Irena Bajerowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Irena Bajerowa
Data urodzenia 13 marca 1921
Data śmierci 30 czerwca 2010
Miejsce spoczynku Cmentarz Rakowicki
Zawód, zajęcie językoznawca
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami Medal Wojska Złoty Krzyż Zasługi Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 Krzyż Armii Krajowej Medal Komisji Edukacji Narodowej
Odznaka Pamiątkowa „Akcji Burza” Odznaka „Weteran Walk o Wolność i Niepodległość Ojczyzny” (awers).jpg

Irena Bajerowa (ur. 13 marca 1921, zm. 30 czerwca 2010) − polski językoznawca, profesor, doktor honoris causa Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Córka językoznawcy, profesora Zenona Klemensiewicza.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Na rok przed wybuchem II wojny światowej rozpoczęła studia filologiczne na Uniwersytecie Jagiellońskim. Poznała w tym czasie osobiście Karola Wojtyłę. W czasie okupacji niemieckiej pracowała w Polskim Czerwonym Krzyżu. W 1940 wstąpiła do Związku Walki Zbrojnej. Po 1945 kontynuowała studia. W 1951 obroniła pracę doktorską pod kierunkiem Kazimierza Nitscha. Podjęła pracę dydaktyczną na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1955 zaczęła prowadzić wykłady w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Katowicach (obecnie Uniwersytet Śląski w Katowicach). Habilitowała się na Uniwersytecie Wrocławskim w 1963. Po utworzeniu w 1968 Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach została zastępcą dyrektora Instytutu Filologii Polskiej. W 1974 Rada Państwa PRL nadała dr hab. Bajerowej tytuł profesora nadzwyczajnego. Była internowana w stanie wojennym jako prorektor Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. W jej sprawie interweniował biskup Herbert Bednorz. W latach 1988-1992 przewodniczyła Radzie Naukowej Instytutu Języka Polskiego Polskiej Akademii Nauk. Rada Państwa w 1989 nadała jej tytuł profesora zwyczajnego. W 1991 przeszła na emeryturę.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]