Iron Maiden Tour

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Iron Maiden Tour
Ilustracja
Trasa koncertowa zespołu Iron Maiden
Promowane albumy Iron Maiden
The Soundhouse Tapes
Metal for Muthas
Lokalizacje Europa
Data rozpoczęcia 17 sierpnia 1979
Data zakończenia 21 grudnia 1980
Liczba koncertów 225
odwołanych: 20
Trasy koncertowe zespołu Iron Maiden

Iron Maiden Tour – trasa koncertowa grupy by Iron Maiden, która promowała pierwszy album studyjny zatytułowany Iron Maiden, jak również oficjalnie wydane na czarnym krążku, oryginalne demo The Soundhouse Tapes i przekrojową kompilację Metal for Muthas, przynoszącą wybór nagrań debiutujących wówczas formacji tzw. „Nowej Fali Brytyjskiego Heavy Metalu”. Począwszy od 17 sierpnia 1979 roku zespół pod opieką managera Roda Smallwooda ruszył w intensywny objazd klubów Wielkiej Brytanii, najczęściej koncertując w Londynie i okolicach. W drugiej połowie 1979 roku skład grupy (oprócz S. Harrisa, P. Di’Anno i D. Murraya) uzupełniali: Tony Parsons – gitara oraz Doug Sampson – perkusja. Dopiero z początkiem 1980 roku w składzie pojawili się gitarzysta Dennis Stratton i uzdolniony perkusista Clive Burr[1].

Pierwsza w historii formacji trasa w roli jedynej gwiazdy wieczoru została poprzedzona koncertami z cyklu „Metal for Muthas Tour”, w ramach których Iron Maiden występowali, jako co-headliner. Aż 17 koncertów trasy musiało zostać odwołanych ze względu na zobowiązania muzyków, związane z pracą nad pierwszym albumem studyjnym. Iron Maiden poprzedzali również Judas Priest na ich „British Steel Tour”, następnie od 1 kwietnia do 23 sierpnia zagrali potężną trasę brytyjską, już jako jedyna gwiazda, występując również przed kilkudziesięciotysięcznymi tłumami na festiwalach w Finlandii, Belgii oraz na angielskim „Reading Festival 1980”, jako druga gwiazda wieczoru. Zapis fragmentów tego występu znalazł się na albumie BBC Archives wydanym w 2002 roku. Zespół został również zaproszony na trasę amerykańskiej grupy KISS występując jako gość specjalny podczas europejskiej odsłony „Unmasked Tour”, która trwała od 24 sierpnia do 16 października 1980 r.[1] Zaraz po zakończeniu tego cyklu koncertów Dennis Stratton został usunięty z grupy, zaś na jego miejsce przyjęto Adriana Smitha[2]. Już z nowym gitarzystą zespół ruszył w kolejną trasę brytyjską, trwającą od 21 listopada to 21 grudnia 1980 r.[3]

W ramach trasy formacja odwiedziła 13 państw świata i wystąpiła po raz pierwszy w wielu krajach kontynentalnej Europy, jak: Finlandia, Dania, Norwegia, Szwecja, Szwajcaria, Belgia, Włochy, Francja czy Niemcy[4]. Zarejestrowano również pierwszy materiał wideo, zatytułowany Live at the Rainbow, okazją stał się koncert w londyńskiej sali Rainbow Theatre, który zamykał trasę[3]. Znacznie większą część Europy zespół przemierzył koncertując jako support dla wspomnianego zespołu Kiss, wydarzenie to stanowiło przełom w karierze Brytyjczyków. Metalowców z Iron Maiden ujrzała wówczas po raz pierwszy publiczność Włoch, Niemiec, Francji, Szwajcarii, Holandii, Szwecji, Danii i Norwegii. Jako goście specjalni Amerykanów dali 28 koncertów dla niemal 450 tys. widzów, którzy nierzadko lepiej przyjmowali młodą, stosunkowo mało znaną kapelę, niż amerykańskich gwiazdorów[5].

Kariera grupy od tamtej pory nabrała niesamowitego tempa, zaś formacja została uznana za „Najjaśniejszą Wschodzącą Gwiazdę Heavy Metalu”. Począwszy od połowy sierpnia 1979 roku aż do pamiętnego koncertu w Rainbow 21 grudnia 1980 r., Brytyjczycy zabukowali 225 koncertów, w trakcie których wystąpili rekordową ilość razy na terenie Wielkiej Brytanii (195 koncertów), zapełniając kluby, małe i średnie sale, by zawładnąć wielkimi festiwalami i europejskimi stadionami oraz arenami sportowymi. Na przełomie lat 1979/1980 ukształtował się wizerunek maskotki grupy – Eddie, która w przyszłości stanie się nieodłącznym elementem, tworzącym image formacji i przyniesie im ogromny sukces marketingowy oraz finansowy. Szacuje się, iż Brytyjczycy w ciągu 18 miesięcy niemal bezustannego koncertowania, wystąpili dla ponad miliona widzów[5].

Supporty[edytuj | edytuj kod]

  • Raven – wybrane koncerty brytyjskie 1979 i 1980[6]
  • Toad The Wet Sprocket – koncerty w Wielkiej Brytanii 1979 rok i „Metal for Muthas” 1980[6]
  • Neal Kay – koncerty w Wielkiej Brytanii 1979, „Metal for Muthas”, trasa brytyjska 1980[6]
  • Nutz – koncerty w Wielkiej Brytanii 1979 i „Metal for Muthas” 1980[6]
  • Angel Witch – koncerty w Wielkiej Brytanii 1979 i „Metal for Muthas” 1980[6]
  • Blitzkrieg – koncerty w Wielkiej Brytanii 1979[6]
  • Diamond Head – koncerty w Wielkiej Brytanii 1979 i „Metal for Muthas”, trasa brytyjska 1980[6]
  • Praying Mantis – koncerty w Wielkiej Brytanii 1979, „Metal for Muthas” 1980, trasa brytyjska 1980[6]
  • Ian Fleming – koncerty w Wielkiej Brytanii 1979[6]
  • Dog Watch – koncerty w Wielkiej Brytanii 1979[6]
  • Air Aces – koncerty w Wielkiej Brytanii 1979[6]
  • The Monos – koncerty w Wielkiej Brytanii 1979[6]
  • Quartz – koncerty w Wielkiej Brytanii 1979 i „Metal for Muthas” 1980[6]
  • Wounded John Scott Cree – koncerty w Wielkiej Brytanii 1979[6]
  • Magnum Force – koncerty w Wielkiej Brytanii 1979[6]
  • Bombshell – koncerty w Wielkiej Brytanii 1979[6]
  • BlitzFish – koncerty w Wielkiej Brytanii 1979[6]
  • Easy – koncerty w Wielkiej Brytanii 1979[6]
  • Sledgehammer – Music Machine, 1979[6]
  • Jugglers – koncerty w Wielkiej Brytanii 1979[6]
  • Fist – koncerty w Wielkiej Brytanii 1979, Marquee Club 1980[6]
  • Colossus – koncerty w Wielkiej Brytanii 1979, Marquee Club 1980[6]
  • Urchin – koncerty w Wielkiej Brytanii 1979 i „Metal for Muthas” 1980[6]
  • Tygers of Pan Tang – koncerty w Wielkiej Brytanii 1979 i „Metal for Muthas”, trasa brytyjska 1980[6]
  • Jerry Floyd – koncerty w Wielkiej Brytanii 1979, trasa brytyjska 1980, koncerty w Londynie grudzień 1980[6]
  • Witchfynde – koncerty w Wielkiej Brytanii 1979[6]
  • Sparta – koncerty w Wielkiej Brytanii 1979[6]
  • Eagle – koncerty w Wielkiej Brytanii 1979[6]
  • Holocaust – koncerty w Wielkiej Brytanii 1979[6]
  • Medusa – Bingley Hall, Birmingham 1979[6]

Artyści supportowani przez Iron Maiden[edytuj | edytuj kod]

  • KISS – trasa po kontynentalnej Europie 1980.[6]
  • Judas Priest – koncerty „British Steel Tour'80” w Wielkiej Brytanii[6].
  • Saxon – koncerty „Metal for Muthas Tour”, wybrane koncerty w 1979 roku[6].
  • Motörhead – wybrane koncerty w 1979 roku[6].
  • Samson – koncerty „Metal for Muthas Tour” (co-headliner)[6].
  • UFO – „Reading Festival 1980”[6].
  • Budgie – koncerty w Birmingham, Bingley Hall.[6]

Setlista[edytuj | edytuj kod]

  • Introdukcja: „The Ides of March” (z albumu Killers, 1981) na całej trasie[7].
  1. Sanctuary(z albumu Iron Maiden, 1980)
  2. „Prowler” (z albumu Iron Maiden, 1980)
  3. „Wrathchild” (z albumu Killers, 1981)
  4. „Remember Tomorrow” (z albumu Iron Maiden, 1980)
  5. „Charlotte the Harlot” (z albumu Iron Maiden, 1980)
  6. „Killers” (z albumu Killers, 1981)
  7. „Another Life” (z albumu Killers, 1981)
  8. Drum solo
  9. „Transylvania” (z albumu Iron Maiden, 1980)
  10. Guitar solo
  11. „Strange World” (z albumu Iron Maiden, 1980)
  12. „Innocent Exile” (z albumu Killers, 1981)
  13. „Phantom of the Opera” (z albumu Iron Maiden, 1980)
  14. „Iron Maiden” (z albumu Iron Maiden, 1980)

Bisy:

  1. Running Free(z albumu Iron Maiden, 1980)
  2. „Drifter” (z albumu Killers, 1981)
  3. „I’ve Got the Fire” (Montrose cover)

Uwagi:

  • Wszystkie utwory znane z albumu Killers nie były jeszcze wówczas opublikowane[7].
  • „Killers” był w 1980 roku prezentowany z zupełnie innym tekstem, napisanym tuż przed koncertami w Hammersmith Odeon[7].
  • Women in Uniform” – cover piosenki australijskiej grupy Skyhooks został wykonany tylko kilkakrotnie podczas jesiennej trasy w 1980 r.[7]
  • „Invasion” (z singla „Women in Uniform”, 1980) wykonywano okazjonalnie[7].
  • Podczas koncertów w roli supportu Iron Maiden prezentowali od 9 do 11 pierwszych kompozycji, często ze względu na ograniczenia czasowe rezygnując z popisów solowych[7].

Oprawa trasy[edytuj | edytuj kod]

Iron Maiden z Adrianem Smithem.

W toku trasy zespół zaprezentował dwa warianty oprawy estradowej. Od sierpnia 1979 roku do maja 1980 r. formacja występowała niemal wyłącznie na klubowych scenach, korzystając z lokalnej aparatury nagłaśniającej i dostępnego w danym lokalu oświetlenia. Na wyposażeniu grupy pozostawały odsłuchy, podest perkusyjny, zestaw pięciu kolumn i kilku wzmacniaczy, stroboskopy, maszyna do dymu z suchego lodu oraz tablica ze srebrzystym logo formacji i zgrafizowanym wizerunkiem Eddiego (maskotki), zawieszana nad perkusją. Sporadycznie koncerty urozmaicano wybuchami petard oraz rac. Podczas występów w klubie Music Machine w 1979 r., jedna z takich petard poparzyła muzyków i kilkoro widzów[3].

Brytyjczycy supportowali uznane już formacje, jak Judas Priest czy KISS. W tym przypadku mogli skorzystać z wyznaczonego miejsca na scenie i części sprzętu należącego do gwiazdy wieczoru. Na potrzeby większych koncertów, granych indywidualnie muzycy używali specjalnego zestawu świateł, opartego o tradycyjne reflektory zawieszone na trzech rampach, oraz ośmiu zestawów z szesnastoma jupiterami, ustawionych po bokach estrady, nad zestawem perkusyjnym oraz w głębi sceny. Grupa wykorzystała także kaskady halogenów zamontowanych na górnej rampie i po bokach sceny. System oświetleniowy ukrywał kilka linijek wyposażonych w światła punktowe oraz dodatkowe reflektory otaczające zestaw perkusyjny i rozmieszczone na szczycie sceny. Nie wykorzystywano pirotechniki, natomiast nader chętnie ekipa techniczna wtłaczała na estradę kłęby pary z suchego lodu. Nad zestawem perkusyjnym znajdowała się prostokątna kilkumetrowa tablica z wizerunkiem maskotki, znanym z debiutanckiego albumu Iron Maiden, w jej oczodołach zamontowano reflektory, zaś w kulminacyjnym momencie koncertów z jej rozwartych ust wydobywała się para, która przesłaniała całą estradę[3].

Podczas prezentowania kompozycji „Iron Maiden” na scenę wkraczali techniczni przebrani za maskotkę grupy, dzierżąc w dłoniach miotacze suchego lodu zwieńczone reflektorami. W ówczesnym czasie show formacji prezentował się dość skromnie. Muzykom zależało na zachowaniu surowego wizerunku koncertowego, pozbawionego zbytnich upiększeń i para-teatralnych rekwizytów. Zrezygnowano z jakiejkolwiek scenografii, jeśli nie liczyć symetrycznie rozstawionych zestawów kolumn i wzmacniaczy czy podium pod perkusję. Liczył się wyłącznie surowy heavy rock. Taki też był wizerunek samych wykonawców, frontman – Paul Di’Anno nosił się jak na metalowca z punkowymi korzeniami przystało. Ćwiekowane pasy, pieszczochy, skórzane spodnie, takież buty i nieodłączne okulary – lustrzanki, w ślad za nim podążali również pozostali członkowie grupy[3].

Daty trasy[edytuj | edytuj kod]

UWAGA! w wyniku aktualizacji danych, nazwy obiektów nie muszą się pokrywać ze stanem pierwotnym, znanym z materiałów prasowych grupy.

Data Miasto Kraj Obiekt
Europa
17 sierpnia 1979 Birkenhead Anglia Anglia The Gallery
17 sierpnia 1979
18 sierpnia 1979 Londyn Seven Sisters Club
19 sierpnia 1979 Gwent Walia Walia Newbridge Memorial Club
20 sierpnia 1979 Londyn Anglia Anglia Music Machine
24 sierpnia 1979 Rock Gardens
25 sierpnia 1979 Ruskin Arms P.H.
30 sierpnia 1979 Swansea Walia Walia Circles
31 sierpnia 1979 Aberavon 9 Volts Club
1 września 1979 Tonypandy Royal Naval Club
3 września 1979 Londyn Anglia Anglia Music Machine
6 września 1979 The Swan P.H.
7 września 1979 Ruskin Arms P.H.
8 września 1979 The Greyhound P.H.
10 września 1979 Music Machine
11 września 1979
14 września 1979 Bandwagon
15 września 1979 Ruskin Arms P.H.
17 września 1979 Music Machine
27 września 1979 Basildon Double Six
28 września 1979 Londyn Lafayette
30 września 1979 Music Machine
3 października 1979 The Swan P.H.
4 października 1979
5 października 1979 Ruskin Arms P.H.
6 października 1979 Nottingham Boat Club
7 października 1979 Trentside Middle Of The Three
8 października 1979 Londyn The Bridge
10 października 1979 Ruskin Arms P.H.
12 października 1979 Gwent Walia Walia Newbridge Memorial Club
13 października 1979 Manchester Anglia Anglia UMIST
19 października 1979 Londyn Marquee Club
26 października 1979 Aberavon Walia Walia 9 Volts Club
27 października 1979 Tonypandy Royal Naval Club
1 listopada 1979 Aberdeen Szkocja Szkocja Ruffles
2 listopada 1979 Blackpool Anglia Anglia Norbreck Castle
5 listopada 1979 Londyn Music Machine
9 listopada 1979 The Bandwagon
10 listopada 1979 Stroud Club
12 listopada 1979 Birmingham Birmingham Club
14 listopada 1979 Londyn BBC Studios
16 listopada 1979 Burton-on-Trent 76 Club
17 listopada 1979 Liverpool Metro
19 listopada 1979 Londyn Nashville
20 listopada 1979
23 listopada 1979 Birkenhead The Gallery
24 listopada 1979 Warrington The Lion
27 listopada 1979 Lincoln Club
30 listopada 1979 Middlesborough Rock Garden
1 grudnia 1979 Retford Porterhouse
2 grudnia 1979 Londyn Music Machine
3 grudnia 1979 Birmingham Locomotive
4 grudnia 1979 Swindon Brunnel Rooms
6 grudnia 1979 Scarborough The Penthouse
7 grudnia 1979 Londyn North London Polytechnics
8 grudnia 1979 Bristol Granary Club
9 grudnia 1979 Londyn Marquee Club
10 grudnia 1979 Exeter Routes
11 grudnia 1979 Portsmouth Music Club
12 grudnia 1979 Whitley Bay Center
13 grudnia 1979 Swansea Club
15 grudnia 1979 Birmingham Bingley Hall
16 grudnia 1979
17 grudnia 1979
19 grudnia 1979 Londyn Music Machine
20 grudnia 1979 Liverpool Oscars
22 grudnia 1979 Oldham Tower Club
Metal For Muthas Tour
1 lutego 1980[a] Aberdeen Szkocja Szkocja Aberdeen University
2 lutego 1980[a] Glasgow Glasgow University
3 lutego 1980[a] St Andrews St Andrews University
4 lutego 1980[a] Edynburg Tiffany’s
5 lutego 1980[a] Grimsby Anglia Anglia Centre Hall
6 lutego 1980[a] Bristol Romeo & Juliet’s
7 lutego 1980[a] Wakefield Unity Hall
8 lutego 1980[a] Huddersfield Huddersfield Polytechnic
9 lutego 1980[a] Manchester UMIST
10 lutego 1980[a] Londyn Lyceum Ballroom
11 lutego 1980[a] Mansfield Civic Theatre
14 lutego 1980[a] Swansea Walia Walia Circles
15 lutego 1980[a] Hitchin Anglia Anglia North Hertfordshire College
16 lutego 1980[a] West Runton West Runton Pavilion
17 lutego 1980[a] Redcar Coatham Bowl
18 lutego 1980[a] Birkenhead Hamilton Club
19 lutego 1980[a] Oldham Civic Hall
20 lutego 1980[a] Blackburn King George’s Hall
21 lutego 1980[a] Carlisle Market Hall
22 lutego 1980[a] Newcastle upon Tyne Mayfair Ballroom
23 lutego 1980[a] Leicester Leicester University
24 lutego 1980[a] Sheffield Top Rank
25 lutego 1980[a] Plymouth Fiesta
26 lutego 1980[a] Cardiff Walia Walia Top Rank
27 lutego 1980[a] Portsmouth Anglia Anglia Portsmouth Polytechnic
28 lutego 1980[a] Wolverhampton Wolverhampton Civic Hall
29 lutego 1980[a] Hanley Victoria Hall
1 marca 1980 Retford The Porterhouse
2 marca 1980 Birmingham Top Rank
British Steel Tour
7 marca 1980 Cardiff Walia Walia University
8 marca 1980 Leeds Anglia Anglia University
9 marca 1980 Bristol Colson Hall
10 marca 1980 Manchester Apollo Theatre
11 marca 1980 Sheffield City Hall
12 marca 1980
13 marca 1980 Leicester De Montfort Hall
14 marca 1980 Londyn Hammersmith Odeon
15 marca 1980
16 marca 1980 Southampton Gaumont Hall
18 marca 1980 Aberdeen Szkocja Szkocja Capitol
19 marca 1980 Edynburg Odeon
20 marca 1980 Newcastle upon Tyne Anglia Anglia City Hall
21 marca 1980
22 marca 1980 Glasgow Szkocja Szkocja Apollo Theatre
23 marca 1980 Deeside Anglia Anglia Leisure Centre
25 marca 1980 Stoke-on-Trent Garden Grand Hall
26 marca 1980 Birmingham Odeon
27 marca 1980
British Invasion Tour
1 kwietnia 1980 Londyn Anglia Anglia Rainbow Theatre
2 kwietnia 1980 Marquee Club[8]
3 kwietnia 1980
5 kwietnia 1980[b] Kortrijk Belgia Belgia Festival grounds
6 kwietnia 1980 Londyn Anglia Anglia The Bandwagon
7 kwietnia 1980 Plymouth Fiesta
8 kwietnia 1980 Londyn The Ruskin Arms
10 kwietnia 1980 Grimsby Central Hall
14 kwietnia 1980 Londyn The Ruskin Arms
15 maja 1980 Lincoln Drill Hall
16 maja 1980 Newcastle Mayfair Ballroom
17 maja 1980 Dunfermline Szkocja Szkocja Kinema Ballroom
18 maja 1980 Ayr Pavilion
19 maja 1980 Aberdeen Music Hall
20 maja 1980 Carlisle Anglia Anglia Market Hall
21 maja 1980 Bradford St George’s Hall
22 maja 1980 Withernsea Grand Pavilion
23 maja 1980 Cambridge Corn Exchange
25 maja 1980 Dunstable Queensway Hall
27 maja 1980 Blackburn King George’s Hall
28 maja 1980 Wolverhampton Civic Hall
29 maja 1980 Swindon Brunel Rooms
30 maja 1980 St Austell Cornwall Coliseum
1 czerwca 1980 Bristol O2 Academy Bristol
2 czerwca 1980 Malvern Winter Gardens
3 czerwca 1980 Portsmouth Locarno
4 czerwca 1980 Cardiff Walia Walia Top Rank
6 czerwca 1980 West Runton Anglia Anglia West Runton Pavilion
7 czerwca 1980 Birmingham Birmingham Odeon
8 czerwca 1980 Sheffield Top Rank
9 czerwca 1980 Liverpool Royal Court Theatre
11 czerwca 1980 Sunderland Mecca Centre
12 czerwca 1980 Dundee Szkocja Szkocja Caird Hall
13 czerwca 1980 Glasgow The Apollo
14 czerwca 1980 Middlesbrough Anglia Anglia Middlesbrough Town Hall
16 czerwca 1980 Wakefield Unity Hall
17 czerwca 1980 Leicester De Montfort Hall
18 czerwca 1980 Chatham Central Hall
19 czerwca 1980 Guildford Guildford Civic Hall
20 czerwca 1980 Londyn Rainbow Theatre
21 czerwca 1980 Bracknell Sports Centre
22 czerwca 1980 Brighton Top Rank
25 czerwca 1980 Derby Assembly Rooms
26 czerwca 1980 Manchester O2 Apollo Manchester
27 czerwca 1980 Bath Pavilion
28 czerwca 1980 Oksford New Theatre Oxford
29 czerwca 1980 Swansea Walia Walia Brangwyn Hall
30 czerwca 1980 Poole Anglia Anglia Arts Centre
1 lipca 1980 Portsmouth Locarno
3 lipca 1980 Londyn Marquee Club
4 lipca 1980
5 lipca 1980
8 lipca 1980
9 lipca 1980
11 lipca 1980
12 lipca 1980
13 lipca 1980
Festival Tour
19 lipca 1980[c] Oulu Finlandia Finlandia Kuusisaari
10 sierpnia 1980 Londyn Anglia Anglia Global Village
21 sierpnia 1980 West Runton West Runton Pavilion
23 sierpnia 1980[d] Reading Little John’s Farm
Unmasked Tour 1980
29 sierpnia 1980 Rzym Włochy Włochy Castel Sant’Angelo
30 sierpnia 1980 Perugia Estadio Perugia
1 września 1980[e] Genua Palasport di Genova
2 września 1980[f] Turyn Stadio Olimpico di Torino
4 września 1980 Londyn Anglia Anglia Marquee Club
5 września 1980
11 września 1980 Norymberga Niemcy Niemcy Messehalle
12 września 1980 Düsseldorf Philipshalle
13 września 1980 Frankfurt Rebstockgelände (Open-Air)
15 września 1980 Dortmund Westfalenhallen
17 września 1980 Sindelfingen Messehalle
18 września 1980 Monachium Olympiahalle
20 września 1980 Kassel Eissporthalle Kassel
21 września 1980 Bruksela Belgia Belgia Forest National
23 września 1980 Awinion Francja Francja Stade des Avigion
24 września 1980 Lyon Palais des Sports
26 września 1980 Lille Parc des Expositions
27 września 1980 Paryż Hippodrome de Pantin
28 września 1980
29 września 1980 Bazylea Szwajcaria Szwajcaria St. Jakobshalle
30 września 1980 Kolonia Niemcy Niemcy Arena
1 października 1980 Brema Stadthalle
2 października 1980 Hanower Niedersachsenstadion
4 października 1980 Hamburg Ernst-Merck-Halle
5 października 1980 Lejda Holandia Holandia Groenoordhallen
6 października 1980 Karlsruhe Niemcy Niemcy Schwarzwaldhalle
9 października 1980 Sztokholm Szwecja Szwecja Stockholm Isstadion
10 października 1980 Göteborg Scandinavium
11 października 1980 Kopenhaga Dania Dania Brøndby Stadion
13 października 1980 Drammen Norwegia Norwegia Drammenshallen
Adran Smith Invitation Tour
8 listopada 1980[g] Monachium Niemcy Niemcy Olympiahalle
21 listopada 1980 Uxbridge Anglia Anglia Brunel University
22 listopada 1980 Leeds University of Leeds
23 listopada 1980 Redcar Coatham Bowl
24 listopada 1980 Kingston upon Hull City Hall
25 listopada 1980 Newcastle City Hall
26 listopada 1980 Birmingham Birmingham Odeon
27 listopada 1980 Derby Assembly Rooms
28 listopada 1980 Hanley Victoria Hall
29 listopada 1980 Sheffield City Hall
30 listopada 1980 Manchester Apollo Theatre
1 grudnia 1980 Nottingham Rock City
19 grudnia 1980 Londyn Marquee club
20 grudnia 1980 Marquee club
21 grudnia 1980 Rainbow Theatre
21 grudnia 1980

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z aa Co-Headliner „Metal for Muthas”.
  2. Festiwal „Wheel Pop”.
  3. Festiwal „Kuusrock”.
  4. Co-Headliner „Reading Festival'80".
  5. Festiwal „Set Up 1980”.
  6. Co-Headliner „Rock Fest'80".
  7. TV „Rock & Pop”.
  • „Iron Maiden Tour 1979/1980” była pierwszą trasą koncertową w historii grupy obejmującą niemal cały Stary Kontynent[16].
  • Formacja występowała w jej ramach w możliwie najszerszej gamie obiektów: w klubach, małych i średnich salach, arenach sportowych, amfiteatrach, festiwalach i na stadionach[16].
  • Z końcem czerwca 1979 roku Rod Smallwood został oficjalnym managerem zespołu[16].
  • Na przełomie 1979 oraz 1980 roku ostatecznie ukształtował się wizerunek maskotki formacji, Eddiego[16].
  • 19 października 1979 roku agenci firm płytowych przyszli na koncert grupy w Marquee Club[16].
  • 20 listopada 1979 roku zespół podpisał kontrakt z fonograficznym gigantem EMI[16].
  • Telewizja Brytyjska zrealizowała specjalny dokument dedykowany „NWOBHM” oraz Iron Maiden[16].
  • Radiostacje i mainstramowe media ignorowały muzykę grupy, co w zasadzie pozostało niezmienne do dzisiaj[16].
  • Muzycy w ciągu 18 miesięcy dali 195 koncertów w Wielkiej Brytanii i 30 w Europie kontynentalnej[16].
  • 5 kwietnia 1980 roku formacja wystąpiła po raz pierwszy w karierze na dużym festiwalu muzycznym, belgijskim „Wheel Pop 1980” przed około 50 tys. widzów[16].
  • We wspomnianym okresie zespół czterokrotnie zmienił skład, ukazały się też ważne dla kariery grupy wydawnictwa: winylowa EPka The Soundhouse Tapes (1979), kompilacja nagrań grup reprezentujących „NWOBHM” – Metal for Muthas (1980), wreszcie pierwszy, długogrający album studyjny formacji, zatytułowany po prostu Iron Maiden (1980)[16].
  • Od sierpnia 1979 roku do końca roku kolejnego w zespole grali: Paul Di’Anno – wokal, Dave Murray – gitara, Steve Harris – gitara basowa, Clive Burr – perkusja, Dennis Stratton – gitara, Adrian Smith – gitara, wokal, Tony Parsons – gitara, Doug Sampson – perkusja[16].
  • W 1979 roku za „tour bus” służyła muzykom furgonetka „Green Goddess”[16].
  • Iron Maiden byli pierwszą grupą muzyczną od czasów The Who (1972 rok), która zagrała w programie „Top of the Pops” na żywo[16].
  • 18 koncertów zagranych w toku trasy w słynnym klubie Marquee zostało całkowicie wyprzedanych[16].
  • 55 razy muzycy wystąpili w samym Londynie[16].
  • Prasa muzyczna uznała Iron Maiden za najgłośniejszy zespół rockowy na Wyspach[16].
  • Marcowa trasa w roli supportu dla Judas Priest, zakończyła się awanturą pomiędzy muzykami obu zespołów. Powodem były obraźliwe słowa, jakie Paul Di’Anno skierował wobec starszych kolegów[16].
  • Okładka singla „Sanctuary”, przedstawiająca maskotkę grupy sztyletującą premier rządu Margaret Thatcher, została uznana za skandaliczną. W celu wyjaśnienia sprawy grupa spotkała się z Panią Premier. Oryginalna ilustracja małej płytki została ocenzurowana[16].
  • Paul Di’Anno był kilkakrotnie aresztowany, tracił głos lub pojawiał się na scenie oszołomiony narkotykami[16].
  • 17 koncertów grupy w ramach trasy – festiwalu „Metal for Muthas Tour” zostało anulowanych, ze względu na sesję nagraniową debiutanckiego albumu[16].
  • Grupa wystąpiła jako co-headliner na festiwalu „Reading 1980” przed ponad 40 tys. widzów. Fragment tego koncertu znalazł się w programie albumu BBC Archives[16].
  • Management zespołu nosił się z zamiarem zorganizowania trasy amerykańskiej. Ostatecznie zabrakło miejsca w grafiku na kolejne koncerty[16].
  • Koncert na festiwalu „Kuusrock” w Finlandii, grupa rozpoczęła przed zaledwie 3 tys. widzów, po 15 minutach pod sceną znajdowało się niemal 15 tys. fanów[16].
  • 28 koncertów jakie grupa zagrała w roli gościa specjalnego amerykańskiej formacji KISS, wiodło przez wielkie areny sportowe, stadiony i festiwale. Łącznie wszystkie imprezy obejrzało 450 tys. widzów. Niejednokrotnie ich uczestnicy lepiej przyjmowali debiutujący w Europie zespół heavymetalowy, niż amerykańskich gwiazdorów glam rocka[16].
  • Wiele koncertów kończyło się zamieszkami, podsycanymi przez Paula Di’Anno[16].
  • Gene Simmons – szef KISS pełnił na trasie rolę „skarbnika” wokalisty Iron Maiden oraz nieoficjalnego wychowawcy. Zadeklarował również, iż jest fanem grupy i przepowiada jej wielki marsz na sam szczyt[16].
  • Poszczególne kompozycje zarejestrowane w klubie Marquee podczas wiosennej trasy znalazły się na b-stronie singla „Sanctuary” oraz na limitowanym mini albumie Live!! +one z 1980 roku[16].
  • Koncerty w Sheffield (29 listopada 1980) oraz dwa wcześniejsze występy w Londynie (listopad 1979) zostały anulowane, ze względu na niedyspozycję Paula Di’Anno[17].
  • Na wybranych koncertach ekipa techniczna wzbogacała show o pierwsze w historii grupy efekty pirotechniczne. Podczas występów w klubie Music Machine (1979 rok) doszło do zadymienia pomieszczenia i poparzenia muzyków oraz kilku widzów[16].
  • 13 października 1980 r. w norweskim mieście Drammen ostatni koncert z zespołem zagrał gitarzysta Dennis Stratton[16].
  • 8 listopada 1980 r. w Monachium oraz 21 listopada na ojczystej ziemi, swoje pierwsze koncerty z Iron Maiden zagrał gitarzysta Adrian Smith[16].
  • 21 grudnia 1980 r. Iron Maiden dali dwa koncerty (pierwszy był próbą z udziałem widzów) w londyńskim Rainbow Theatre. Wybór zagranych wówczas utworów znalazł się na pierwszej kasecie video grupy Live at the Rainbow[16].
  • Debiutancki album grupy, pomimo słabego brzmienia i niekomercyjnego charakteru, sprzedał się na świecie w ponad 500 tys. kopii, zdobywając złote płyty w Anglii i Japonii[16].
  • Singel Women in Uniform był ostatnim wydawnictwem nagranym z Dennisem Strattonem i jednocześnie pierwszym, do którego nakręcono profesjonalny teledysk[16].
  • Trasa okazała się ogromnym sukcesem, niemal wszystkie koncerty zostały wyprzedane, a o zespole usłyszał cały świat[16].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Wall, Mick: Iron Maiden: Run to the Hills, the Authorised Biography III. s. 151. ISBN 1-86074-542-3. (ang.)
  2. Wall, Mick: Iron Maiden: Run to the Hills, the Authorised Biography III. 2004, s. 163. ISBN 1-86074-542-3. (ang.)
  3. a b c d e Wall, Mick: Iron Maiden: Run to the Hills, the Authorised Biography III. 2004, s. 172. ISBN 1-86074-542-3. (ang.)
  4. Wall, Mick: Iron Maiden: Run to the Hills, the Authorised Biography III. 2004, s. 155. ISBN 1-86074-542-3. (ang.)
  5. a b Tour 1980 (ang.). ironmaidencommentary.com. [dostęp 2014-12-14].
  6. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z aa ab ac ad ae af ag ah ai aj ak Support 1979/80 (fr.). maidenfrance.fr. [dostęp 12 lipca 2007].
  7. a b c d e f Garry Bushell, Ross Halfin: Running Free, The Official Story of Iron Maiden II. 1985. ISBN 0-946391-84-X. (ang.)
  8. Marquee advertisement (ang.). Sounds Magazine, 29 marca 1980. [dostęp 17 stycznia 2012].
  9. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z aa ab ac ad ae af ag ah ai Garry Bushell, Ross Halfin: Running Free, The Official Story of Iron Maiden II. 1985, s. 84. ISBN 0-946391-84-X. (ang.)
  10. Sheffield Cancellation. 6 grudnia 1980. (ang.)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]