Internowanie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Internowanie (z łac. internus „wewnętrzny”)[1] – przymusowe umieszczanie w specjalnych obozach, zazwyczaj osób biorących udział w wojnie – rozbrojonych oddziałów wojskowych, które przekroczyły granicę państwa neutralnego. Dotyczyć może też osób cywilnych (obywateli państw prowadzących wojnę). Warunki internowania regulują konwencje genewskie z 1949.

 Z tym tematem związana jest kategoria: Internowani.
  • Internowanie własnych obywateli na przykładzie praw obowiązujących w Polsce w okresie międzywojennym.

Ustawa o stanie wyjątkowym z 22 lutego 1937 r.[2] w art. 3 dozwalała administracji ogólnej wobec osób, zagrażających bezpieczeństwu, spokojowi lub porządkowi publicznemu na samoistne prawo (tzn. bez nakazu) dokonywania rewizji osobistych, zatrzymywanie w ciągu 8 dni (zamiast 48 godzin), stosowanie w sprawach karnych administracyjnych aresztu tymczasowego do 2 miesięcy (zamiast 14 dni)[3], internowanie w osobnych miejscach na ten cel przeznaczonych na czas nie przekraczający 3 miesięcy, wyznaczenie przymusowego pobytu (zwane konfinowaniem)[4] na określonym obszarze na czas do 6 miesięcy oraz wydalenie z obszaru objętego stanem wyjątkowym na czas trwania tego stanu lub krótszy. Wg art. 11 wykroczenie przeciwko nakazom lub zakazom stanu wyjątkowego zagrożone było w trybie administracyjnym w postępowaniu przyśpieszonym karą aresztu do 6 miesięcy i grzywny do 5 000 zł, albo jednej z tych kar. Odwołanie do sądu nie wstrzymywało wykonania kary aresztu. Ustawa o stanie wojennym z 23 czerwca 1939 r.[5] w art. 2 dozwalała rozszerzać wspomniane rygory ograniczenia wolności na osoby zagrażające interesom obrony Państwa, zatrzymanie w areszcie do 1 miesiąca; w sprawach karnych administracyjnych areszt tymczasowy do 3 miesięcy, internowanie i konfinowanie można było zarządzić na czas trwania stanu wojennego lub krótszy, w art. 6 kary administracyjne za złamanie rygorów stanu wojennego zaostrzała do 1 roku aresztu i grzywny do 10 000 zł albo jednej z tych kar.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Latem 1917, po kryzysie przysięgowym Niemcy internowali żołnierzy Legionów Polskich w obozach w Szczypiornie i Beniaminowie[6].

W lutym 1918 pod Rarańczą, po zawarciu traktatu brzeskiego, Polski Korpus Posiłkowy usiłował przebić się przez linię frontu austriacko-rosyjskiego i połączyć z II Korpusem Polskim w Rosji. Część żołnierzy, którym nie powiodła się próba przejścia na stronę Rosji została internowana przez Austriaków w obozach w Huszt i Marmarosz-Sziget[7].

17/18 września 1939, Prezydent Rzeczypospolitej – Ignacy Mościcki, wraz z rządem (z Felicjanem Sławoj-Składkowskim na czele) oraz marszałkiem Edwardem Rydzem-Śmigłym przekroczyli granicę neutralnej Rumunii, po czym zostali internowani[8].

19 czerwca 1940 r. po kilkudniowych walkach w kampanii francuskiej 2 Dywizja Strzelców Pieszych pod dowództwem generała Bronisława Prugara-Ketlinga, w liczbie ok. 12,5 tys. oficerów i żołnierzy, przekroczyła granicę francusko-szwajcarską i została internowana w Szwajcarii.

13 grudnia 1981 w PRL, po wprowadzeniu stanu wojennego, część działaczy opozycyjnych została zatrzymana i wywieziona – na okres od kilku do kilkunastu miesięcy – do ośrodków internowania, mieszczących się w większości w więzieniach.

Internowanie stosowano np. w Wielkiej Brytanii oraz Irlandii wobec członków i sympatyków IRA[9][10].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Słownik Wyrazów Obcych
  2. Dz.U. 1937 r. nr 17 poz. 108. Por. Rozporządzenie z 17 czerwca 1934 r. w sprawie osób zagrażających bezpieczeństwu, spokojowi i porządkowi publicznemu (Dz.U. 1934 r. nr 50 poz. 473)
  3. Art. 8 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z 22 marca 1928 r. o postępowaniu karno-administracyjnym (Dz.U. Nr. 38 poz. 365)
  4. Z łac. confinatio od com- 'współ-' i finis 'granica; kres; koniec; cel', por. Encyklopedia Gutenberga: Konfinacja
  5. Dz.U. 1939 r. nr 57 poz. 366
  6. Wystawa wirtualna - "Internowanie legionistów w obozie jenieckim w Szczypiornie w 1917 r." (pol.).
  7. Marek Adamkowicz: Rarańcza, czyli zdrada dla ojczyzny. Bitwa z 1918 roku przeszła do legendy oręża polskiego (pol.). http://www.dziennikbaltycki.pl/.
  8. Małgorzata Willaume: Polacy w Rumunii. Lublin: 1981.
  9. Internment in Northern Ireland (ang.). http://alphahistory.com/.
  10. 1971: NI activates internment law (ang.). http://news.bbc.co.uk/.