Irena Lorentowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Irena Lorentowicz
Ilustracja
Portret Ireny Lorentowicz, autor Tadeusz Pruszkowski
Data i miejsce urodzenia 25 września 1908
Warszawa
Data i miejsce śmierci 11 lutego 1985
Warszawa
Narodowość polska
Alma Mater Szkoła Sztuk Pięknych w Warszawie
Państwowy Instytut Sztuki Teatralnej
Dziedzina sztuki malarstwo
scenografia
Grób Ireny Lorentowicz na cmentarzu Powązkowskim

Irena Lorentowicz (ur. 25 września 1908 w Warszawie, zm. 11 lutego 1985 w Warszawie) – polska malarka, scenograf, pedagog. Córka krytyka literackiego i teatralnego Jana Lorentowicza (1868–1940).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Absolwentka warszawskiej Szkoły Sztuk Pięknych (1925-1931) i scenografii na Wydziale Sztuki Reżyserskiej PIST w Warszawie (1935). Jako scenograf współpracowała z warszawskimi teatrami od lat 30. Zaproszona do współpracy przy realizacji Harnasiów Szymanowskiego w Operze Paryskiej w 1936 odniosła wielki sukces, zdobywając I nagrodę konkursu Grand l’Opera za scenografię do tego spektaklu i pięcioletnie stypendium rządu francuskiego. W ciągu następnych lat działała w Paryżu odnosząc dalsze sukcesy, podjęła także studia na wydziale humanistycznym Sorbony. W latach 1941-1959 działała w USA, m.in. współpracowała z Metropolitan Opera. Na kontynencie amerykańskim zdobyło uznanie także jej malarstwo sakralne, freski, witraże, rzeźby, a przede wszystkim ilustracje książkowe dla dzieci. Po powrocie do kraju w 1960 kontynuowała twórczość malarską, a także współpracowała jako scenograf z wieloma teatrami muzycznymi i dramatycznymi w kraju. Wykładała i kierowała warsztatami w Liceum Techniki Teatralnej w Warszawie. W 1972 ukazały się jej wspomnienia pt. „Oczarowania” z przedmową Marii Kuncewiczowej. Pochowana na Starych Powązkach w Warszawie (kwatera 119-2-21)[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Cmentarz Stare Powązki: JAN LORENTOWICZ, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [online] [dostęp 2019-12-19].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]