Iosif Apanasienko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Iosif Apanasienko
ros. Ио́сиф Родио́нович Апана́сенко
Ilustracja
Iosif Apanasienko
generał armii generał armii
Data i miejsce urodzenia 15 kwietnia 1890
Mitrofanowskoje (obecnie Apanasienkowskoje), w powiecie nowogrigorjewskim, w guberni stawropolskiej
Data i miejsce śmierci 5 sierpnia 1943
Biełgorod
Przebieg służby
Siły zbrojne Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Red star.svg Robotniczo-Chłopska Armia Czerwona
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna domowa w Rosji,
II wojna światowa
Odznaczenia
Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Medal jubileuszowy XX-lecia Robotniczo-Chłopskiej Armii Czerwonej

Iosif Rodionowicz Apanasienko, ros. Ио́сиф Родио́нович Апана́сенко (ur. 15 kwietnia 1890 we wsi Mitrofanowskoje (obecnie Apanasienkowskoje), w powiecie nowogrigorjewskim, w guberni stawropolskiej, zm. 5 sierpnia 1943 w Biełgorodzie) – generał armii Sił Zbrojnych ZSRR.

Pochodził z rodziny ubogiego chłopa. W młodości pracował jako pastuch. W 1911 został powołany do rosyjskiej armii. Szkolenie odbywał w Chasawjurcie w Dagestanie. Uczestniczył w I wojnie światowej. Za zasługi został mianowany chorążym, a pod koniec wojny mianowany dowódcą kompanii karabinów maszynowych.

Pod koniec 1917 został przedstawicielem rady i komitetu wojskowo-robotniczego swojej rodzinnej wsi. W 1918 wstąpił do Armii Czerwonej i brał udział w wojnie domowej w Rosji, a następnie na froncie ukraińskim w wojnie polsko-sowieckiej jako dowódca 6 Dywizji 1 Armii Konnej Budionnego. Podczas tej wojny wykazywał się wyjątkowym okrucieństwem wobec polskich jeńców i pielęgniarek (mordowanych na jego rozkaz: „Siostrę zarżnąć, Polaków zarżnąć”), czemu poświęcił dużo miejsca w swojej książce Armia Konna jej były żołnierz Izaak Babel. Dowodził m.in. w bitwy pod Zadwórzem.

W 1923 ukończył wyższe kursy akademickie Armii Czerwonej, a w 1932 Akademię Wojskową im. M. Frunzego, po czym został dowódcą 4 Korpusu Kawalerii. W latach 1935–1938 wchodził w skład dowództwa Białoruskiego Okręgu Wojskowego. 8 lutego 1938 roku został mianowany komandarmem II rangi. W latach 1938–1940 był dowódcą Środkowoazjatyckiego (później: Turkiestańskiego) Okręgu Wojskowego. 4 czerwca 1940 roku został mianowany generałem pułkownikiem. W styczniu 1941 roku został dowódcą Frontu Dalekowschodniego. 22 lutego tego roku został awansowany na generała armii. W czerwcu 1943 został zastępcą dowódcy Frontu Woroneskiego. Podczas walk pod Biełgorodem 5 sierpnia 1943 został śmiertelnie ranny w nalocie niemieckich samolotów i tego samego dnia zmarł.

Odznaczony Orderem Lenina, sześciokrotnie Orderem Czerwonego Sztandaru i Medalem "20 lat Robotniczo-Chłopskiej Armii Czerwonej".

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Encyklopedia Białych Plam t. II, Radom 2000.
  • Roger R. Reese, Czerwoni dowódcy. Korpus oficerski Armii Czerwonej, Warszawa 2010.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]