Inter Mediolan

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
F.C. Internazionale Milano
Ilustracja
Logo klubu
Pełna nazwa Football Club Internazionale Milano SpA
Przydomek Nerazzurri (Czarno-Niebiescy)
La Beneamata (Umiłowani)
Il Biscione (Wielki Zaskroniec)
Barwy          
Data założenia 9 marca 1908
Liga Serie A
Państwo  Włochy
Adres Corso Vittorio Emanuele II 9, Mediolan
Stadion Stadio Giuseppe Meazza
(Pojemność: 80 018)
Właściciel Suning Holdings Group (68,55%)
International Sports Capital (31,05%)
Pirelli (0,37%)
Inni (0,03%)
Prezes Steven Zhang Jr.
Menedżer generalny Giuseppe Marotta
Trener Simone Inzaghi
Asystent trenera Massimiliano Farris
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Trzeci
strój
Strona internetowa

Inter Mediolan, Inter, właśc. F.C. Internazionale Milanowłoski klub piłkarski z siedzibą w Mediolanie.

Dziewiętnastokrotny mistrz kraju, siedmiokrotny zwycięzca Pucharu Włoch, trzykrotny triumfator Ligi Mistrzów i Pucharu Interkontynentalnego.

Pierwotna nazwa klubu brzmiała Football Club Internazionale Milano, co oznaczało, że nowo powstała drużyna będzie otwarta zarówno Włochów, jak i na piłkarzy innych narodowości.

Historia klubu[edytuj | edytuj kod]

Początki klubu[edytuj | edytuj kod]

Historia Interu Mediolan jest związana z lokalnym rywalem – Milanem. Ten drugi klub powstał w 1899 roku i już na początku XX wieku zdobywał mistrzostwo Włoch. W 1908 Włoska Federacja Piłkarska wprowadziła przepis zakazujący obcokrajowcom występów w rozgrywkach mistrzowskich. Zakaz skłonił więc grupę postępowych działaczy Milanu do założenia nowego klubu. 9 marca 1908 odbyło się spotkanie na którym podjęto decyzję o utworzeniu Football Club Internazionale Milano. Słowo „międzynarodowy” określało charakter klubu, który miał być otwarty na przedstawicieli wszystkich nacji. W 1909 Federacja uchyliła zakaz i dopuściła do gry obcokrajowców[1]. Pierwszym kapitanem zespołu został Szwajcar – Hernst Manktl, a prezesem nowo powstałego klubu wybrano Giovaniego Paramithiottiego.

Pierwsze mistrzostwo Inter zdobył już w 1910 roku – grającym trenerem był wówczas Virgilio Fossati. W kilku następnych latach Inter nie zdołał przebić się do finałowych rozgrywek. Do 1928 roku we Włoszech nie było wspólnej ligi – zespoły rywalizowały w rozgrywkach lokalnych i dopiero najlepsi grali między sobą o mistrzostwo kraju. Inter dwukrotnie wygrywał grupę regionalną, ale zdobycie drugiego mistrzostwa kraju uniemożliwiła mu I wojna światowa. Cel udało się jednak osiągnąć w 1920 roku.

Zespół Interu Mediolan w roku 1908

Zmiana nazwy[edytuj | edytuj kod]

Po wojnie we Włoszech do władzy doszli faszyści pod wodzą Benito Mussoliniego, którym zaczął przeszkadzać charakter Interu, a konkretnie przymiotnik „międzynarodowy” w nazwie, który w dwudziestoleciu międzywojennym kojarzył się z komunizmem. Inter musiał więc połączyć się z innym mediolańskim klubem US Milanese – ta efemeryda występowała od 1929 roku jako Ambrosiana lub Ambrosiana-Inter. Nazwa pochodziła od świętego Ambrożego – byłego biskupa i patrona Mediolanu. Trzeci tytuł mistrzowski (pierwszy w Serie A) klub wywalczył w 1930 roku. W zespole debiutował wówczas jeden z najwybitniejszych włoskich piłkarzy – Giuseppe Meazza.

W latach 30. zawodnicy klubu prezentowali wysoką formę, ale trzykrotnie stawał im na drodze Juventus F.C. – to właśnie w tamtych latach miały początek słynne derby Włoch między Juventusem i Interem. Meazza bił strzeleckie rekordy, jednak nie zdobywał złotych medali w Serie A. Inter zdobył mistrzostwo ponownie w 1938 i 1940 roku. Ligowe triumfy przedzielił też zdobyty po raz pierwszy w historii klubu Puchar Włoch.

Po wojnie[edytuj | edytuj kod]

Antonio Angelillo – strzelec rekordowych 34 goli w sezonie ligowym

Do oryginalnej nazwy klub wrócił w 1942 roku, lecz po wojnie na drużynę mówiono już po prostu Inter. Nerazzurri wciąż byli w czołówce Serie A, ale na drodze stawał im Juventus albo Milan. Wreszcie w latach 1953–1954 Inter po raz pierwszy zdobył dwa tytuły z rzędu. Zespół prowadził wówczas Alfredo Foni, a grali w nim m.in. świetny bramkarz Giorgio „Kamikaze” Ghezzi, szwedzki lewoskrzydłowy Lennart Skoglund, a w ataku szalał Węgier István Nyers. Niestety, w następnych pięciu sezonach Inter nie stanowił już większego zagrożenia dla Juventusu.

Era wielkiego Interu[edytuj | edytuj kod]

W 1960 roku do Mediolanu przeniósł się z Barcelony trener Helenio Herrera, który został twórcą największych sukcesów Interu. W 1961 roku ściągnął za sobą Hiszpana Luisa Suáreza – jednego z najlepszych wówczas piłkarzy świata.

Pierwszy tytuł z „Nerazzurri” Herrera zdobył w 1963 roku – mistrzostwo Włoch dało im przepustkę do Pucharu Europy Mistrzów Krajowych. Rozgrywki po raz pierwszy odbyły się w sezonie 1955/1956, więc Inter z Herrerą dopiero w nich debiutował. Nie był to jednak pierwszy występ w europejskich pucharach – Inter czterokrotnie już brał udział w Pucharze Miast Targowych (późniejszy Puchar UEFA), raz doszedł nawet do półfinału tych rozgrywek.

W sezonie 1963/64 Inter w Pucharze Mistrzów wyeliminował kolejno Everton F.C., AS Monaco, FK Partizan, a w półfinale Borussię Dortmund. W finale pokonał 3:1 Real Madryt, który wygrał pięć pierwszych edycji Pucharu Europy. Styl Interu określało się jako nowoczesny i skuteczny. Słynne catenaccio, czyli rygiel – defensywne ustawienie zespołu nastawione na kontratak przyniosło Interowi największe sukcesy w historii klubu. Nerazzurri co prawda nie zdobyli mistrzostwa Włoch – zajęli pierwsze miejsce w tabeli ex-aequo z Bologną, ale dodatkowy mecz – dziesięć dni po finale z Realem przegrali 0:2. Inter triumfował za to w Pucharze Interkontynentalnym. Rywalizacja z Independiente Buenos Aires zakończyła się dopiero w trzecim, decydującym meczu na neutralnym stadionie w Madrycie. Inter wygrał 1:0.

Finał Pucharu Mistrzów 1964

27.05.1964 Włochy Inter Mediolan 3:1 Real Madryt Praterstadion, Wiedeń
Widzów: 72 tys.
Sędzia: Austria Josef Stoll
Mazzola Gol 43'76'
Milani Gol 61'
1:0 Felo Gol 70'


Giuliano SartiArmando Picchi, Aristide Guarneri,Tarcisio Burgnich, Giacinto Facchetti (kapitan) – Carlo Tagnin, Luis Suárez, Mario CorsoJair da Costa, Sandro Mazzola, Aurelio Milani; Trener: Helenio Herrera José Vicente – José Santamaría, Ignacio Zoco, Isidro Sánchez, PachínLucien Muller, Alfredo Di Stéfano (kapitan), Felo – Francisco Gento, Amancio Amaro, Ferenc Puskás; Trener: Miguel Muñoz
Sandro Mazzola i Helenio Herrera - ojcowie sukcesów Interu w latach 60.

Na latach 1964–1965 przypada najlepszy jak dotąd okres w dziejach klubu. Inter wywalczył swój dziewiąty tytuł mistrza Włoch, ponownie zdobył PEMK oraz Puchar Interkontynentalny. Mógł uzyskać nawet jedno trofeum więcej, ale w finale Pucharu Włoch przegrał w Rzymie z Juventusem 0:1. W sezonie Serie A 1964/1965 Inter przegrał wylko dwa mecze i wyprzedził Milan o trzy punkty.

W finale rozgrywek europejskich dokładnie rok po zwycięstwie nad Realem, Nerazzurri pokonali 1:0 Benficę na własnym stadionie - San Siro. W finale Pucharu Interkontynentalnego, Inter po raz drugi wygrał z Independiente.

W 1966 roku Inter zdobył dziesiąte mistrzostwo Włoch i uzyskał prawo do noszenia na koszulkach złotej gwiazdki (patrz: scudetto). W Pucharze Europy mediolańczycy odpadli w półfinale po potyczkach z Realem. W kolejnych latach mediolańczycy nie wrócili już na szczyt. W sezonie 1966/1967 mistrzostwo Włoch przegrali o punkt z Juventusem. Zresztą na własne życzenie, bo w ostatniej kolejce ulegli 0:1 na wyjeździe przeciętnej Mantovie. Inter do końca walczył teraz o Puchar Europy – w ćwierćfinale wziął rewanż na Realu i wyeliminował „Królewskich”, wygrywając 2:0 na Santiago Bernabeu. W finale w Lizbonie czarno-niebiescy wygrywali z Celtikiem 1:0 po bramce Sandra Mazzoli z karnego już w siódmej minucie, ale późniejsza taktyka „catenaccio” nie zdołała powstrzymać Szkotów, którzy strzelili dwa gole.

Finał Pucharu Mistrzów 1967

25.05.1967 Włochy Inter Mediolan 1:2 Szkocja Celtic Glasgow Estádio Naciónal, Lizbona
Widzów: 45 tys.
Sędzia: Niemcy Kurt Tschenscher
Mazzola Gol 11k' 1:0 Thomas Gemmell Gol 63'
Stephen Chalmers Gol 84'


Giuliano SartiTarcisio Burgnich, Aristide Guarneri, Giacinto Facchetti, Gianfranco Bedin - Armando Picchi (kapitan), Angelo Domenghini - Sandro Mazzola, Renato Cappellini, Mauro Bicicli, Mario Corso; Trener: Helenio Herrera Ronald Simpson – James Craig, William McNeill (kapitan), Thomas Gemmell, Robert Murdoch - John Clark, James Johnstone, William Wallace - Stephen Chalmers, Robert Auld, Robert Lennox; Trener: Jock Stein

Upadek z piedestału[edytuj | edytuj kod]

Giuseppe Bergomi

W 1968 roku Herrera zamienił Inter na AS Romę, odszedł prezes Angelo Moratti i dominacja Nerazzurrich definitywnie się skończyła. Zespół prowadzi Alfredo Foni, po Nim pojawił się kolejny Herrera – Heriberto (niespokrewniony z Helenio), którego jako trenera zastąpił Giovanni Invernizzi, który w 1971 roku wprowadził Interem na szczyt ligowej tabeli.. W zespole wciąż grali Jair, Mazzola i fenomenalny obrońca Giacinto Facchetti, którzy rok później doprowadzili Inter do kolejnego finału Pucharu Europy. 31 maja 1972 roku na stadionie w Rotterdamie mediolańczyków pokonał jednak AFC Ajax z genialnym Johannem Cruyffem, który zdobył oba gole. Przez kolejnych osiem sezonów „Nerazzurri” ani razu nie zakończyli sezonu na podium Serie A, a na kolejny finał europejskich rozgrywek czekali osiemnaście lat.

Tytuł po dziewięciu latach[edytuj | edytuj kod]

W sezonie 1976/1977 Nerazzurri doszli do finału Pucharu Włoch, w którym przegrali 0:2 z lokalnym rywalem, Milanem. Rok później, szczęście się jednak odwróciło i to już Inter zdobył jednak swój drugi puchar, po zwycięstwie 2:1 z SSC Napoli. Dwa lata później, w 1980 roku, klub zdobył dwunaste mistrzostwo Włoch, a w 1982 dwuletniej przerwie „Nerazzurri” odzyskał krajowy puchar. Wielki sukces odniosło też pięciu piłkarzy Interu, którzy z reprezentacją Włoch zdobyli w 1982 roku mistrzostwo świata. Byli to Alessandro Altobelli, Ivano Bordon, Giampero Marini, Gabriele Oriali i młodziutki Giuseppe Bergomi, który w momencie triumfu miał zaledwie 19 lat. Po krótkim okresie dominacji Inter znów wpadł w dołek. Do Torino odszedł trener Eugenio Bersellini, a w następnych sezonach klub zmieniał szkoleniowców aż pięć razy. W połowie lat osiemdziesiątych, klub dwukrotnie dotarł do półfinału Pucharu UEFA, w obu podejściach przegrywając z madryckim Realem. Ogromne aspirację Interu nie mogły zostać w pełni zrealizowane, pomimo sporych wydatków na wzmocnienia - transfery Hansiego Mullera, Ludo Coecka, Liama Bradiego czy Karl-Heinz Rummenigge nie przyniosły stabilizacji, a gra klubu pozostawiała wiele do życzenia.

Przełom nastąpił w 1986 roku, gdy trenerem Interu został Giovanni Trapattoni, ojciec sukcesów Juventusu w latach 70 i 80. Przed nowym szkoleniowcem postawiono zadanie - odbudować utraconą chwałę Interu. W pierwszych dwóch sezonach znacznego postępu nie odnotowano, ale wraz ze wzmoncnieniem zespołu przez dwóch Niemców - Lothara Matthaeusa i Andreasa Brehme, gra Interu znacząco się poprawiła. Klub zdominował rozgrywki Serie A 1988/1989, wyprzedzając drugie w tabeli Neapol o 11 punktów. Trzynaste mistrzostwo Włoch zostało wywalczone w wielkim stylu!

Piłkarze Interu świętują zdobycie Pucharu UEFA 1994.

W lata 90. Inter wkraczał z ogromnymi ambicjami – miał w składzie Matthaeusa, który był wówczas jednym z najlepszych pomocników na świecie, a niemieckie trio dopełnili obrońca Andreas Brehme i napastnik Jürgen Klinsmann. Świetna ligowa postawa nie przełożyła się na sukces w europejskich pucharach. W sezonie 1989/90, po dziewięciu latach, Nerazzurri wrócili do rywalizacji o Pucharu Europy. Występ okazał się całkowitą kompromitacją - Inter już w pierwszej rudzie odpadł w dwumeczu ze szwedzkim Malmoe, prowadzonym przez późniejszego trenera klubu Roya Hodgsona.

Powrót do Europy[edytuj | edytuj kod]

W Serie A w sezonach 1989/90 i 1990/91 mediolańczycy zajmowali trzecie miejsce, ale za to znów wygrywali w Europie. W 1991 roku – po raz pierwszy w historii klubu – zdobyli Puchar UEFA. Wyeliminowanie Rapidu Wiedeń, Aston Villi, Atalanty Bergamo, Partizana Belgrad i Sporting CP, dało przepustkę do finałowego starcia z AS Roma. Pierwsze spotkanie finałowego dwumeczu zostało rozegrane na San Siro. Inter zwyciężył to spotkanie (2-0) bramkami Lothara Matthaeusa i Nicoli Bertiego. Rewanżowa porażka (0-1) nic w tej rywalizacji nie zmieniła i to Inter mógł cieszyć się z Pucharu.

W późniejszych latach drużyna znów grała w kratkę, czego skutkiem rekordy zmian na stanowisku trenera. W ciągu trzynastu lat takich roszad było aż 18, a mimo to zespół grał źle – sezon 1993/1994 Inter zakończył dopiero na trzynastym miejscu, najgorszym w historii klubu. Na nic zdały się ogromne wzmocnienia poczynione przez klub. Kosztowne transfery Darko Pancewa, Matthiasa Sammera, Igor Szalimowa czy Dennisa Bergkampa nie przełożyły się na wyniki klubu. Największe nadzieje pokładano w Holendrze Bergkampie, którego talent nie mógł błyszczeć pełnym blaskiem, głównie ze względu na problemy z aklimatyzacją i kłótnie z klubowym kolegą Rubenem Sosą. Pomimo fatalnego sezonu ligowego, klubowi udało się za zdobyć po raz drugi Puchar UEFA. W finałowym dwumeczu Nerazzurri pokonali Austrię Salzburg (2-0), do czego przyczyniły się golę Nicoli Bertiego i Wima Jonka.

Era Massimo Morattiego[edytuj | edytuj kod]

Massimo Moratti – wieloletni prezes klubu

W lidze nastały chude lata dla Interu. Największa zmiana nastąpiła w 1995 roku – prezydenta Ernesto Pellegriniego (szefował od 1984 roku) zastąpił Massimo Moratti – syn Angelo, który prezesował Interowi w czasach wielkiej ery lat 60. Młodszy z klanu Morattich dał się poznać w kolejnych latach z dwóch stron – jako najbardziej rozrzutny prezydent europejskich klubów oraz jako najbardziej niecierpliwy. Za brak wyników po wydaniu setek milionów euro płacili trenerzy, których Moratti zmieniał jak rękawiczki.

1995-2000[edytuj | edytuj kod]

Massimo Moratti jak najszybciej chciał nawiązać do sukcesów ojca z lat 60, więc jak najszybciej zacząć wzmacniać klubu. Już w pierwszym oknie wydał na transfery 30 mln euro, a wśród nowych zawodników pojawili się m.in. Paul Ince, Roberto Carlos czy Javier Zanetti. W następnym roku do klubu dołączył Diego Simeone, Ivan Zamorano czy Youri Djorkaeff, a klub osiągnął finał Pucharu UEFA, który przegrał z Schalke 04. Po obu finałowych spotkaniach był remis (1-1), ale to Niemcy lepiej wykonywali jedenastki i to oni sięgnęli po puchar. Sezon 1997/98 Inter rozpoczynał z ogromnymi aspiracjami. Nowym trenerem klubu został Luigi Simoni, a w letnim okienku transferowym za kwotę 27 mln euro do klubu dołączył - najlepszy piłkarz świata - Brazylijczyk Ronaldo. Transfer ten wywołał ogromne pobudzenie wśród kibiców, a sam właściciel był pewny, że wreszcie znalazł brakujący element, który zapewni klubowi lata chwały. Marzenia o Scudetto były bardzo bliskie zrealizowania już w pierwszym sezonie. Inter zajął drugie miejsce w lidze, za Juventusem, a o mistrzostwie zadecydowało kwietniowe spotkanie rozegrane w Turynie. Najważniejszym momentem spotkania była kontrowersyjna decyzja sędziego Piero Ceccariniego o nie przyznaniu rzutu karnego dla Interu po starciu Ronaldo z Iuliano. Sędzia zarządziła przywilej gry, akcja przeniosła się przed pole karne Inter, gdzie po interwencji Aarona Wintera sędzia przyznał rzut karny dla Turyńczyków. Gianluca Pagliuca obronił uderzenie Alessandro Del Piero, ale mimo starań to Juventus wygrał to spotkania (1-0). Po tym spotkaniu Mediolańczycy opadli z sił, ostatecznie kończąc sezon na drugim miejscu, premiowanym grą w Lidze Mistrzów.

Przed sezonem 1998/99 do klubu dołączyła legenda calcio Roberto Baggio, ale sam sezon był rozczarowujący. Inter był prowadzony w tym sezonie przez czterech trenerów, ale żaden z nich nie potrafił przezwyciężyć kryzysu. Największym zmartwieniem była kontuzją Ronaldo która wykluczyła go z gry na kilka miesięcy. Pozbawieni Brazylijczyka, bezbarwni Nerazzurri zakończyli sezon ligowy na 8 miejscu w Serie A, z rozgrywek Ligi Mistrzów odpadając w ćwierćfinale po spotkaniach z Manchesterem United.

Przed sezonem 1999/00 Inter pobił rekord transferowy kupując z Lazio Rzym Christiana Vieriego za 49 mln euro, a zimą dołożyli jeszcze Clarenca Seedorfa i Kolumbijczyka Ivana Cordobę. Nowy trenerem został mianowany Marcelo Lippi, ojciec współczesnych sukcesów Juventusu Turyn. Gra Interu wciąż była daleka od ideału, a wymarzony atak Ronaldo - Vieri, rozegrał ze soba tylko kilka spotkań, wskutek zerwania przez Brazylijczyka więzadła krzyżowego w kolanie. Jego powrót miał miejsce w finałowym spotkaniu Pucharu Włoch przeciwko Lazio, ale po kilku minutach gry, nieatakowany przez obrońców padł na murawę, po raz drugi zerwając więzadło. Inter przegrał finał krajowego pucharu, w Serie A ulokował się czwartym miejscu, dającym możliwość gry w kwalifikacjach do Ligi Mistrzów.

Potrójna korona, sezon 2009/2010[edytuj | edytuj kod]

Przed rozpoczęciem sezonu 2009/2010 Inter był aktywny w okienku transferowym. Nowymi nabytkami zostali: Wesley Sneijder, Diego Milito, Lúcio, Thiago Motta i Samuel Eto’o. Z klubu odeszli m.in. Zlatan Ibrahimović, Julio Ricardo Cruz, Maxwell, Hernan Crespo i Luís Figo. Sezon Nerazzurri rozpoczęli 8 sierpnia od przegranej (2:1) z S.S. Lazio w Superpucharze na Arenie Olimpijskiej w Pekinie. Rozgrywki ligowe zainaugurowali 23 sierpnia remisem 1:1 z AS Bari na Giuseppe Meazza. W następnej kolejce fani Interu mogli już mieć powody do zadowolenia. Czarno-niebiescy pokonali wtedy słabo grający A.C. Milan 4:0. Pierwszą porażkę w lidze podopieczni Inter zaliczyli 26 września w Genui przegrywając z Sampdorią 1:0. Z grupy w Lidze Mistrzów, Inter wyszedł z drugiego miejsca ustępując Barcelonie i wyprzedzając Rubin Kazań i Dynamo Kijów.

Nerazzurri awansowali dalej, pokonując w dwumeczu Chelsea (3-1), później w ćwierćfinale wyeliminowali CSKA Moskwa wygrywając dwa razy (1:0). Przeciwnikiem stojącym na drodze do upragnionego finału była FC Barcelona. W pierwszym meczu półfinałowym zawodnicy Interu na własnym stadionie pokonali wygrali (3-1) po bramkach Wesley Sneijdera, Maicona i Diega Milito. Rewanże spotkanie Inter przegrał (0-1), ale mimo to utrzymał jednobramkową przewagę z pierwszego spotkania. Okoliczności tego dwumeczu rozbudzają emocję kibiców do dziś. Kilka dni przed pierwszym spotkaniem, na Islandii wybuchł wulkan Eyjafjallajökull, który ograniczył ruch lotniczy w Europie, zmusiło to, drużynę FC Barcelony do dotarcia do Mediolanu na pierwsze spotkanie autokarem[2].

5 maja 2010 po zwycięstwie nad AS Romą w finale Pucharu Włoch, Inter mógł świętować swój pierwszy tytuł w tym sezonie.

16 maja 2010 Inter zdobył Scudetto w ostatniej kolejce po wyjazdowej wygranej ze Sieną (1:0). Nerrazzuri zdobyli 82 punkty 24 zwycięstwami, 10 remisami i 4 porażkami (wszystkie na wyjeździe) i wyprzedzili Romę różnicą dwóch punktów. Był to drugi i ostatni sezon Interu z José Mourinho. 10 czerwca 2010 nowym trenerem Interu został ogłoszony Rafa Benítez[3].

Finał Ligi Mistrzów 2010[edytuj | edytuj kod]

22.05.2010 Niemcy Bayern Monachium 0:2 Włochy Inter Mediolan Estadio Santiago Bernabéu, Madryt
Widzów: 80 tys.
Sędzia: Anglia Howard Webb
0:1 Diego Milito Gol 35'70'


Hans-Jörg ButtPhilipp Lahm, Daniel van Buyten,Martin Demichelis, Holger BadstuberArjen Robben, Mark van Bommel (kapitan), Bastian Schweinsteiger, Hamit Altıntop, Thomas Müller - Ivica Olic; Trener: Louis van Gaal Júlio CésarMaicon, Lucio, Walter Samuel, Christian ChivuJavier Zanetti (kapitan), Wesley Sneijder, Esteban CambiassoSamuel Eto’o, Diego Milito, Goran Pandew; Trener: José Mourinho

Mecz finałowy został rozegrany 22 maja 2010 na Estadio Santiago Bernabéu w Madrycie. Obiekt ten gościł decydujący mecz rozgrywek Ligi Mistrzów UEFA (wcześniej Pucharu Europy Mistrzów Klubowych) po raz czwarty. Pierwszy raz zwycięzca tych rozgrywek został wyłoniony w sobotę (dotychczas spotkania finałowe rozgrywano w środy)[4].

Lata po Mourinho[edytuj | edytuj kod]

Inter Mediolan 2009/10
Sezon 2010/2011[edytuj | edytuj kod]

Wkrótce po zwycięstwie nad Bayernem Jose Mourinho postanowił opuścić klub i związać się z Realem Madryt do czego doszło 28 maja 2010 r[5]. Na jego następcę wybrano pozostającego bez zajęcia Rafaela Beníteza, który podpisał z Interem dwuletni kontrakt. 21 sierpnia Nerazzurri w finale Superpucharu Włoch ograli 3:1 Romę i zdobyli tym samym czwarte trofeum w jednym roku. 27 sierpnia w meczu o Superpuchar Europy Inter został zatrzymany przez Atlético Madryt, które w Monaco odniosło zwycięstwo pokonując zdobywcę Pucharu Ligi Mistrzów 2:0. Porażka w tym spotkaniu rozwiała marzenia o powtórzeniu ubiegłorocznego osiągnięcia FC Barcelony, która zdobyła 6 trofeów w trakcie jednego roku. W grudniu 2010 r. Inter obsunął się na 6 pozycję w Serie A przegrywając z Milanem, Chievo i Lazio w lidze oraz ulegając Tottenhamowi w rywalizacji grupowej Ligi Mistrzów. Pomimo tych niepowodzeń Nerazzurri zdobyli po zwycięstwie nad TP Mazembe Klubowe Mistrzostwo Świata. Jednakże sukces w KMŚ nie uratował Beníteza, który 23 grudnia 2010 r. został zwolniony. Na jego miejsce zatrudniono Leonardo. W czasie zimowego okienka transferowego Inter pozyskał: Andreę Ranocchię, Juana Jesusa, Giampaolo Pazziniego, Philippe Coutinho i Yuto Nagatomo. Początek pracy Brazylijczyka był obiecujący ponieważ zespół odniósł serię 5 zwycięstw z rzędu zakończonych porażką z Udinese. Na właściwe tory udało się powrócić Nerazzurrim w meczu z Palermo, choć do połowy to Sycylijczycy prowadzili 2:0, ale właśnie wtedy pokazał swój kunszt debiutujący Pazzini strzelając dwie bramki i wywalczając rzut karny. Ogółem w pierwszych 13 meczach pod wodzą Leonardo zespół zdobył 33 punkty co jest rekordowym osiągnięciem we Włoszech. W 1/8 Ligi Mistrzów Mediolańczycy zmierzyli się z Bayernem Monachium. Po pierwszym meczu przegranym na Guiseppe Meazza 0:1 Il Biscione zdołali się podnieść i wygrać w Monachium 3:2. 2 kwietnia ponowna porażka z Milanem pozbawiła Nerazzurrich złudzeń o kolejnym scudetto. W ćwierćfinale Champions League zespół trafił na świetnie wtedy dysponowane Schalke, które wygrało dwukrotnie 5:2 i 2:1 z La Beneamata. Sezon 2010/11 Inter zakończył na drugim miejscu w Serie A oraz zwycięstwie w finale Pucharu Włoch z Palermo 3:1.

Sezon 2011/2012[edytuj | edytuj kod]
Jose Mourinho.

Przed sezonem 2011/12 Massimo Moratti mając na uwadze zasady finansowego fair-play zdecydował się przyjąć ofertę Anży Machaczkała i wyraził zgodę na transfer Samuela Eto’o do Rosji[6]. Zimą odszedł z klubu także Thiago Motta, który chciał odejść już znacznie wcześniej. Ostatecznie Włoch zasilił PSG. Innym pomocnikiem, który odszedł z drużyny był Sulley Muntari, który dołączył do Milanu. Po nieudanej przygodzie Rafaela Beníteza w Interze, drużynę przejął Leonardo. Mało doświadczony w pracy trenerskiej Brazylijczyk wniósł do szatni Interu dużo entuzjazmu, dzięki czemu Interowi udało się uratować sezon. Pod jego wodzą Nerazzurri zajęli drugie miejsce w Serie A i zdobyli Puchar Włoch. Wydawało się, że zostanie on w Interze, co było w planach Massimo Morattiego. On sam miał jednak inne plany i 6 dni przed rozpoczęciem okresu przygotowawczego postanowił zamienić stanowisko trenera Interu na stadnowisko dyrektora sportowego PSG. Inter musiał znaleźć nowego szkoleniowca. Następcą Brazylijczyka został Gian Piero Gasperini, którego kadencja jako trenera Interu trwała bardzo krótko. Spowodowane było to m.in. porażką w meczu o Superpuchar Włoch z Milanem 2:1 oraz fatalnym startem w Serie A. Gasperiniego zastąpił Claudio Ranieri i pod wodzą doświadczonego Włocha, Nerazzurri zaczęli w końcu wygrywać. Dobre mecze przeplatali słabymi, jednak do końca roku 2011 Inter odbudował się na tyle, że wciąż liczył się w walce o Mistrzostwo, choć jego szanse na triumf określane były znacznie niżej od szans Milanu i Juventusu. W Lidze Mistrzów Nerazzurri wywalczyli awans z grupy, lecz przeszkodą nie do przejścia okazała się w fazie pucharowej Olympique Marsylia. W 2012 roku kiedy to Inter popadł w kryzys, wszystko co zostało zbudowane na nowo rozleciało się. Najczarniejszym miesiącem był luty, ponieważ właśnie wtedy Inter przegrał wszystkie mecze w tym miesiącu, 5 spotkań z rzędu. Wówczas stało się jasne, że dni Claudio Ranieriego w Interze są policzone. Pytaniem było tylko to, kiedy i kto go zastąpi. Ostatecznie miarka przebrała się po porażce w Turynie z Juventusem i Ranieri został zwolniony. Trzecim z kolei trenerem Interu w tym sezonie został młody i niedoświadczony w pracy na takim poziomie – Andrea Stramaccioni. Stramaccioni tchnął w Inter entuzjazm i dodał do gry sporo polotu. Dzięki fantastycznej postawie Interu w meczu derbowym, w którym to zdecydowanie pokonali Milan, a także wcześniejszym meczom, w których Inter prezentował się obiecująco, Stramaccioni został zapewniony o pozostaniu w klubie na kolejny sezon.

Sezon 2012/2013[edytuj | edytuj kod]

W letnim okienku transferowym sezon 2012/13 do klubu sprowadzono Rodrigo Palacio, Matíasa Silvestre, Samira Handanovičia oraz Antonio Cassano. Zespół opuściło dwóch doświadczonych graczy (Júlio César oraz Maicon), którzy podpisali kontakty z angielskimi klubami. Ponadto z zespołem rozstał się Giampaolo Pazzini, który przeniósł się do Milanu. Zimą tego samego sezonu klub zasili Mateo Kovačić, Zdravko Kuzmanović oraz Tommaso Rocchi, natomiast sprzedani zostali Philippe Coutinho i Wesley Sneijder. Mimo tak wielu transferów i odmłodzeniu kadry Inter zajął dziewiąte miejsce z dorobkiem zaledwie 54 punktów na koncie.

Nowy właściciel, nowe otwarcie[edytuj | edytuj kod]

Czasy Mazzarriego i powrót Manciniego (2013–2016)[edytuj | edytuj kod]

Sezon 2013/2014[edytuj | edytuj kod]

W sezonie 2013/14 nowym szkoleniowcem zespołu został Walter Mazzarri. Latem sprowadził on do klubu Hugo Campagnaro, Ishaka Belfodila, Mauro Icardiego oraz Rolando. Po siedmiu kolejkach Inter zajmował czwarte miejsce w tabeli, z dorobkiem 14 punktów. Zespół zaliczył 4 zwycięstwa m.in. 7:0 nad US Sassuolo, 3:0 nad Calcio Catanią czy 2:1 nad Fiorentiną. W międzyczasie dotychczasowy właściciel Interu, Massimo Moratti sprzedał akcje klubu indonezyjskiemu biznesmenowi, Erickowi Thohirowi. 43-letni Indonezyjczyk to specjalista od przejmowania klubów sportowych. Zanim przejął 70 proc. udziałów Interu, wcześniej podobne operacje przeprowadził z Washington DC United w lidze piłkarskiej USA oraz z Philadelpia 76ers w lidze koszykarzy NBA. Według włoskich mediów pakiet akcji Nerazzurrich kosztował go 100 mln euro, z czego 75 mln biznesmen zapłacił w dniu transakcji. 68-letni Moratti pozostał prezesem honorowym Interu.

Na boisku jednak Interowi nadal nie szło zbyt dobrze. Mazzarri był krytykowany nie tylko za wyniki, ale także za uparte przywiązanie do rozwiązań taktycznych, które nie przynosiły oczekiwanych efektów. Ostatecznie zespół zajął 5 miejsce w rozgrywkach, zdobywając 60 punktów, a tracąc do mistrzowskiego Juventusu aż 42 pkt.

Roberto Mancini.
Sezon 2014/2015[edytuj | edytuj kod]

Podczas letniego Mercato dokonano kilku ciekawych transferów, stawiając na uznane w piłkarskim świecie nazwiska. Z Arsenalu wypożyczono Lukasa Podolskiego, z Bayernu zakupiono Xherdana Shaqiriego, zaś z Anglii przywędrowali do Mediolanu Gary Medel oraz Nemanja Vidić, który został zakontraktowany jako wolny zawodnik po zakończeniu kontraktu z Manchesterem United. Pomimo obiecujących wzmocnień drużyny, wyniki nie były obiecujące. Po kilku słabszych spotkaniach cierpliwość wobec trenera się skończyła, co doprowadziło do zwolnienia Mazzarrego jeszcze w listopadzie 2014 roku. Jego następcą został Roberto Mancini, który w ten sposób powrócił na Giuseppe Meazza po kilku latach pracy na obczyźnie. Włoski szkoleniowiec zmienił taktykę oraz zdecydowanie odmienił grę Interu – odważną i ofensywną. Sezonu nie udało się już uratować, jednak zmiana trenera i stylu gry przywróciła nadzieję kibicom Nerrazurri. Ostatecznie zespół zajął 8 miejsce w lidze, ze stratą ponad trzydziestu punktów do mistrza Włoch.

Sezon 2015/2016[edytuj | edytuj kod]

Zakupienie Geoffreya Kondogbii, Joao Mirandy, Felipe Melo, Stevana Joveticia, Jeisona Murillo, Ivana Perisicia, a także wypożyczenia Adema Ljajicia, czy Alexa Tellesa to ruchy transferowe latem 2015 roku. Do Realu Madryt za 35 mln euro odszedł Mateo Kovacić, który nie potrafił w pełni rozwinąć swego talentu na San Siro. Ponadto z zespołem pożegnali się m.in. Hernanes, Obi, Mbaye, Duncan, Kuzmanović i Shaqiri. Przebudowa zespołu przyniosła dobre wyniki już na początku sezonu. Mając komplet punktów po prestiżowym zwycięstwie derbowym z Milanem już po trzech kolejkach Inter został liderem Serie A. Ostatecznie jednak Inter zakończył sezon na czwartym miejscu w Serie A i zapewnił sobie miejsce w Lidze Europy UEFA

Nowe rządy działaczy z Chin[edytuj | edytuj kod]

W czerwcu 2016 roku większość udziałów Interu wykupił Zhang Jindong, który został właścicielem klubu[7].

Nieudany sezon trzech trenerów[edytuj | edytuj kod]

Sezon 2016/2017[edytuj | edytuj kod]

W letnim okienku Inter przeprowadził wiele transferów. Nerazzurri zakupili João Mário, brazylijskiego napastnika Gabriela Barbosę, Antonio Candrevę, Édera, Cristiana Ansaldiego, Marcelo Brozovicia, Roberto Gagliardiniego i Évera Banegę. A nowym trenerem czarno-niebieskich został Frank de Boer. W swoim pierwszym meczu w sezonie Inter przegrał na wyjeździe 2-0 z Chievo Weroną. Słaba postawa w Serie A (12 miejsce) i Lidze Europy spowodowały, że holenderski trener został zwolniony 1 listopada 2016 roku. Jego następcą został Stefano Pioli. W pierwszym swoim spotkaniu pod wodzą nowego trenera Inter zremisował z AC Milanem 2-2. Inter zakończył swoją przygodę w Lidze Europy kończąc na 4 miejscu w grupie. W Pucharze Włoch Inter dotarł do ćwierćfinału gdzie przegrał z S.S. Lazio 1-2. Pod koniec sezonu Pioli został zwolniony. Spowodowały to wyniki, gdzie w 8 swoich ostatnich meczach w Serie A czarno-niebiescy zdobyli tylko 2 punkty. Na ostatnie dwie kolejki rolę trenera pełnił Stefano Vecchi. W tych dwóch spotkaniach Inter dwukrotnie wygrał 3-1 z Lazio i 5-2 z Udinese Calcio.

Era Luciano Spaettiego (2017-2019)[edytuj | edytuj kod]

Sezon 2017/2018[edytuj | edytuj kod]

9 czerwca 2017 roku ogłoszono, że nowym trenerem mediolańskiego klubu zostanie dotychczasowy trener AS Romy Luciano Spalletti. Przed sezonem Inter zakupił Milana Škriniara z UC Sampdorii, Dalberta Henrique z OGC Nice oraz Borje Valero i Matíasa Vecino z ACF Fiorentiny. Z wypożyczenia wrócił Stevan Jovetić. Sprzedano Gianluce Caprariego, Évera Banegę, Juana Jesusa i Canera Erkina. Z klubu odeszli także Marco Andreolli i Felipe Melo.

W przedsezonowych meczach towarzyskich Inter mierzył się z FC Schalke 04 (1-1), Olympiquem Lyon (1-0 dla Interu), Bayernem Monachium (2-0 dla Interu) i Chelsea F.C. (2-1 dla Interu), dzięki tym wygranym czarno-niebiescy wygrali te rozgrywki. Inter znakomicie rozpoczął rozgrywki w Serie A, wygrali pierwsze 4 spotkania, w tym hitowy mecz z AS Romą 1-3. Serie wygranych przerwała Bologna FC z którą Inter zremisował 1-1. 15 października Nerazzurrii wygrali w prestiżowych derbach Mediolanu z A.C. Milanem 3-2. Gwiazdą tego wieczoru był kapitan Interu Mauro Icardi, który zdobył hat-tricka. Pierwsza porażka nadeszła dopiero 16 grudnia. Udinese Calcio pokonało na San Siro gospodarzy 3-1.W następnej kolejce Inter znów przegrał, tym razem z US Sassuolo 0-1. Po dwóch porażkach w lidze podopieczni Spallettiego odpadli z Milanem w Pucharze Włoch przegrywając w dogrywce 0-1.

Nowy rok Czarno-niebiescy zaczęli remisem z S.S. Lazio w którym padł bezbramkowy remis. W całym styczniu Inter zremisował wszystkie mecze ( 0-0 z Lazio, 1-1 z Fiorentiną, 1-1 z AS Romą i 1-1 z SPAL). W zimowym okienku przybył Rafinha z FC Barcelony i Lisandro López. Z klubu odszedł João Mário, który został wypożyczony do West Hamu, i Yūto Nagatomo wypożyczony do Galatasaray SK.

Inter przełamał passę bez zwycięstwa dopiero 11 lutego w meczu z Bologną, w którym wygrali 2-1. Jednak w następnej kolejce Nerazzurri przegrali 0-2 w meczu z Genoą. W drugiej części sezonu Inter plasował się między 4 a 5 miejscem w lidze. Podopieczni Luciano Spallettiego do ostatniej kolejki walczyli o 4 miejsce, które dawało awans do Ligi Mistrzów. W ostatnim meczu gracze klubu z Mediolanu mierzyli się z zespołem S.S. Lazio, które było 4 i wyprzedzało Inter o trzy punkty. Aby wywalczyć upragniony awans zawodnicy czarno-niebieskich musieli wygrać spotkanie. Oznaczałoby to zrównanie się dorobkiem punktowym z rzymianami, ale również wyprzedzenie ich w tabeli, ponieważ o wyższej pozycji w niej decyduje bilans bezpośrednich spotkań w lidze między zespołami (pierwszy mecz przeciwko Lazio, który odbył się w stolicy Lombardii, zakończył się bezbramkowym remisem). Do przerwy widniał wynik 1-2 dla zespołu z Rzymu, jednak ostatecznie to Inter wygrał mecz 3-2 zapewniając sobie awans do Ligi Mistrzów.

Sezon 2018/2019[edytuj | edytuj kod]

Z klubem pożegnali się: Rafinha, João Cancelo, Lisandro López, którym skończyło się wypożyczenie. Sprzedano Geoffreya Kondogbie, Davide Santona, Yūto Nagatomo oraz kilku wychowanków. Za darmo pozyskano Stefana de Vrija i Kwadwo Asamoaha. Zakupiono Radje Nainggolana oraz Lautaro Martíneza. Wypożyczono także Matteo Politano. Następnym ruchem transferowym było ściągnięcie do klubu finalisty mundialu Šime Vrsaljko. Pod koniec okienka do sklubu sprowadzono także Keite Baldé Diao.

Mauro Icardi

W International Champions Cup Inter mierzył się z Chelsea F.C. (remis 1-1), Olympique Lyon (wygrana 1-0) oraz Atlético Madryt (wygrana 1-0).

Zawodnicy z Mediolanu źle weszli w sezon ligowy. W pierwszej kolejce przegrali na wyjeździe z US Sassuolo 0-1. Spotkanie z Torino FC przyniosło remis 2-2 i dopiero w 3 kolejce Inter wygrał z Bologną 3-0. Po pierwszym zwycięstwie Inter przegrał w następnej kolejce z Parmą 0-1. W Lidze Mistrzów Inter został wylosowany do grupy B wraz z FC Barceloną, Tottenhamem i PSV Eindhoven. Pierwszy mecz z zespołem z Londynu Czarno-niebiescy wygrali na San Siro 2-1. 21 października Inter wygrał w derbach Mediolanu 1-0 po golu Mauro Icardiego.

26 października oficjalnie nowym prezesem Interu został Steven Zhang[8].

Ostatecznie Nerazzurri odpadli z Ligi Mistrzów kończąc zmagania na 3 miejscu tym samym awansując do 1/16 finału Ligi Europy. Zespół Spalettiego zdobył 8 punktów w grupie, tyle samo co Tottenham Hotspur, lecz o awansie zespołu z Londynu zadecydował bilans bramkowy w meczach bezpośrednich, gdzie gracze Tottenhamu strzelili bramkę na wyjeździe. W lidze było nieco lepiej, od porażki w 4 kolejce przez następnych 7 spotkań w lidze Inter wygrywał każdy mecz tym samym awansując na 2 miejsce. Dobrą passę przerwała porażka z Atalantą aż 1-4. Od tego meczu Inter plasował się na 3 miejscu do 26 kolejki, kiedy to zespół z Mediolanu uległ Cagliari 1-2 i spadł na miejsce 4 za A.C. Milan. Czarno-niebiescy powrócili na 3 lokatę po zwycięstwie w derbach Mediolanu, gdzie Inter wygrał tym razem 3-2. W 1/16 Ligi Europy Nerazzurri mierzyli się z drużyną Rapidu Wiedeń (5-0 w dwumeczu). Inter odpadł w ćwierćfinale Pucharu Włoch ulegając zespołowi S.S. Lazio po rzutach karnych. Również na etapie ćwierćfinału zakończyła się przygoda z Ligą Europy, gdzie w dwumeczu lepsi okazali się zawodnicy Eintrachtu Frankfurt. Pod koniec sezonu ligowego Inter grał w kratkę. Od 30 do 36 kolejki wygrywając 3 mecze, remisując 4. W przedostatnim meczu Inter uległ zespołowi SSC Napoli aż 1-4 spadając na 4 miejsce w tabeli, mając tylko punkt przewagi nad piątym Milanem. W ostatniej kolejce Inter mierzył się u siebie z walczącym o utrzymanie Empoli. W pierwszej połowie żaden z zespołów nie zdołał zdobyć gola, co dawało na tamten moment spadek na 5 miejsce i utrzymanie się zespołu gości. Jednak po przerwie, w 51 minucie gola zdobył Keita Baldé Diao. Zespół Empoli zdołał wyrównać w 76 minucie, aczkolwiek po 4 minutach Radja Nainggolan strzelił bramkę dającą zwycięstwo i równocześnie awans do następnej edycji Ligi Mistrzów. 30 maja zwolniono ze stanowiska trenera Luciano Spallettiego. Dzień później ogłoszono, że nowym szkoleniowcem klubu z Mediolanu został Antonio Conte.

Era Antonio Conte (2019-2021)[edytuj | edytuj kod]

Sezon 2019/2020[edytuj | edytuj kod]

W czerwcu ogłoszono kupno wypożyczonego wcześniej Matteo Politano oraz Eddiego Salcedo. 1 lipca do klubu dołączył na zasadzie wolnego transferu Diego Godín. Zakontraktowano również Valentino Lazaro. Z klubem pożegnał się Šime Vrsaljko, Keita Baldé Diao, Cédric Soares, Cristian Ansaldi, Zinho Vanheusden, Ionuț Radu i Marco Sala. Na wypożyczenie udał się Andrea Pinamonti. 2 lipca Inter pozyskał włoskiego pomocnika Stefano Sensiego. Kolejnym transferem było sprowadzenie Nicolò Barelli w ramach wypożyczenia z obowiązkiem wykupu. 8 sierpnia Inter potwierdził zakup belgijskiego napastnika Romelu Lukaku. Na wypożyczenie do Bayernu Monachium udał się Ivan Perišić.

W przedsezonowych spotkaniach Inter mierzył się z Lugano (zwycięstwo 2-1), Manchesterem United (porażka 0-1), Juventusem (1-1,porażka w rzutach karnych 3-4), Paris Saint-Germain (1-1 wygrana po rzutach karnych 6-5), Tottenhamem (1-1 wygrana w rzutach karnych 4-3) oraz Valencią (1-1 zwycięstwo w rzutach karnych 7-6). W pierwszej kolejce Serie A Nerazzurri pokonali na San Siro zespół US Lecce 4-0 po golach Marcelo Brozovicia, Stefano Sensiego, Romelu Lukaku i Antonio Candrevy. 29 sierpnia Inter sprowadził z ACF Fiorentiny swojego wychowanka, Cristiano Biraghiego natomiast do zespołu z Florencji dołączył Dalbert. Tego samego dnia klub potwierdził roczne wypożyczenie Alexisa Sáncheza z Manchesteru United.

W Lidze Mistrzów Inter trafił do grupy F wraz z FC Barceloną, Borussią Dortmund oraz Slavią Praga. Nerazzurri świetnie rozpoczęli zmagania ligowe, po zwycięstwie z Lecce, drużyna z Mediolanu wygrała wyjazdowe spotkanie z Cagliari (1-2) i mecz z Udinese (1-0). Jednak w inaugurującym meczu Ligi Mistrzów Inter zremisował u siebie z Slavią Praga 1-1. Złe rozpoczęcie zmagań pucharowych nie zatrzymało Interu w lidze gdzie w kolejnych 2 meczach Inter odniósł 2 zwycięstwa: 2-0 z AC Milanem oraz 1-0 z Lazio. 2 mecz w Lidze Mistrzów przyniósł porażkę z Barceloną 1-2. Po 6 wygranych z rzędu w Serie A Inter przegrał na San Siro z Juventusem (dla Interu bramkę zdobył Lautaro Martínez, dla Juventusu Paulo Dybala i Gonzalo Higuaín) przez co spadł z pierwszego miejsca z tabeli na rzecz Juventusu. 2 kolejne mecze ligowe Inter wygrał z Sassuolo (4-3) i zremisował z Parmą (2-2). 1 grudnia zespół Antonio Conte wrócił pozycję lidera w lidze po remisie Juventusu z Sassuolo 2-2 i wygranej Interu 2-1 z SPAL. Nerazzurri zakończyli swoją przygodę z Ligą Mistrzów zajmując 3 miejsce w swojej grupie z dorobkiem 7 punktów tym samym awansując do 1/16 Ligi Europy. Mimo, że kolejne 2 mecze ligowe Inter zremisował (0-0 z AS Romą i 1-1 z Fiorentiną) to zespół z Mediolanu wciąż utrzymywał się na 1 miejscu w tabeli, zmieniło się to po remisie na San Siro z Atalantą kiedy to Juventus ponownie wyprzedził Inter.

Antonio Conte - trener Interu w latach 2019-2021

W zimowym oknie transferowym do zespołu Antonio Conte zakupiono Ashleya Younga, który podpisał półroczny kontrakt. Do Newcastle United udał się Valentino Lazaro na wypożyczenie do końca sezonu. Inter natomiast pozyskał Victora Mosesa. 28 stycznia ogłoszono długo wyczekiwany transfer Christiana Eriksen. Inter zapłacił Tottenhamowi ok. 20 mln euro, a sam Duńczyk podpisał kontrakt ważny do 30 czerwca 2024 roku. Tego samego dnia klub opuścił Matteo Politano i Gabriel Barbosa.

Po meczu z Atalantą następne dwa spotkania w lidze Inter znów zremisował (1-1 z Lecce oraz 1-1 z Cagliari) tracąc już do Juve 3 punkty i wyprzedzając Lazio o jeden. Zespół Conte przełamał się w meczu z Udinese (wygrana 2-0).W Pucharze Włoch pokonywał kolejno Cagliari 4-1 w 1/8 finału i Fiorentinę 2-1 w ćwierćfinale. Pierwszy mecz półfinałowy podopieczni Conte przegrali 0-1 z Napoli. 9 lutego w derbach Mediolanu lepszy okazał się ponownie Inter wygrywając 4-2 (do przerwy 0-2 dla zespołu Rossonerich), równocześnie znowu obejmując fotel lidera Serie A z takim samym dorobkiem punktowym co Juventus. Jednak już w następnej kolejce Nerazzurri stracili prowadzenie po porażce 1-2 z Lazio co oznaczało spadek na trzecią pozycję w tabeli. W 1/16 Ligi Europy Inter pokonał Łudogorec 4-1 w dwumeczu. 2 ostatnie mecze przed przerwą spowodowaną pandemią koronawirusa Inter wygrał 2-1 z Sampdorią i przegrał 0-2 z Juventusem.

Pierwszym spotkaniem po przerwie był rewanż z Napoli, w którym padł remis 1-1 dzięki czemu to zespół z Neapolu awansował do finału. Potem w meczach ligowych Inter zremisował 3-3 z Sssuolo, wygrał 2-1 z Parmą i 6-0 z Brescią. 2 lipca klub poinformował o pierwszym letnim transferze, klub z Mediolanu kupił Achrafa Hakimiego za ok. 45 milionów euro[9]. Po zwycięstwie z Brescią Inter nie wygrał następnych dwóch meczy; przegrał 1-2 z Bologną i zremisował 2-2 z Veroną w efekcie drużyna Conte spadła na 4. miejsce w tabeli. Kolejne spotkania przyniosły dwie wygrane (z Torino 3-1 i SPAL 4-0), po których Nerazzurri ponownie byli wiceliderem jednakże już ze stratą sześciu punktów do Juventusu. Przewaga Bianconerich wzrosła do siedmiu po dwóch kolejno zremisowanych meczach Interu 2-2 z AS Romą i 0-0 z Fiorentiną co poskutkowało spadkiem na 3. miejsce. Ostatnie 3 mecze ligowe Inter wygrał, dzięki czemu ligowy sezon zakończył na 2 miejscu, tylko punkt za Juventusem, który swoje dwa ostatnie mecze przegrał.

W turnieju Ligi Europy Inter pokonywał kolejno Getafe CF (2-0), Bayer Leverkusen (2-1) i Szachtar Donieck (5-0). W finale rozgrywanym 21 sierpnia na stadionie w Kolonii, zawodnicy z Mediolanu ulegli hiszpańskiej Sevilli 2-3.

Sezon 2020/2021[edytuj | edytuj kod]

Przed nowym sezonem klub oprócz Achrafa Hakimiego zakupił Alexisa Sáncheza, Aleksandara Kolarova oraz Arturo Vidala. Z wypożyczeń wrócili Ionuț Radu i Ivan Perišić. Wykupiono ostatecznie Nicolò Barellę i Stefano Sensiego. W ramach wypożyczenia dołączył do zespołu Matteo Darmian. Sprzedano Mauro Icardiego i Yanna Karamoha. Dalbert, Valentino Lazaro, João Mário, Radja Nainggolan, Antonio Candreva oraz Sebastiano Esposito udali się na wypożyczenie. Klub opuścili również Diego Godín, Kwadwo Asamoah i Borja Valero.

Klub z Mediolanu rozegrał dwa sparingi przed rozpoczęciem nowego sezonu; zwyciężył 5-0 z Lugano i 7-0 z Pisą. 26 września zespół prowadzony przez Antonio Conte zwyciężył w inaugurującym meczu Serie A 4-3 z Fiorentiną po golach Lautaro Martíneza, Federico Ceccheriniego (sam.), Romelu Lukaku i Danilo D’Ambrosio. W drugiej kolejce Nerazzurri również odnieśli wygraną pokonując na wyjeździe Benevento 2-5. W Lidze Mistrzów Inter trafił do grupy B wraz z Realem Madryt, Borussią Mönchengladbach i Szachtarem Donieck. Pierwsza strata punktów w lidze nastąpiła już w trzeciej kolejce, zawodnicy Interu zremisowali 1-1 z Lazio. Następnie w derbach rozgrywanych 17 października Inter uległ Milanowi 1-2; jedyną bramkę dla czarno-niebieskich zdobył Romelu Lukaku. Pierwsze spotkanie w Lidze Mistrzów podopieczni Antonio Conte zremisowali u siebie 2-2 w meczu z Mönchengladbach. Po ligowej porażce w derbach Inter wygrał na wyjeździe z Genoą 0-2 jednak w zmaganiach Champions League ponownie zawiedli bezbramkowo remisując z Szachtarem. W następnych dwóch meczach ligowych Inter zremisował z Parmą (2-2) i Atalantą (1-1) spadając na 7. miejsce w tabeli już z 5-punktową stratą do liderującego Milanu. Na europejskim podwórku nie było lepiej gdyż 2 następne spotkania, które Inter grał z Realem Madryt dwukrotnie przegrał (3-2 na wyjeździe i 0-2 u siebie) przez co awans do 1/8 finału Ligi Mistrzów był niemalże nie do osiągnięcia. Kolejne spotkanie z niemiecką Borussią Nerazzurri wygrali 2-3 i pozostawali w grze o awans do Ligi Europy. Ostatni mecz grupowy Inter jedynie zremisował 0-0 z Szachtarem przez co zajął ostatnie miejsce w grupie. Kibice tracili wiarę w projekt Antonio Conte, niektórzy domagali się zwolnienia włoskiego szkoleniowca. Zarząd klubu pozostawił trenera na stanowisku wierząc w sukces na krajowym podwórku.

Od remisu z Atalantą Inter zanotował serię ośmiu ligowych wygranych z rzędu, wydawało się, że Conte na nowo poukładał zespół po złym początku sezonu; Lukaku strzelał regularnie, zespół tracił mało bramek, zawodnicy nie popełniali indywidulanych błędów. Serię przerwała porażka 1-2 z Sampdorią, kolejny ligowy mecz Nerazzurri zremisowali 2-2 z AS Romą. Starcia w Coppa Italia zawodnicy Interu rozpoczęli od pokonania Fiorentiny 1-2, jednak dopiero po dogrywce. Prawdziwy sprawdzian formy miał nadejść 17 stycznia w Derbach d’Italia. Juventus rozgrywał najbardziej przeciętny sezon od lat i grali o utrzymanie się w walce o Scudetto; przed meczem Inter tracił 3 a Juve 4 punkty do prowadzącego, w dobrej formie zespołu Rossonerich. Spotkanie zakończyło się zwycięstwem Interu w świetnym stylu, klub z Mediolanu wygrał 2-0 po golach Arturo Vidala i Nicolò Barelli. Po zwycięstwie z Juve Inter ponownie jednak stracił punkty remisując bezbramkowo z Udinese w meczu kończącym pierwszą połowę sezonu ligowego. Na półmetku Nerazzurri tracili jedynie 2 punkty do tracącego formę Milanu.

W ćwierćfinale Puchar Włoch Inter zrewanżował się lokalnemu rywalowi z Mediolanu i pokonał AC Milan 2-1 tym samym awansując do półfinału. Rundę rewanżową w lidze piłkarze Interu zaczęli od wygranej z zespołem Benevento 4-0. 2 lutego w pierwszym spotkaniu półfinałowym Pucharu Włoch rozgrywanym na San Siro Nerazzurri ulegli Juventusowi 1-2. W spotkaniu rewanżowym padł bezbramkowy remis i to podopieczni Andrei Pirlo awansowali do finału, tak więc od 9 lutego Interowi pozostała jedynie walka o mistrzostwo Włoch. A tą zaczął rozgrywać fantastycznie. Po pokonaniu Benevento Inter zwyciężył z Fiorentiną (2-0). Po 22 kolejce Nerazzurri objęli prowadzenie w tabeli po wpadce Milanu z Spezią, którzy przegrali 2-0 i równoczesnym zwycięstwie w meczu z Lazio (3-1). W następnej kolejce Inter zmierzył się bezpośrednio o fotel lidera z zespołem Rossonerich. Derbowe spotkanie miało być wyrównanym pojedynkiem dwóch najrówniej grających ekip tego sezonu. Tymczasem Inter zmiażdżył lokalnego rywala aż 3-0 po dwóch bramkach Lautaro Martíneza i golu Romelu Lukaku, Nerazzurri umocnili swoją pozycję lidera zwiększając swoją przewagę do 4. punktów. Następnie Inter wygrał dwukrotnie z słabszymi ekipami (3-0 z Genoą i 2-1 z Parmą). Pokonał także 1-0 Atalantę walczącą o awans do Ligi Mistrzów oraz Torino broniące się przed spadkiem (2-1). Już po 27 kolejkach podopieczni Antonio Conte mieli 7-punktową przewagę nad drugim Juventusem, który wyprzedził będący w dołku formy AC Milan.

Zawodnicy Nerazzurrich nie zwalniali tempa, wygrali kolejne 3 mecze z rzędu (2-1 z Sassuolo, 1-0 z Bologną, 1-0 z Cagliari) wciąż powiększając przewagę nad resztą stawki. Świetną serię zwycięstw przerwała ekipa Napoli, która zremisowała z Interem 1-1. Następny mecz Mediolańczycy ponownie zremisowali (tym razem z Spezią), ale mimo straty punktów wciąż mieli bezpieczny zapas 10. punktów nad drugim Milanem oraz 11. punktów nad Juve i Atalantą. Inter zwyciężył potem w meczach z Hellasem 1-0 oraz 2-0 z Crotone, tym samym zapewniając sobie mistrzostwo Włoch na 4 kolejki przed końcem rozgrywek, przełamując 9-letnią dominację Juventusu i wygrywając pierwsze trofeum od 10 lat. Ostatnie sezonowe spotkania Inter kolejno: wygrał z Sampdorią 5-1, pokonał AS Romę 3-1, przegrał z Juventusem 2-3 i w ostatniej kolejce wygrał z Udinese aż 5-1 po bramkach Ashleya Younga, Christiana Eriksena, Lautaro Martíneza, Ivana Perišicia oraz Romelu Lukaku wieńcząc najlepszy sezon od lat.

26 maja klub poinformował o rozwiązaniu kontraktu z Antonio Conte, powodem opuszczenia klubu przez Włocha miał być konflikt trenera z zarządem o przyszłość klubu i politykę transferową na przyszły sezon[10].

Przybycie Simone Inzaghiego[edytuj | edytuj kod]

Sezon 2021/22[edytuj | edytuj kod]

3 czerwca klub z Mediolanu ogłosił, że następcą Antonio Conte zostanie dotychczasowy trener Lazio Simone Inzaghi[11].

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Trofea międzynarodowe[edytuj | edytuj kod]

FIFA Zdobyte trofea w rozgrywkach międzynarodowych (stan na: 21-08-2020)
Rozgrywki Osiągnięcie Razy Sezon(y)
FIFA Club World Cup.png
Klubowe MŚ
zdobywca 1 2010
finalista 0

Puchar Interkontynentalny
zdobywca 2 1964, 1965
finalista 0
Coppa Campioni.svg
Liga Mistrzów
(Puchar Europy)
zdobywca 3 1964, 1965, 2010
finalista 2 1967, 1972
UEFA Cup (adjusted).png
Liga Europy
(Puchar UEFA)
finalista 2 1997, 2020
Supercoppa UEFA.svg
Superpuchar UEFA
zdobywca 0
finalista 1 2010

Trofea krajowe[edytuj | edytuj kod]

Włochy Zdobyte trofea w rozgrywkach Włoch (stan na: 31-05-2012)
Rozgrywki Osiągnięcie Razy Sezon(y)
Scudetto.svg
Mistrzostwo
I miejsce 19 1910, 1920, 1930, 1938, 1940, 1953, 1954, 1963, 1965, 1966Star*.svg, 1971, 1980, 1989, 2006*, 2007, 2008, 2009, 2010, 2021
II miejsce 15 1933, 1934, 1935, 1941, 1949, 1951, 1962, 1964, 1967, 1970, 1993, 1998, 2003, 2011, 2020
III miejsce 15 1915, 1939, 1950, 1952, 1956, 1959, 1961, 1983, 1985, 1987, 1990, 1991, 1997, 2002, 2005
Coppa Italia (Italy Cup).svg
Puchar
zdobywca 7 1939, 1978, 1982, 2005, 2006, 2010, 2011
finalista 6 1959, 1965, 1977, 2000, 2007, 2008
Supercoppa ita.png
Superpuchar
zdobywca 5 1989, 2005, 2006, 2008, 2010
finalista 4 2000, 2007, 2009, 2011

* W 2006 roku Inter zdobył mistrzostwo dzięki ukaraniu w aferze Calciopoli Juventusu, który kosztem Nerazzurrich stracił tytuł mistrzowski.

Inne trofea[edytuj | edytuj kod]

  • Puchar Federalny:
    • 3 miejsce: 1916
  • Puchar Regionalny Lombardii:
    • Koszulka Brazylijczyka Ronaldo, zdobywcy Złotej Piłki 1998 dla najlepszego piłkarza globu.
      finalista (1x): 1917
  • Puchar Mauro:
    • finalista (1x): 1918
  • Superpuchar Interkontynentalny:
    • finalista (1x): 1968
  • Trofeum Pirelli:
    • zdobywca (11x): 1996, 1997, 2000, 2001, 2002, 2003, 2006, 2007, 2008, 2009, 2010
    • finalista (10x): 1998, 1999, 2004, 2005
  • Trofeo Berlusconi:
    • finalista (1x): 1992
  • Trofeo TIM:
    • zdobywca (8x): 2002, 2003, 2004, 2005, 2007, 2010, 2011, 2012
    • finalista (4x): 2001, 2006, 2008, 2009
  • Trofeo Birra Moretti:
    • zdobywca (3x): 2001, 2002, 2007
    • finalista (3x): 1997, 1999, 2000

Królowie strzelców Serie A w barwach Interu[edytuj | edytuj kod]

Zawodnik Sezon Gole
Austria Anton Powolny 1926/27 22
Giuseppe Meazza 1929/30 31
1935/36 25
1937/38 20
Węgry István Nyers 1948/49 26
Argentyna Antonio Angelillo 1958/59 33
Włochy Sandro Mazzola 1964/65 17
Włochy Roberto Boninsegna 1970/71 24
1971/72 22
Włochy Aldo Serena 1988/89 22
Włochy Christian Vieri 2002/03 24
Szwecja Zlatan Ibrahimović 2008/09 25
Argentyna Mauro Icardi 2014/15 22
2017/18 29

Bramkarze Interu z największą ilością czystych kont w Serie A[edytuj | edytuj kod]

Zawodnik Sezon Czyste konta/Mecze Średnia
Carlo Ceresoli 1933/34 17/34 50%
Angelo Caimo 1942/43 10/30 33,3%
Włochy Giorgio Ghezzi 1952/53 16/34 47,1%
Włochy Walter Zenga 1983/84 15/30 50%
1986/87 17/29 58,6%
1988/89 19/33 57,6%
1989/90 16/31 51,6%
Brazylia Júlio César 2005/06 16/29 55,2%
2007/08 17/35 48,6%
2008/09 17/36 47,2%
2009/10 17/38 44,7%
Słowenia Samir Handanovič 2018/19 17/38 44,7%
2019/20 13/35 37,1%
2020/21 15/37 40,5%

Laureaci Złotej Piłki[edytuj | edytuj kod]


Obecny skład[edytuj | edytuj kod]

Stan na 31 sierpnia 2021[12]
Nr Poz. Piłkarz
1 BR Słowenia Samir Handanovič (kapitan)
2 PO Holandia Denzel Dumfries
5 PO Włochy Roberto Gagliardini
6 OB Holandia Stefan de Vrij
7 NA Chile Alexis Sánchez
8 PO Urugwaj Matías Vecino
9 NA Bośnia i Hercegowina Edin Džeko
10 NA Argentyna Lautaro Martínez
11 OB Serbia Aleksandar Kolarov
12 PO Włochy Stefano Sensi
13 OB Włochy Andrea Ranocchia (wicekapitan)
14 PO Chorwacja Ivan Perišić
16 NA Włochy Eddie Salcedo
19 NA Argentyna Joaquín Correa (wypożyczony z Lazio)
20 PO Turcja Hakan Çalhanoğlu
Nr Poz. Piłkarz
21 BR Włochy Alex Cordaz
22 PO Chile Arturo Vidal
23 PO Włochy Nicolò Barella
24 PO Dania Christian Eriksen
32 OB Włochy Federico Dimarco
33 OB Włochy Danilo D’Ambrosio
36 OB Włochy Matteo Darmian
37 OB Słowacja Milan Škriniar
48 NA Urugwaj Martín Satriano
77 PO Chorwacja Marcelo Brozović
95 OB Włochy Alessandro Bastoni
97 BR Rumunia Ionuț Radu
BR Brazylia Gabriel Brazão
NA Argentyna Facundo Colidio

Piłkarze na wypożyczeniu[edytuj | edytuj kod]

Nr Poz. Piłkarz
PO Francja Lucien Agoumé (w Breście do 30 czerwca 2022)
OB Włochy Niccolò Corrado (w Feralpisalò do 30 czerwca 2022)
PO Brazylia Dalbert Henrique (w Cagliari do 30 czerwca 2022)
BR Włochy Michele Di Gregorio (w Monzie do 30 czerwca 2022)
NA Włochy Sebastiano Esposito (w Basel do 30 czerwca 2022)
PO Włochy Lorenzo Gavioli (w Regginie do 30 czerwca 2022)
OB Gwadelupa Andreaw Gravillon (w Reims do 30 czerwca 2022)
PO Austria Valentino Lazaro (w Benfice do 30 czerwca 2023)
Nr Poz. Piłkarz
PO Szwajcaria Darian Males (w Basel do 30 czerwca 2023)
NA Włochy Samuele Mulattieri (w Crotone do 30 czerwca 2022)
NA Włochy Andrea Pinamonti (w Empoli do 30 czerwca 2022)
OB Włochy Lorenzo Pirola (w Monzie do 30 czerwca 2022)
PO Włochy Marco Pompetti (w Pescarze do 30 czerwca 2022)
BR Serbia Filip Stanković (w Volendam do 30 czerwca 2022)
OB Belgia Zinho Vanheusden (w Genoi do 30 czerwca 2022)
OB Włochy Davide Zugaro (w Virtus Verona do 30 czerwca 2022)

Zastrzeżone numery[edytuj | edytuj kod]

Nr Poz. Piłkarz
3 OB Włochy Giacinto Facchetti
4 OB Argentyna Javier Zanetti

Stadion[edytuj | edytuj kod]

Oprawa kibiców Interu.
 Osobny artykuł: Stadion Giuseppe Meazzy.

Stadionem, na którym zespół Interu Mediolan rozgrywa swoje mecze jest Stadion Giuseppe Meazzy o pojemności 85 700 miejsc. Jest to stadion miejski, więc na tym samym obiekcie rozgrywa swoje spotkania drugi mediolański klub – AC Milan.

Tradycyjny sektor kibiców Milanu to Curva Sud (Zakole Południowe), a kibiców Interu – Curva Nord (Zakole Północne).

Budowa stadionu została rozpoczęta w grudniu 1925 roku. Inauguracja nastąpiła 19 września 1926, kiedy to Inter wysoko pokonał Milan 6:3. Pierwotnie stadion nosił nazwę „San Siro” – od nazwy dzielnicy w której został wybudowany. W 1981 roku obiekt został nazwany imieniem słynnego gracza Interu – Giuseppe Meazzy. Mimo to kibice używają częściej łatwiejszej i pierwotnej nazwy stadionu.

W klasyfikacji UEFA San Siro jest jednym z 26 stadionów ocenionych na 5 gwiazdek (najwyższa klasa).

  • Pojemność: 85 700 miejsc
  • Długość boiska: 105 m
  • Szerokość boiska: 68 m
  • Adres stadionu: Via Piccolomini, 5 20151 Milan

Kibice[edytuj | edytuj kod]

Fani Interu należą do najbardziej znanych i najlepiej zorganizowanych w Europie. Pierwsze grupy, nazywane ultras – kibice tworzący na każdym meczu tak zwaną oprawę (flagi, race, konfetti, kartony, transparenty itp.) powstały w latach 60 XX w. Najbardziej znani są Boys San, którzy zostali założeni w 1969 roku – to jedna z najstarszych tego typu organizacji we Włoszech. Boys San uważani są za najważniejszą grupę na Curva Nord, czyli Północnym Zakolu stadionu San Siro. Na lewo od nich swoje miejsce mają fani grupy Viking, która powstała w 1984 roku i zasłynęła na jednym z meczów przygotowaniem największej flagi w historii klubu. Wysoko, po prawej stronie od Boys San stoją najbardziej skrajni Irriducibili – bezpośredni spadkobiercy rozwiązanych w połowie lat 80 XX w. grup skinów. Inną ważną grupą jest Brianza Alcoolica, której motto jest parafrazą refrenu hymnu Liverpoolu - „You’ll never drink alone”.

Barwy i symbole[edytuj | edytuj kod]

Barwy[edytuj | edytuj kod]

Od początku istnienia klubu Inter przywdziewał koszulki w czarno-niebieskie pasy. Mówi się, że czarny miał symbolizować noc, natomiast niebieski niebo. Stąd też narodził się przydomek Nerazzurri[13].

Herb[edytuj | edytuj kod]

Oryginalny herb Interu Mediolan zawierał połączone ze sobą litery „FCIM”. Symbol, który pojawił się na czarnym tle, został otoczony trzema białymi pierścieniami. Autorem emblematu był malarz Giorgio Muggiani, który był też jednym z założycieli klubu. Na przestrzeni lat herb zmieniał się nieco, lecz jego obecna wersja bardzo przypomina oryginał z 1908 roku. Od kwietnia 2021 Inter używa nowego herbu zaprojektowanego przez studio graficzne Bureau Borsche[14]

Symbole[edytuj | edytuj kod]

Zwierzęta często były wykorzystywane jako symbole we włoskich klubach. Symbolem Interu jest zaskroniec zwany Il Biscone oraz wąż (Serpente). Wąż jest również ważnym symbolem miasta Mediolan.

Sponsorzy[edytuj | edytuj kod]

Lata Sponsor odzieżowy Sponsor na koszulce
1979-1981 Puma
1981-1982 Inno-Hit
1982-1986 Mecsport Misura
1986-1988 Le Coq Sportif
1988-1991 Uhlsport
1991-1992 Umbro FitGar
1992-1995 Cesare Fiorucci
1995-1998 Pirelli
1998-2021 Nike

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

  • Kapitan zespołu Słowenia Samir Handanovič
  • Najstarszy zawodnik Włochy Tommaso Berni (36 lat)
  • Najmłodszy zawodnik( 2019/20) Włochy Sebastiano Esposito (17 lat)
  • Najwięcej spotkań Argentyna Javier Zanetti (758)
  • Najwięcej goli (ogółem) Włochy Giuseppe Meazza (287)
  • Najdłużej występował Włochy Giuseppe Bergomi (przez 19 lat)
  • Najwięcej bramek w Pucharze Włoch Włochy Alessandro Altobelli (46)
  • Najwięcej bramek w Europejskich Pucharach Włochy Alessandro Altobelli (35)
  • Lokalnym rywalem Interu Mediolan jest A.C. Milan. Obydwa te kluby dzielą ze sobą stadion San Siro. Mecze derbowe pomiędzy Interem a Milanem liczą już 215 spotkań. Biorąc ogólne zestawienie spotkań, bilans jest korzystniejszy dla Interu: 76 razy wygrywał Inter, natomiast A.C. Milan odnotował 74 zwycięstwa. 65 razy mecze zakończyły się remisem. W tych meczach Inter zdobył 291 bramek, a Milan strzelił 287 gole.
  • Mecze pomiędzy Interem a Juventusem są określane mianem derbów D’Italia. Spotkania pomiędzy tymi dwoma zespołami były rozgrywane 225 razy. Inter odnotował 69 zwycięstwa, natomiast Juventus F.C. – 100. 56 meczów zakończyło się remisem. W tych wszystkich spotkaniach Inter strzelił 279 bramek, a Juventus 321goli.
  • Tytuł mistrza Włoch w 2006 roku Inter zdobył dzięki ukaraniu w aferze korupcyjnej Juventusu, który kosztem Nerazzurrich stracił tytuł mistrzowski. Przyznanie tytułu Interowi wzbudziło pewne kontrowersje, jednak przez wielu obserwatorów zostało uznane za słuszne. Władze Interu określiły przyznanie tytułu dla Czarno-niebieskich mianem Scudetto sprawiedliwych.
  • Zastrzeżonym numerem w zespole Interu Mediolan jest numer 3, w którym w latach 1960–1978 występował Giacinto Facchetti oraz numer 4, z którym grał Javier Zanetti w latach 1995–2014
  • Jedyny klub grający nieprzerwanie w Serie A – pomimo zajęcia w sezonie 1921/1922 ostatniego miejsca w tabeli Inter uniknął spadku do niższej ligi dzięki zmianie regulaminu rozgrywek (tzw. Compromesso Colombo).

Rekordziści[edytuj | edytuj kod]

Najwięcej występów w barwach Interu[edytuj | edytuj kod]

Lp. Zawodnik Lata gry Serie A Puchar Europa Inne Razem
1. Argentyna Javier Zanetti 1995-2015 620 80 208 10 858
2. Włochy Giuseppe Bergomi 1979-1999 519 119 117 1 756
3. Włochy Giacinto Facchetti 1960-1978 476 85 68 5 634
4. Włochy Sandro Mazzola 1960-1977 418 80 63 4 565
5. Włochy Giuseppe Baresi 1977-1992 392 92 74 1 559
6. Włochy Mario Corso 1958-1973 414 41 48 5 503
7. Włochy Walter Zenga 1982-1994 328 73 71 1 473
8. Włochy Tarcisio Burgnich 1962-1974 359 47 57 4 467
9. Włochy Alessandro Altobelli 1977-1988 317 80 69 0 466
10. Kolumbia Iván Córdoba 2000-2012 324 34 92 5 454

Najwięcej bramek w barwach Interu[edytuj | edytuj kod]

Lp. Zawodnik Lata gry Serie A Puchar Europa Inne Razem
1. Giuseppe Meazza 1927-1940

1946-1947

243 12 0 29 284
2. Włochy Alessandro Altobelli 1977–1988 128 46 35 0 209
3. Włochy Roberto Boninsegna 1969–1976 113 36 22 0 171
4. Włochy Sandro Mazzola 1960–1977 116 24 17 3 161
5. Luigi Cevenini 1912–1915

1919–1921

1922–1927

158 0 0 0 158
6. Włochy Benito Lorenzi 1947–1958 138 2 3 0 143
7. Węgry István Nyers 1948–1954 133 0 0 0 133
8. Argentyna Mauro Icardi 2013-2019 111 3 10 0 124
9. Włochy Christian Vieri 1999-2005 103 8 12 0 123
10. Ermanno Aebi 1910-1922 106 0 0 0 106

Prezesi klubu[edytuj | edytuj kod]

Lp. Imię i nazwisko Okres urzędowania
1.
Giovanni Paramithiotti
1908
1909
2.
Ettore Strauss
1909
1910
3.
Carlo De Medici
1910
1912
4.
Emilio Hirzel
1912
1914
5.
Luigi Ansbacher
1914
1914
6.
Giuseppe Visconti Di Modrone
1914
1919
7.
Giorgio Hulss
1919
1920
8.
Francesco Mauro
1920
1923
9.
Enrico Olivetti
1923
1926
10.
Senatore Borletti
1926
1929
11.
Ernesto Torrusio
1929
1930
Lp. Imię i nazwisko Okres urzędowania
12.
Oreste Simonotti
1930
1932
13.
Ferdinando Pozzani
1932
1942
14.
Carlo Masseroni
1942
1955
15.
Włochy Angelo Moratti
1955
1968
16.
Włochy Ivanoe Fraizzoli
1968
1984
17.
Włochy Ernesto Pellegrini
1984
1995
18.
Włochy Massimo Moratti
1995
2004
19.
Włochy Giacinto Facchetti
2004
2006
20.
Włochy Massimo Moratti
2006
2013
21.
Indonezja Erick Thohir
2013
2018
22.
Steven Zhang
2018
urzęduje

Trenerzy klubu[edytuj | edytuj kod]

Lp. Imię i nazwisko Okres urzędowania
1.
Virgilio Fossati
1909
1915
2.
Francesco Mauro
1919
1920
3.
Nino Resegotti
1920
1920
4.
Anglia Bob Spotishwood
1922
1924
5.
Paolo Schiedler
1924
1926
6.
Arpad Veisz
1926
1928
7.
József Viola
1928
1929
8.
Arpad Veisz
1929
1931
9.
István Tóth
1931
1932
10.
Arpad Veisz
1932
1934
11.
Gyula Feldmann
1934
1936
12.
Albino Carraro
1936
1936
13.
Armando Castellazzi
1936
1938
14.
Federalne Państwo Austriackie Tony Cargnelli
1938
1940
15.
Giuseppe Peruchetti
1940
1941
16.
Italo Zamberletti
1941
1941
17.
Ivo Fiorentini
1941
1942
18.
Giovanni Ferrari
1942
1943
19.
Włochy Carlo Carcano
1945
1947
20.
Włochy Nino Nutrizio
1947
1947
21.
Włochy Giuseppe Meazza
1947
1948
22.
Włochy Carlo Carcano
1948
1948
23.
Walia John Astley
1948
1949
24.
Włochy Giulio Cappelli
1949
1950
25.
Włochy Aldo Olivieri
1950
1952
26.
Włochy Alfredo Foni
1952
1955
27.
Włochy Aldo Olivieri
1955
1956
28.
Włochy Giuseppe Meazza
1956
1956
29.
Włochy Annibale Frossi
1956
1957
30.
Włochy Luigi Ferrero
1957
1957
31.
Włochy Giuseppe Meazza
1957
1957
32.
Anglia Jesse Carver
1957
1958
33.
Włochy Giuseppe Bigogno
1958
1959
34.
Włochy Aldo Campatelli
1959
1960
35.
Włochy Camillo Achilli
1960
1960
36.
Włochy Giulio Cappelli
1960
1960
37.
Argentyna Helenio Herrera
1960
1968
38.
Włochy Alfredo Foni
1968
1969
39.
Argentyna Helenio Herrera
1969
1970
40.
Włochy Giovanni Invernizzi
1970
1973
41.
Włochy Enea Masiero
1973
1973
42.
Argentyna Helenio Herrera
1973
1974
Lp. Imię i nazwisko Okres urzędowania
43.
Włochy Enea Masiero
1974
1974
44.
Luis Suárez Miramontes
1974
1975
45.
Włochy Giuseppe Chiappella
1975
1977
46.
Włochy Eugenio Bersellini
1977
1982
47.
Włochy Rino Marchesi
1982
1983
48.
Włochy Luigi Radice
1985
1984
49.
Włochy Ilario Castagner
1984
1986
50.
Włochy Mario Corso
1986
1986
51.
Włochy Giovanni Trapattoni
1986
1991
52.
Włochy Corrado Orrico
1991
1992
53.
Hiszpania Luis Suárez Miramontes
1992
1992
54.
Włochy Osvaldo Bagnoli
1992
1994
55.
Włochy Giampiero Marini
1994
1994
56.
Włochy Ottavio Bianchi
1994
1995
57.
Hiszpania Luis Suárez Miramontes
1995
1995
58.
Anglia Roy Hodgson
1995
1997
59.
Włochy Luciano Castellini
1997
1997
60.
Włochy Gigi Simoni
1997
1998
61.
Rumunia Mircea Lucescu
1998
1999
62.
Włochy Luciano Castellini
1999
1999
63.
Anglia Roy Hodgson
1999
1999
64.
Włochy Marcello Lippi
1999
2000
65.
Włochy Marco Tardelli
2000
2001
66.
Argentyna Héctor Cúper
2001
2003
67.
Włochy Corrado Verdelli
2003
2003
68.
Włochy Alberto Zaccheroni
2003
2004
69.
Włochy Roberto Mancini
2004
2008
70.
Portugalia José Mourinho
2008
2010
71.
Hiszpania Rafael Benítez
2010
2010
72.
Brazylia Leonardo
2010
2011
73.
Włochy Gian Piero Gasperini
2011
2011
74.
Włochy Claudio Ranieri
2011
2012
75.
Włochy Andrea Stramaccioni
2012
2013
76.
Włochy Walter Mazzarri
2013
2014
77.
Włochy Roberto Mancini
2014
2016
78.
Holandia Frank de Boer
2016
2016
79.
Włochy Stefano Pioli
2016
2017
80.
Włochy Stefano Vecchi
2017
2017
81.
Włochy Luciano Spalletti
2017
2019
82.
Włochy Antonio Conte
2019
2021
83.
Włochy Simone Inzaghi
2021

Inter w poszczególnych sezonach[edytuj | edytuj kod]

Wyniki ze wszystkich sezonów Interu
  • 1908 Założenie klubu
  • 1908/09 3. miejsce w eliminacjach Lombardi
  • 1909/10 Scudetto.svg Mistrzostwo Włoch
  • 1910/11 6. miejsce w lidze włoskiej
  • 1911/12 4. miejsce w lidze włoskiej
  • 1912/13 3. miejsce w lidze włoskiej
  • 1913/14 3. miejsce w lidze włoskiej
  • 1914/15 2. miejsce w lidze włoskiej
  • 1915-1919 brak oficjalnych rozgrywek
  • 1919/20 Scudetto.svg Mistrzostwo Włoch
  • 1920/21 3. miejsce w lidze włoskiej
  • 1921/22 12. miejsce w lidze włoskiej
  • 1922/23 7. miejsce w lidze włoskiej
  • 1923/24 4. miejsce w lidze włoskiej
  • 1924/25 4. miejsce w lidze włoskiej
  • 1925/26 3. miejsce w lidze włoskiej
  • 1926/27 5. miejsce w lidze włoskiej
  • 1927/28 7. miejsce w lidze włoskiej
  • 1928/29 6. miejsce w lidze włoskiej
  • 1929/30 Scudetto.svg Mistrzostwo Włoch
  • 1930/31 5. miejsce w Serie A
  • 1931/32 6. miejsce w Serie A
  • 1932/33 2. miejsce w Serie A
  • 1933/34 2. miejsce w Serie A
  • 1934/35 2. miejsce w Serie A
  • 1935/36 4. miejsce w Serie A
  • 1936/37 7. miejsce w Serie A
  • 1937/38 Scudetto.svg Mistrzostwo Włoch
  • 1938/39 3. miejsce w Serie A, Coccarda Coppa Italia.svg Puchar Włoch
  • 1939/40 Scudetto.svg Mistrzostwo Włoch
  • 1940/41 2. miejsce w Serie A
  • 1941/42 12. miejsce w Serie A
  • 1942/43 4. miejsce w Serie A
  • 1943-45 brak oficjalnych rozgrywek
  • 1945/46 2. miejsce w Serie A
  • 1946/47 10. miejsce w Serie A
  • 1947/48 12. miejsce w Serie A
  • 1948/49 2. miejsce w Serie A
  • 1949/50 3. miejsce w Serie A
  • 1950/51 2. miejsce w Serie A
  • 1951/52 3. miejsce w Serie A
  • 1952/53 Scudetto.svg Mistrzostwo Włoch
  • 1953/54 Scudetto.svg Mistrzostwo Włoch
  • 1954/55 8. miejsce w Serie A
  • 1955/56 3. miejsce w Serie A
  • 1956/57 5. miejsce w Serie A
  • 1957/58 11. miejsce w Serie A
  • 1958/59 3. miejsce w Serie A
  • 1959/60 4. miejsce w Serie A
  • 1960/61 3. miejsce w Serie A
  • 1961/62 2. miejsce w Serie A
  • 1962/63 Scudetto.svg Mistrzostwo Włoch
  • 1963/64 UEFA - Champions League.png Puchar Europy, Puchar Interkontynentalny
  • 1964/65 Scudetto.svg Mistrzostwo Włoch, UEFA - Champions League.png Puchar Europy, Puchar Interkontynentalny
  • 1965/66 Scudetto.svg Mistrzostwo Włoch
  • 1966/67 2. miejsce w Serie A
  • 1967/68 5. miejsce w Serie A
  • 1968/69 4. miejsce w Serie A
  • 1969/70 2. miejsce w Serie A
  • 1970/71 Scudetto.svg Mistrzostwo Włoch
  • 1971/72 5. miejsce w Serie A
  • 1972/73 4. miejsce w Serie A
  • 1973/74 4. miejsce w Serie A
  • 1974/75 9. miejsce w Serie A
  • 1975/76 4. miejsce w Serie A
  • 1976/77 4. miejsce w Serie A
  • 1977/78 5. miejsce w Serie A, Coccarda Coppa Italia.svg Puchar Włoch
  • 1978/79 4. miejsce w Serie A
  • 1979/80 Scudetto.svg Mistrzostwo Włoch
  • 1980/81 4. miejsce w Serie A
  • 1981/82 4. miejsce w Serie A, Coccarda Coppa Italia.svg Puchar Włoch
  • 1982/83 3. miejsce w Serie A
  • 1983/84 4. miejsce w Serie A
  • 1984/85 3. miejsce w Serie A
  • 1985/86 6. miejsce w Serie A
  • 1986/87 3. miejsce w Serie A
  • 1987/88 5. miejsce w Serie A
  • 1988/89 Scudetto.svg Mistrzostwo Włoch, Supercoppa italiana di pallavolo maschile.svg Superpuchar Włoch
  • 1989/90 3. miejsce w Serie A
  • 1990/91 3. miejsce w Serie A, UEFA Cup (adjusted).png Puchar UEFA
  • 1991/92 8. miejsce w Serie A
  • 1992/93 2. miejsce w Serie A
  • 1993/94 13. miejsce w Serie A, UEFA Cup (adjusted).png Puchar UEFA
  • 1994/95 6. miejsce w Serie A
  • 1995/96 7. miejsce w Serie A
  • 1996/97 3. miejsce w Serie A
  • 1997/98 2. miejsce w Serie A, UEFA Cup (adjusted).png Puchar UEFA
  • 1998/99 8. miejsce w Serie A
  • 1999/00 4. miejsce w Serie A
  • 2000/01 5. miejsce w Serie A
  • 2001/02 3. miejsce w Serie A
  • 2002/03 2. miejsce w Serie A
  • 2003/04 4. miejsce w Serie A
  • 2004/05 3. miejsce w Serie A, Coccarda Coppa Italia.svg Puchar Włoch, Supercoppa italiana di pallavolo maschile.svg Superpuchar Włoch
  • 2005/06 Scudetto.svg Mistrzostwo Włoch, Coccarda Coppa Italia.svg Puchar Włoch, Supercoppa italiana di pallavolo maschile.svg Superpuchar Włoch
  • 2006/07 Scudetto.svg Mistrzostwo Włoch
  • 2007/08 Scudetto.svg Mistrzostwo Włoch
  • 2008/09 Scudetto.svg Mistrzostwo Włoch, Supercoppa italiana di pallavolo maschile.svg Superpuchar Włoch
  • 2009/10 Scudetto.svg Mistrzostwo Włoch, UEFA - Champions League.png Liga Mistrzów, Coccarda Coppa Italia.svg Puchar Włoch
  • 2010/11 2. miejsce w Serie A,Klubowe Mistrzostwo Świata, Coccarda Coppa Italia.svg Puchar Włoch, Supercoppa italiana di pallavolo maschile.svg Superpuchar Włoch
  • 2011/12 6. miejsce w Serie A
  • 2012/13 9. miejsce w Serie A
  • 2013/14 5. miejsce w Serie A
  • 2014/15 8. miejsce w Serie A
  • 2015/16 4. miejsce w Serie A
  • 2016/17 7. miejsce w Serie A
  • 2017/18 4. miejsce w Serie A
  • 2018/19 4. miejsce w Serie A
  • 2019/20 2. miejsce w Serie A
  • 2020/21 Scudetto.svg Mistrzostwo Włoch

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Christos Kassimeris: European Football Black and White. Plymouth: Rowman and Littlefield Publishers, 2008, s. 23. ISBN 978-0-7391-1959-4. (ang.)
  2. Retro Liga Mistrzów: Wulkan zmartwień Barcelony i genialny taktyk Mourinho - Polsat Sport, www.polsatsport.pl [dostęp 2021-03-18] (pol.).
  3. OFICJALNIE: Rafael Benítez trenerem Interu!
  4. Champions League changes agreed (ang.). UEFA, 2007-12-01. [dostęp 2009-12-28].
  5. BBC Sport – Football – Real Madrid unveil Jose Mourinho as their new coach, news.bbc.co.uk [dostęp 2020-07-08] (ang.).
  6. Moratti: "Financial fair play is a serious matter" | NEWS
  7. Jindong Zhang: "Inter have great potential", FC Internazionale – Inter Milan [dostęp 2018-11-03].
  8. Steven Zhang named President of FC Internazionale Milano S.p.A., FC Internazionale – Inter Milan [dostęp 2018-11-03].
  9. Oficjalnie: Achraf Hakimi sprzedany do Interu, www.realmadryt.pl [dostęp 2020-07-03].
  10. l, Oficjalnie: Conte nie jest już trenerem Interu - Inter Mediolan, intermediolan.com [dostęp 2021-06-03] (ang.).
  11. l, Oficjalnie: Simone Inzaghi trenerem Interu! - Inter Mediolan, intermediolan.com [dostęp 2021-06-03] (ang.).
  12. Inter players (ang.). inter.it. [dostęp 2020-09-13].
  13. planarstudio.pl, Historia Interu, intermediolan.com [dostęp 2019-07-02] (ang.).
  14. Wywiad z autorem nowego logo, fcinter.pl [dostęp 2021-04-09] (pol.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]