Irena Zarzycka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Irena Zarzycka
Data i miejsce urodzenia 5 maja 1900
Łódź
Data i miejsce śmierci 26 maja 1993
Ożarów Mazowiecki
Narodowość polska
Język polski
Alma Mater Wolna Wszechnica Polska
Dziedzina sztuki literatura
Ważne dzieła

Dzikuska

Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi

Irena Zarzycka (z domu Hoeck) (ur. 5 maja 1900 w Łodzi, zm. 26 maja 1993 w Ożarowie Mazowieckim) – polska pisarka.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1920 roku ukończyła szkołę średnią w Pabianicach, a w latach 1920–1925 studiowała humanistykę na Wolnej Wszechnicy Polskiej. Młodość spędzoną w Pabianicach opisała w autobiografii Panna Irka. Jej powieści przed wojną były bestselleramiDzikuska miała siedem wydań i została zekranizowana[1].

Irena Zarzycka przestała tworzyć po doświadczeniach II wojny światowej, w której straciła męża i syna. Do 1953 roku pracowała jako nauczycielka w Ożarowie Mazowieckim. Została odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi. Spoczywa na Cmentarzu Żbikowskim w Pruszkowie.

Wszystkie jej utwory objęte były w 1951 roku zapisem cenzury w Polsce, podlegały natychmiastowemu wycofaniu z bibliotek[2].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Dzikuska (1927), 7 wydań do 1939 roku
  • Jawnogrzesznica (1928)
  • Ślubne pantofelki (1928)
  • Okruch zaklętego zwierciadła (1929)
  • Chłopiec z dalekiej ojczyzny (1929)
  • Kwiat jabłoni (1929)
  • Królewski lot (1933)
  • Muszla (1935)
  • Samotnicy (1937)
  • Sześć bajek wybranych (1946), zbiór wierszy dla dzieci
  • Panna Irka
  • Pałac śród gór
  • Pod wiatr
  • Tabor
  • Córka wichru

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Sławomir Saładaj: Zarzycka – królowa romansów. Urząd Miasta Pabianice.
  2. Cenzura PRL, posłowie Zbigniew Żmigrodzki, Wrocław 2002, s. 46.