Interoperacyjność

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Interoperacyjność – cecha produktu lub systemu, którego interfejsy funkcjonują w pełnej zgodności, tak by współpracować z innymi produktami lub systemami, które istnieją, bądź mogą istnieć w przyszłości, bez jakiegokolwiek ograniczenia dostępu lub ograniczonych możliwości implementacji[1].

Inne definicje[edytuj]

Termin interoperacyjność początkowo był zdefiniowany dla technologii informacyjnej lub inżynierii systemów w celu wymiany informacji, jak na przykład:

  • zdolność dwóch lub więcej systemów lub składników do wymiany informacji i wykorzystania wymienianej informacji. [2]
  • zdolność dwóch lub więcej ORB do współpracy przy doręczaniu żądań do odpowiedniego obiektu. [3]
  • zdolność do komunikacji, wykonywania programów i przesyłania danych pomiędzy różnymi jednostkami funkcjonalnymi, w sposób wymagany przez użytkownika, mającego małą lub żadną wiedzę o unikatowych charakterystykach tych jednostek. [4]

Termin interoperacyjność jest wykorzystywany, przy zachowaniu istoty jego znaczenia, w dziedzinach wykorzystujących technologie informacyjne a także tam, gdzie dochodzi do współpracy produktów lub systemów bez udziału informacji. Przykłady:

Przypisy

  1. AFUL Interoperability Working Group[1]
  2. ISO/IEC/IEEE 24765:2010(en) Systems and software engineering — Vocabulary
  3. ISO/IEC 19500-2:2003, Information technology — Open Distributed Processing — Part 2: General Inter-ORB Protocol (GIOP)/Internet Inter-ORB Protocol (IIOP).3.2.19.
  4. ISO/IEC 2382-1:1993, Information technology — Vocabulary — Part 1: Fundamental terms.01.01.47