Isa Boletini

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Isa Boletini
Isa Shala
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 15 stycznia 1864
Boletin, Imperium Osmańskie
Data i miejsce śmierci 23 stycznia 1916
Podgorica, Królestwo Czarnogóry

Isa Boletini prawdziwe nazwisko: Isa Shala (ur. 15 stycznia 1864 w Boletinie k. Mitrowicy – zm. 23 stycznia 1916 w Podgoricy[1]) – albański działacz narodowy i organizator ruchu powstańczego w Kosowie.

Życiorys[edytuj]

W 1878 przyłączył się do Ligi Prizreńskiej, mając zaledwie 14 lat. Wziął udział w bitwie pod Slivovą (22 kwietnia 1881) przeciwko osmańskiemu korpusowi ekspedycyjnemu, skierowanemu do likwidacji Ligi.

Za swoją działalność narodową w 1902 Boletini został deportowany do Stambułu, gdzie był przetrzymywany do 1906. W czasie rewolucji młodoosmańskiej powrócił do Albanii i w listopadzie 1908 stanął na czele powstania albańskiego w Kosowie[1]. Od 1910 prowadził działania partyzanckie przeciwko Turkom w rejonie Shtimje-Cëralevë. W 1912 był jednym z nielicznych przedstawicieli Kosowa, którzy dotarli do Wlory, gdzie ogłoszono albańską Deklarację Niepodległości. Razem z Ismailem Qemali reprezentował rząd albański na konferencji w Londynie w 1913, która miała usankcjonować albańską niepodległość. Pozostał na terenie Albanii do chwili opuszczenia kraju przez księcia Wilhelma zu Wieda, a następnie powrócił do Kosowa[1].

W czasie I wojny światowej Boletini przyłączył się do albańskiego ruchu partyzanckiego (kaczaków), walczących przeciwko Serbii. Pod koniec 1915 przybył z oddziałem do Szkodry, gdzie przebywał w miejscowym hotelu z uwagi na pogorszenie stanu zdrowia[1]. W styczniu 1916 w czasie próby rozbrojenia został zastrzelony wraz z synami Halilem i Seidem przez oddział żandarmerii czarnogórskiej, dowodzony przez Radomira Vešovicia[1].

Pamięć[edytuj]

W 1986 odsłonięto w Szkodrze 5-metrowy pomnik Isy Boletiniego. Pomnik Boletiniego stoi także w Kosowskiej Mitrowicy. W 2004 Ibrahim Rugova odznaczył go orderem Bohatera Kosowa. 25 września 2004 doczesne szczątki Isy Boletiniego spoczęły na cmentarzu we wsi Boletin.

Przypisy

Bibliografia[edytuj]