24 OB Kolumbia Jeison Murillo
25 OB Brazylia Miranda
30 BR Argentyna Juan Pablo Carrizo
33 OB Włochy Danilo D’Ambrosio
44 NA Chorwacja Ivan Perišić
46 BR Włochy Tommaso Berni
55 OB Japonia Yūto Nagatomo
77 PO Chorwacja Marcelo Brozović
87 NA Włochy Antonio Candreva
94 OB Wybrzeże Kości Słoniowej Eloge Yao
96 NA Brazylia Gabriel Barbosa
97 BR Rumunia Ionuț Radu
99 NA Włochy Andrea Pinamonti

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj]